George Bernard Dantzig (o apelido é pronunciado )O apelido Dantzig é de orixe toponímica e fai referencia a Danzig, o nome da cidade hoxe coñecida como Gdańsk, en Polonia (Gduńsk en caxubio). En inglés, a pronuncia habitual do apelido é /ˈdæntsɪɡ/ con énfase na primeira sílaba e en alemán é /ˈdantsɪç/. nado en Portland, Oregón o 8 de novembro de 1914 e finado o 13 de maio de 2005, foi un científico matemático estadounidense que fixo contribucións á enxeñería industrial, investigación de operacións, informática, economía e estatística.
Dantzig é coñecido polo seu desenvolvemento do algoritmo simplex, un algoritmo para resolver problemas de programación lineal. Dantzig resolveu dous problemas de estatística, que confundiu con "deberes" despois de chegar tarde a unha conferencia de Jerzy Neyman.
No momento da súa morte, Dantzig era profesor de Investigación Operativa e Ciencias da Computación na Universidade Stanford.
Traxectoria
Infancia e educación Nacido en Portland, Oregón, recibiu o nome polo escritor irlandés George Bernard Shaw. Nado de pais xudeus, o seu pai, Tobias Dantzig, era un matemático e lingüista, e a súa nai, Anja Dantzig (de solteira Ourisson), era unha lingüista de orixe xudía francesa. Os pais de Dantzig coñecéronse mentres estudaban na Universidade de París, onde Tobias estudou matemáticas con Henri Poincaré, por quen outro fillo foi nomeado Henri Dantzig. Os Dantzig emigraron aos Estados Unidos, establecéndose en Portland.
A principios da década de 1920, a familia trasladouse de Baltimore a Washington, D.C. A súa nai converteuse en lingüista na Biblioteca do Congreso, e o seu pai converteuse en profesor de matemáticas na Universidade de Maryland. Dantzig asistiu á escola secundaria Powell Junior e Central; Un dos seus amigos alí foi Abraham Seidenberg, que tamén se fixo matemático. Cando chegou ao instituto, xa estaba fascinado pola xeometría, e este interese foi alimentado aínda máis polo seu pai.
Carreira Co estalido da Segunda guerra mundial, Dantzig tomou unha excedencia no seu programa de doutoramento en Berkeley para traballar como civil para as Forzas Aéreas do Exército dos Estados Unidos. De 1941 a 1946 pasou a ser xefe da rama de análise de combate do Control Estatístico das Forzas Aéreas. En 1946, volveu a Berkeley para completar os requisitos do seu programa e recibiu o seu doutoramento naquel ano. Aínda que recibiu unha oferta do corpo docente de Berkeley, volveu á Forza Aérea como consultor matemático.
En 1952, Dantzig ingresou na división de matemáticas da RAND Corporation. En 1960, converteuse en profesor no Departamento de Enxeñaría Industrial da Universidade de California. En 1966 uniuse á facultade da Universidade de Stanford como profesor de Investigación Operativa e de Ciencias da Computación. En 1973 fundou o Laboratorio de Optimización de Sistemas (SOL). Nese ano sabático, dirixiu o Grupo de Metodoloxía do Instituto Internacional de Análise de Sistemas Aplicados (IIASA) en Laxenburg, Austria.
Honras
Foi membro da Academia Nacional de Ciencias, da Academia Nacional de Enxeñaría e da Academia de Artes e Ciencias dos Estados Unidos. Dantzig recibiu moitos honores, incluíndo a Medalla Nacional da Ciencia en 1975. A Sociedade de Programación Matemática homenaxeou a Dantzig creando o premio George B. Dantzig, concedido cada tres anos desde 1982 a unha ou dúas persoas que tiveron un impacto significativo no campo da programación matemática.
Investigación Freund escribiu que "a través da súa investigación en teoría matemática, computación e análise económica, Dantzig contribuíu máis que ningún outro investigador ao notable desenvolvemento da programación lineal".
A partir do seu traballo desenvólvense ferramentas “que as navieiras empregan para determinar cantos avións necesitan e onde se deben despregar os seus camións. A industria do petróleo usou durante moito tempo a programación lineal na planificación da refinería para determinar canto do seu produto cru debe converterse en gasolina e canto debe usarse para os subprodutos derivados do petróleo. Utilízase na fabricación, xestión de ingresos, telecomunicacións, publicidade, arquitectura e moitas outras áreas."
