Hércules Poirot é un detective ficticio belga creado por Agatha Christie. Poirot é un dos personaxes máis famosos e de longa duración de Christie, que aparece en 33 novelas, 2 obras de teatro (Black Coffee e Alibi), e máis de 50 relatos curtos publicados entre 1920 e 1975.
Poirot foi recreado na radio, no cine e na televisión por varios actores, incluído Austin Trevor, John Moffatt, Albert Finney, Peter Ustinov, Ian Holm, Tony Randall, Alfred Molina, Orson Welles, David Suchet, Kenneth Branagh e John Malkovich.
Visión xeral
Influencias
O nome de Poirot deriva doutros dous detectives de ficción da época: Hercule Popeau, de Marie Belloc Lowndes e Monsieur Poiret de Frank Howel Evans, un oficial de policía xubilado francés que vivía en Londres.
Unha influencia máis evidente nas primeiras historias de Poirot é a de Arthur Conan Doyle. En An Autobiography, Christie afirma: "Eu aínda escribía na tradición de Sherlock Holmes: un detective excéntrico, un axudante títere, un inspector de Scotland Yard tipo Lestrade, o inspector Japp".Reproduced as the "Introduction" to Pola súa banda, Conan Doyle recoñeceu basear as súas historias de detectives no modelo de detective C. Auguste Dupin creado por Edgar Allan Poe e o seu narrador anónimo, e baseando o seu personaxe Sherlock Holmes en Joseph Bell, que no seu uso "de razoamento" prefigurou a confianza de Poirot nas súas "pequenas células grises".Así é como chama Hércules Poirot ás neuronas do seu cerebro.
Poirot tamén ten un parecido sorprendente co detective de ficción Inspector Hanaud da Sûreté francesa de A.E.W. Mason, que apareceu por primeira vez na novela de 1910 At the Villa Rose e é anterior á primeira novela de Poirot por dez anos.
A diferenza dos modelos mencionados anteriormente, o Poirot de Christie foi claramente o resultado do seu desenvolvemento inicial do detective no seu primeiro libro, escrito en 1916 e publicado en 1920. A súa nacionalidade belga era interesante pola ocupación de Bélxica por Alemaña, que tamén proporcionou unha explicación plausible de por que un detective tan hábil estaría sen traballo e dispoñible para resolver misterios nunha casa de campo inglesa. No momento de escribir Christie, considerábase patriótico expresar simpatía polos belgas, desde que a invasión do seu país constituíra para Gran Bretaña casus belli para entrar na primeira guerra mundial e a propaganda británica de guerra enfatizou a "Violación de Bélxica".
Popularidade
Poirot apareceu por primeira vez en The Mysterious Affair at Styles (en galego: "O misterioso caso de Styles") publicado en 1920, e saíu en Pano (publicado en 1975). Despois desta última, Poirot foi o único personaxe de ficción que recibiu unha necrolóxica na portada do The New York Times.
En 1930, Agatha Christie pensaba que Poirot era "insufrible" e en 1960 sentia que era un "pequeno cretino, detestable, grandilocuente, aburrido e egocéntrico". Con todo, o público amábao e Christie negouse a matalo, alegando que era o seu deber producir o que lle gustaba ao público.
Aspecto e tendencias
Primeira descrición de Poirot polo capitán Arthur Hastings:
Descrición inicial de Poirot de Agatha Christie en Asasinato no Orient Express:
Nos libros posteriores non se mencionou a coxeira, o que suxire que puido ser unha lesión temporal durante a guerra aínda que en Pano, Poirot admite que estaba ferido cando chegou a Inglaterra por primeira vez. Poirot ten uns ollos verdes que repetidamente se describen como brillantes "coma os dun gato" cando se lle ocorre unha idea intelixente, Por exemplo "Durante uns dez minutos [Poirot] permaneceu sentado nun silencio sepulcral... e durante este tempo os seus ollos volvéronse cada vez máis verdes" e pelo escuro, que tinguía a medida que envellecía. En Pano, admite a Hastings que leva perruca e un bigote falso.Hastings o descubre en Non obstante, en moitas das súas encarnacións na pantalla, está calvo ou estase quedando calvo.
