O castelo de Bruce (en inglés Bruce Castle; anteriormente coñecido como Lordship House, Casa do Señorío) é unha leira catalogada oficialmente polo Reino Unido como un dos Monumentos rexistrados do Reino Unido, grao I, pertencente ao século XVIAs fontes dispoñibles difiren sobre a data da construción. Algunhas fontes datan a construción do edificio actual no século XV, pero a maioría das fontes están de acordo en que a casa foi construída no século XVI; aínda así non hai un consenso sobre a data exacta. e situada na rúa Lordship Lane, distrito de Tottenham, ao norte de Londres. Recibe o seu nome da Casa de Bruce, que anteriormente posuíu as terras onde agora está o castelo. Anterior a este edificio existiu unha construción da que pouco se sabe na actualidade. A casa actual é unha das construcións existentes realizadas en ladrillo cerámico máis antigas de Inglaterra. Foi remodelada nos séculos XVII, XVIII e XIX.
A casa foi fogar de Sir William Compton, quen foi un dos cortesáns máis prominentes durante o reinado de Henrique VIII de Inglaterra e quen obtivo por primeira vez o título de Baron de Coleraine, entre outras personalidades de distinta relevancia. Nesta casa tamén viviu Sir Rowland Hill. Durante o século XIX foi usada como escola, período no cal se lle engadiron varias salas na á oeste, e na actualidade funciona o Museo do castelo de Bruce, que explora como temática principal a historia das distintas áreas do que agora constitúe o Concello Londiniense de Haringey (en inglés: London Borough of Haringey), a súa estreita conexión con Sir Rowland Hill e a historia do servizo postal nacional do Reino Unido coñecido como Royal Mail. Este edificio tamén é a sede do arquivo do concello de Haringey. Desde 1892 o seu terreo utilízase como parque público, o máis antigo do distrito de Tottenham.
Orixe do nome miniatura|260x260px|A primeira descrición da casa do ano 1619, extraído do mapa da vila de Tottenahn, onde tamén pode observarse a Igrexa de todos os Santos (en inglés: All Hallows Church) e o priorado pertencente á época dos normandos, que hoxe en día son as construcións máis antigas da zona.Como a maioría dos mapas ingleses deste período, este mapa está aliñado co sur cara arriba (ex: a parte norte do distrito apunta cara abaixo comparado con mapas actuais). O trazado das rúas nesta área segue igual ata hoxe; a ruta que no mapa vai de leste a oeste, hoxe é a rúa Lordship Lane, e o camiño que vai de norte a sur ó lado da igrexa hoxe en día é coñecida como a rúa Church Lane; Bruce Grove non existe aínda pero esta ruta eventualmente pode verse nos terreos circundantes en diagonal, pegados ó sur do Castelo de Bruce. O gran terreo do outro lado da casa sinalado como "Lease" na esquina nordeste é onde logo foi construída a granxa Broadwater Farm. Os campos ó leste da igrexa corresponden hoxe ó parque público do castelo, mentres que o terreo que rodea a igrexa ó oeste agora forman parte do Cemiterio de Tottenham (sitio de interese histórico). O nome de castelo de Bruce provén da familia da Casa de Bruce, quen historicamente foron os donos dun terzo do señorío de Tottenham. Con todo nunca houbo un castelo nesta área, e é pouco probable que a familia Bruce vivise na zona.Pegram 1987, p. 2 Despois da súa ascensión ao trono de Escocia en 1306, Roberto I de Escocia perdeu as súas terras dentro do territorio de Inglaterra, incluíndo as propiedades dos Bruce en Tottenham, dando fin á relación da familia coa rexión. As terras da Casa de Bruce concedéronse a Richard Spigurnell e a Thomas Hethe.