Estatística Un acontecemento na vida de Dantzig converteuse na fonte dunha famosa historia en 1939, cando era estudante de doutoramento. Ao comezo dunha clase, o profesor Jerzy Spława-Neyman escribiu dous problemas no encerado. Dantzig chegou tarde e supuxo que se trataban dun traballo para a casa. Segundo el mesmo lembrou, "parecían un pouco máis difíciles do habitual", pero poucos días despois entregou as solucións, crendo que só estaba a completar un traballo atrasado. Seis semanas despois, Dantzig recibiu a visita do profesor Neyman, que estaba ansioso para lle dicir que os problemas que el solucionara eran dous dos mais famosos problemas non resoltoa en estatística. El preparou unha das solucións de Dantzig para publicación nun xornal. Como Dantzig dixo nunha entrevista de 1986 no College Mathematics Journal:
Anos máis tarde, outro investigador, Abraham Wald, preparábase para publicar un artigo que chegaba a unha conclusión sobre o segundo problema, e incluíu a Dantzig como o seu coautor cando soubo da solución anterior.
A historia comezou a circular e foi empregada como un exemplo motivacional sobre a importancia dunha mentalidade positiva. Co tempo, algúns detalles foron alterados, pero o núcleo da historia mantívose, chegando incluso a inspirar unha escena introdutoria no filme Good Will Hunting.
Aínda que a anécdota é real, ao longo dos anos foi obxecto de esaxeracións. Por exemplo, a historia ás veces é presentada como se Dantzig tivese resolto os problemas dunha soa vez ou en poucas horas, cando en realidade tardou varios días. Tamén se suxeriu erroneamente que os problemas eran os "máis difíciles do mundo", cando en realidade eran cuestións abertas na estatística da época, pero non grandes conxecturas matemáticas. Ademais, nalgunhas versións populares engádese que Dantzig tivo un momento de inspiración ao espertar, algo que non se menciona nas súas propias declaracións.
Vida persoal Dantzig recibiu a súa licenciatura en Matemáticas e Física pola Universidade de Maryland en 1936, ano no que casou con Anne S. Shmuner. Morreu o 13 de maio de 2005 na súa casa de Stanford, California, debido a complicacións da diabetes e enfermidades cardiovasculares. Tiña 90 anos.
Publicacións
Libros de George Dantzig
1953. Notes on linear programming; 1956. Linear inequalities and related systems (editado por H.W. Kuhn e A.W. Tucker); 1963. Linear programming and extensions; 1966. On the continuity of the minimum set of a continuous function (com Jon H. Folkman e Norman Shapiro); 1968. Mathematics of the decision sciences; 1969. Lectures in differential equations (editado por A. K. Aziz; contribuintes: George B. Dantzig e outros); 1970. Natural gas transmission system optimization; 1973. Compact city; a plan for a liveable urban environment (com Thomas L. Saaty); 1974. Studies in optimization (editado por B.C. Eaves); 1985. Mathematical programming: essays in honor of George B. Dantzig (editado por R.W. Cottle); 1997. Linear programming 1: Introduction; 2003. Linear programming 2: Theory and Extensions; 2003. The Basic George B. Dantzig (editado por Richard W. Cottle).
Capítulos de libros
Artigos (escolma)
Notas
Véxase tamén
Bibliografía
"Professor George Dantzig: Linear Programming Founder Turns 80" , SIAM News, Novembro de 1994 O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F., «George Dantzig», MacTutor History of Mathematics archive (en inglés), Universidade de St. Andrews
Outros artigos Optimización Problema do viaxeiro
Ligazóns externas
Obras de ou sobre George Dantzig (en inglés) nas bibliotecas do catálogo WorldCat
Biografia de George Dantzig no INFORMS.
Categoría:Finados por diabetes Categoría:Alumnos da Universidade de California, Berkeley Categoría:Alumnos da Universidade de Míchigan Categoría:Matemáticos dos Estados Unidos de América Categoría:Profesores da Universidade de California, Berkeley Categoría:Profesores da Universidade Stanford Categoría:National Medal of Science Categoría:Finados en 2005 Categoría:Nados en 1914 Categoría:Estatística