Hai mencións frecuentes aos seus zapatos de charol, que acostuman ser fonte de desgusto para el cando os mancha, aínda que iso resulta cómico para o lector.Por exemplo. "Hércules Poirot mirou para as puntas dos seus zapatos de charol e suspirou". A aparencia de Poirot, considerada delicada durante o comezo da súa carreira, máis tarde pasa de moda irremediablemente. Por exemplo. "E agora aquí estaba o home. Realmente unha persoa imposible, a roupa equivocada, botas con botóns! Un bigote incrible! Non é, o tipo de compañeiro de Meredith Blake." Emprega quevedos como lentes.
Entre os atributos persoais máis significativos de Poirot está a sensibilidade do seu estómago:
Padece cinetose, "O meu estómago, non é feliz no mar" e, en Morte nas nubes, afirma que a súa enfermidade aérea impedíralle estar máis alerta no momento do asasinato. Máis tarde na súa vida, dinos:
Poirot é extremadamente puntual e usa un reloxo de peto case ata o final da súa carreira. "subiu os chanzos ata a porta principal e premeu o timbre, botándolle unha ollada ao coidado reloxo de pulso, que por fin substituíra a o seu vello reloxo favorito, o gran reloxo de peto dos primeiros días. Si, eran exactamente as nove e media. Como sempre, Hércules Poirot chegou puntual ao minuto". Preocúpase, tamén, sobre as súas finanzas persoais preferindo manter un saldo bancario de 444 libras, 4 xilins e 4 peniques. O actor David Suchet, que interpretou a Poirot na televisión, dixo "non hai dúbida de que era obsesivo-compulsivo". O actor e director de cine Kenneth Branagh dixo que "gustaballe atopar o tipo de obsesivo-compulsivo" en Poirot.
Como se mencionou en Pano e Os reloxos, é afeccionado á música clásica, en particular Mozart e Bach.
Métodos En "O misterioso caso de Styles", Poirot opera como un detective bastante convencional, baséase en pistas e na lóxica; reflectido no seu vocabulario por dúas frases comúns: o seu uso de " as pequenas células grises" e "orde e método". Hastings irrítase polo feito de que Poirot ás veces oculta detalles importantes dos seus plans, como en "Os catro grandes". Nesta novela, Hastings mantense na ignorancia durante todo o clímax. Este aspecto de Poirot é menos evidente nas novelas posteriores, en parte porque poucas veces hai un narrador ao que poida enganar.
En Asasinato no campo de golf, aínda dependendo en gran medida das pistas, Poirot burlase dun detective "sabuxo" rival que se centra no rastro tradicional de pistas establecida na ficción de detectives (por exemplo, Sherlock Holmes dependendo de pegadas, pegadas dactilares e cinza de puro). A partir deste momento, Poirot establece a súa boa fe psicolóxica. En vez de examinar minuciosamente as escenas do crime, indaga sobre a natureza da vítima ou a psicoloxía do asasino. Predica as súas accións nas novelas posteriores na súa suposición subxacente de que determinados tipos de persoas cometen delitos particulares.
Poirot céntrase en que a xente fale. Nas primeiras novelas, presentase no papel de "Papa Poirot", un confesor benigno, especialmente para as mulleres novas. En obras posteriores, Christie apuntou a que Poirot proporcionase información falsa ou enganosa sobre si mesmo ou sobre os seus antecedentes para axudalo a obter información. "Algúns dos seus amigos e asociados dixeron de Hércules Poirot nos momentos nos que mías toleounos, que prefire a mentira á verdade e fará todo o posible para lograr os seus fins mediante elaboradas declaracións falsas, en lugar de confiar na simple verdade ". En O asasinato de Roger Ackroyd, Poirot fala dun sobriño con discapacidade mental inexistente Ex. "Despois dun estudo coidadoso dos produtos mostrados no escaparate, Poirot entrou e presentouse a si mesmo como desexoso de mercar unha mochila para un hipotético sobriño". Hickory Dickory Dock, capítulo 13. para descubrir información sobre residencias para os non aptos mentalmente. En "A testemuña muda", Poirot inventa a unha nai anciá inválida coa pretensión de investigar ás enfermeiras locais. En "Os catro grandes", Poirot finxe ter (e faise pasar como) un irmán xemelgo idéntico chamado Aquiles, con todo, este irmán menciónase de novo en "Os traballos de Hércules".