As tres partes das terras da casa en Tottenham uníronse a principios do século XV baixo o dominio da familia de Gedeney e permaneceu así desde entón. En todos os rexistros máis antigos a construción é coñecida como "Casa do Señorío". O nome de castelo de Bruce aparentemente foi adoptado por primeira vez polo segundo barón de Coleraine Henry Hare (1635–1708), aínda que Daniel Lysons supón no The Environs of London de 1795 que en realidade o uso do nome data de finais do século XIII.
Arquitectura esquerda|miniatura|A torre do castelo. A torre cilíndrica ao estilo Tudor está separada e atópase ao sueste da casa principal. Xeralmente é considerada como a construción máis antiga do lugar; con todo Lysons supón que esta construción é unha adición posterior á casa.Pegram 1987, p. 3 Esta torre está construída con ladrillos vermellos de fabricación local, ten unha altura de 6,4 metros e paredes de 91 cm de espesor. No ano 2006, unhas escavacións revelaron que a torre continúa a certa distancia por baixo do nivel actual do chan. En 1829 descríbese a torre, e indica que sería construída sobre un pozo e que foi utilizada como unha leitaría.
A data da construción da casa é incerta e as fontes difiren respecto diso. Ademais, non existe rexistro algún da súa construción, pero si existe algunha evidencia arqueolóxica que data algunhas partes do edificio no século XV. Na obra de William Robinson History and Antiquities of the Parish of Tottenham (en galego:"Historia e antigüidades da veciñanza de Tottenhan") de 1840, suxire que a data de construción da casa é de preto do ano 1514, con todo a Royal Commission on Historic Monuments (Comisión Real de Monumentos Históricos) atribúe a construción a finais do século XVI.Robinson 1840, p. 216 Nikolaus Pevsner conxeturou que a fronte da casa puido ser parte dunha antiga casa con patio central na cal o resto da antiga estrutura xa desapareceu.Cherry e Pevsner 1998, p. 584
A fachada principal da mansión, considerada de "Grao I", foi substancialmente remodelada co paso do tempo. A casa está construída con ladrillos vermellos e con paredes de pedras labradas. Na fachada principal posúe terminacións de baías simétricas labradas, con xanelas de cristais altas. A casa e a súa torre, apartada da mesma, son por moito as construcións máis antigas nas que se usou o ladrillo como elemento principal para a súa construción en toda Inglaterra.Cherry e Pevsner 1998, p. 11
Henry Hare, segundo barón de Coleraine (1635–1708), supervisou unha das remodelacións substanciais da casa no ano 1684, e gran parte da fachada sur existente hoxe en día é desa data. As baías foron ampliadas e o soportal central foi reconstruído con muros de pedras labradas e pilastras, unha cima cunha varanda ou balaustre, unha torre e unha cúpula. Un plano de 1684 amosa o vestíbulo no centro da casa, cos cuartos de servizo ao oeste e o salón principal ao leste. No primeiro piso, o salón comedor atopábase onde agora está o vestíbulo principal, a habitación principal estaba sobre a cociña actual, e a recámara dunha das fillas atopábase sobre o actual soportal.
A comezos do século XVIII Henry Hare, terceiro barón de Coleraine (1694–1749), supervisou a remodelación da parte norte da casa, sobre o cal se construíron varios cuartos adicionais e colocouse unha gran crista de armas de Coleraine sobre o frontón da fachada norte. A finais do século XVIII, baixo a dirección do propietario James Townsend, a fachada angosta ao lado leste da casa foi remodelada, converténdoa nunha das entradas principais do edificio. A intención era darlle a ese sector a aparencia dunha típica casa da arquitectura xeorxiana. Nesa mesma época, o ático a dúas augas ao lado sur foi cambiado logrando así a altura e a aparencia actual deste sector do edificio. Nun inventario realizado no ano 1789, con motivo de preparar a casa para a súa venda, figuran un recibidor, o salón principal, unha sala de debuxos, o salón comedor e unha sala de almorzo na planta baixa, cunha biblioteca e unha sala de billar no primeiro piso.
