Lucrecia Martel nada en Salta o 14 de decembro de 1966, é unha directora, guionista e produtora cinematográfica arxentina. O estudoso do cinema Paul Julian Smith escribiu en 2015 que é "sen discusión a autora máis aclamada criticamente no art cinema en lingua castelá de Latinoamérica”, Haden Guest denominouna “unha das cineastas cun talento máis prodixioso no cinema contemporáneo mundial”, e David Oubiña considerou a súa obra unha “estraña perfección”. En abril de 2018, Vogue chamouna "unha dos grandes directores do mundo agora mesmo".
Traxectoria Cursou os seus estudos secundarios no Bacharelato Humanista Moderno da cidade de Salta, onde foi compañeira de clase de Juan Manuel Urtubey. Martel formouse na Escola Nacional de Experimentación e Realización Cinematográfica (ENERC) de Buenos Aires. Dirixiu as curtametraxes El 56 (1988), Piso 24 (1989), Besos rojos (1991) e Rey muerto (1995), este último cun esquema de produción industrial, grazas a que o guión gañou o concurso Historias Breves do Instituto Nacional de Cine (INCAA) da Arxentina, así como a serie de televisión D.N.I. (1995) e o programa infantil pouco convencional Magazine For Fai, antes de realizar a súa primeira longametraxe, La Ciénaga (2001), polo cal obtivo numerosos premios, entre eles o premio NHK do Festival de Cine de Sundance, o Grand Prix do Festival de Cine Latinoamericano de Tolosa, o premio ao mellor filme e á mellor directora do Festival de Cine da Habana, o Premio Alfred Bauer do Xurado Internacional en 2001 no Festival Internacional de Cinema de Berlín e un nomeamento ao Oso de Ouro no mesmo festival.
En 2004 a súa segunda longametraxe, La niña santa, foi candidato á Palma de Ouro no Festival de Cine de Cannes.
O seu terceiro filme, La mujer sin cabeza, foi seleccionado no Festival de Cannes en 2008.
En 2011 obtivo o Premio Konex como un dos cinco mellores directores de cinema da década na Arxentina.
En relación á rodaxe de Zama, estreado en 2017, a cineasta comentou:
E sobre os dez anos transcorridos dende a rodaxe do seu filme anterior afirmou:
En 2019, foi elixida presidenta do xurado do Festival de Cinema de Venecia. No marco de devandito festival tivo ao seu cargo o discurso homenaxe a Pedro Almodóvar. Ese mesmo ano tres das súas longametraxes formaron parte das cen mellores películas de todos os tempos dirixidas por mulleres, segundo unha enquisa organizada pola BBC. Ademais, estivo a cargo da posta visual do espectáculo Cornucopia da artista islandesa Björk, que se estreou no centro cultural The Shed de Nova York o 6 de maio de 2019. "Síntome moi orgullosa de poder traballar xunto a unha das mulleres máis innovadoras do mundo da música. Colaborar nun espectáculo de Björk é un pasaporte ao século XXII", dixo ao anunciar a convocatoria de parte da cantante.
Vida persoal Martel citou a María Luisa Bemberg, Ingmar Bergman, e Pedro Almodóvar como influencias.
En febreiro de 2016, durante a montaxe de Zama, Martel foi diagnosticada con cancro uterino. Afirmou que a doenza causou un atraso na posprodución do filme, mais finalmente catalizou a súa fin. En novembro de 2017, IndieWire informou que estaba en remisión dende finais de 2016.
Martel é abertamente lesbiana. Contoullo á súa familia antes da estrea en 2001 de La Ciénaga porque estaba preocupada pola reacción da homosexualidade implícita do filme. A súa nai respondeu de forma amorosa e dixo que o sabía dende que Martel tiña sete anos. Martel mantén unha relación coa cantante Julieta Laso, antiga vocalista da Orquesta Típica Fernández Fierro.
Filmografía La Ciénaga (2001) La niña santa (2004) La mujer sin cabeza (2008) Zama (2017)
Notas
Véxase tamén
Bibliografía
Categoría:Nados na provincia de Salta Categoría:Nados en 1966 Categoría:Directores de cinema da Arxentina Categoría:Guionistas da Arxentina Categoría:Alumnos da Universidade de Buenos Aires