"Se lembro ben, aínda que a miña memoria non é a que era, tamén tiñas un irmán chamado Aquiles, non si?" A mente de Poirot lembrou os detalles da carreira de Aquiles Poirot. ¿Acontecera realmente todo iso? "Só por un curto espazo de tempo", respondeu.
Poirot tamén está disposto a parecer máis estranxeiro ou vaidoso nun esforzo por facer que a xente o subestime. Admíteo:
É certo que sei falar correctamente o inglés. Pero, meu amigo, falar mal o inglés é un enorme activo. Leva á xente a desprezarte. Din que un estranxeiro nin sequera pode falar inglés correctamente. ... Ademais presumo! Un inglés que di a miúdo: "Un tipo que pensa tanto en si mesmo como ese non pode valer moito". ... E así, xa ves, deixo a xente coa garda baixa.
Tamén ten tendencia a referirse a si mesmo en terceira persoa. Nas novelas posteriores, Christie usa a miúdo a palabra "charlatán" cando os personaxes describen a Poirot, mostrando que se fixo pasar con éxito por un charlatán ou unha fraude.
As técnicas de investigación de Poirot axúdano a resolver casos; "Porque a longo prazo, xa sexa a través dunha mentira ou a través da verdade, a xente esta obrigada a delatarse..." Ao final, Poirot adoita revelar a súa descrición da secuencia de feitos e as súas deducións a unha sala chea de sospeitosos, que a miúdo conducen á detención do culpable.
Vida Orixes Christie foi intencionadamente vaga sobre as orixes de Poirot, xa que se pensa que é un home ancián, incluso nas primeiras novelas. En Autobiography, admitiu que xa o imaxinaba como un home vello en 1920. Naquela época, con todo, non tiña nin idea de que escribiría obras con el durante as próximas décadas.
Unha breve pasaxe de "Os catro grandes" proporciona información orixinal sobre o nacemento ou polo menos a infancia de Poirot en ou preto da cidade de Spa, Bélxica: "Pero non entramos ao propio Spa. Deixamos a estrada principal e nos adentramos na revirada pista entre os frondosos bosques dos outeiros, ata chegar a unha pequena aldea e a unha vila branca illada no alto da ladeira. " Christie insinúa firmemente que este "tranquilo retiro nas Ardenas " preto de Spa é a situación da casa da familia de Poirot.
Unha tradición alternativa sostén que Poirot naceu na aldea de Ellezelles (provincia de Hainaut, Bélxica). Pódense ver algúns monumentos conmemorativos dedicados a Hércules Poirot no centro desta vila. Parece que non hai ningunha referencia a isto nos escritos de Christie, pero a cidade de Ellezelles garda unha copia do certificado de nacemento de Poirot nun monumento local que "acredita" o nacemento de Poirot, e nomea ao seu pai e nai, Jules-Louis Poirot e Godelieve Poirot.
Christie escribiu que Poirot é católico de nacemento, "Hercule Poirot era católico de nacemento". pero non se describe moito sobre as súas conviccións relixiosas posteriores, agás referencias esporádicas ao seu "ir á igrexa".En Pleamares da vida, Libro II, capítulo 6 Poirot vai á igrexa a rezar e atópase cun sospeitoso co que discute brevemente ideas de pecado e confesión. Christie ofrece pouca información sobre a infancia de Poirot, só mencionando en Traxedia en tres actos que provén dunha familia numerosa pobre e que ten polo menos unha irmá máis nova. Ademais do francés e o inglés, Poirot tamén domina o alemán con fluidez.
Policía
Gustave ... non era policía. Tratei con policías toda a vida e "sei". Podería pasar por detective ante un civil pero non ante un home que fora policía.
- Hércules Poirot