A comezos do século XIX a á oeste da casa foi demolida, dándolle ao edificio a súa aparencia simétrica que conserva hoxe en día.Pegram 1987, p. 9 A casa foi convertida en escola e en 1870 construíuse unha extensión de tres pisos cun estilo arquitectónico neogótico no lado noroeste da casa.
As escavacións realizadas polo Museo de Londres no ano 2006 puxeron ao descuberto as marcas dos primeiros cimentos realizados para a construción orixinal do sitio, do cal nada se sabe na actualidade. Nuns rolos do goberno con rexistros financeiros do ano 1742 hai referencias a unha reparación dunha ponte levadiza, o que implica que o edificio de entón tiña un foso. Inclusive existe un informe arqueolóxico de 1911 que fai unha breve referencia de paso a "o recente enchido do foso".
Primeiros residentes dereita|miniatura|339x339px|Richard Sackville, por William Larkin, pertencente á colección de Iveagh Bequest na Casa Kenwood.Unha inscrición engadida nesta obra identifica erroneamente ó neno como Edward Sackville, cuarto conde de Dorset, quen en realidade era o irmán menor de Richard, posteriormente o cuarto conde de Dorset. Ver Karen Hearn. Dynasties: Painting in Tudor and Jacobean England 1530–1630. New York: Rizzoli, 1995. ISBN 0-8478-1940-X, pp. 198–199 A gran débeda de Sackville obrigouno a vender a casa a Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine. En xeral crese que o primeiro dono da casa foi Sir William Compton, un servidor da casa do rei Henrique VIII de Inglaterra e un dos cortesáns máis prominentes dese período, quen adquiriu o señorío de Tottenham en 1514. Con todo, non existen rexistros que aseguren que Compton vivise na casa. Pola contra, hai evidencia que indica que o edificio foi construído nun período posterior.
A primeira referencia coñecida da casa data do ano 1516, cando Henrique VIII se reuniu coa súa irmá, Margarita Tudor, raíña de Escocia, na "Casa Maister de Compton preto de Tottenham". A familia Compton foi propietaria da casa durante todo o século XVI, pero existen moi poucos rexistros na actualidade sobre a casa ou a familia nese período.Pegram 1987, p. 4
A comezos do século XVII a casa foi adquirida por Richard Sackville, terceiro conde de Dorset, e por Lady Anne Clifford. Debido á extravagante vida do conde Sackville e ás súas débedas a causa do xogo, tivo que alugar a aínda chamada "Casa do Señorío" a Sir Thomas Peniston. Rumoreábase que a esposa de Peniston, Martha, filla de Sir Thomas Amorne, primeiro baronés de Stowe, era a amante do conde de Dorset.Clifford 1990, p. 83 Posteriormente a casa foi vendida a un adiñeirado terratenente de Norfolk chamado Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine.Pegram 1987, p. 5
Século XVII: A familia Hare
Hugh Hare, primeiro barón de Coleraine Hugh Hare (1606–1667) herdou unha gran cantidade de diñeiro do seu tío avó, Sir Nicholas Hare, quen fora "Master of the Rolls" (en galego:"Mestre de rolos", é o terceiro maxistrado máis antigo de Inglaterra e Gales). Cando faleceu o seu pai, a súa nai contraeu matrimonio con Henry Montagu, primeiro conde de Manchester, facendo que o mozo Hugh Hare obtivese rapidamente un alto cargo na Corte dos nobres e nos círculos sociais máis exclusivos. Hugh Hare casou coa filla de Montagu no seu primeiro matrimonio e adquiriu o señorío de Tottenham, incluída A Casa do Señorío en 1625, e foi investido co título de Barón de Coleraine pouco tempo despois.
Hugh estivo estreitamente asociado á corte do rei Carlos I de Inglaterra, e durante a Revolución inglesa a súa fortuna comezou a diminuír. O seu castelo de Longford e a casa que posuía en Totteridge fóronlle incautadas polas forzas do Parlamento, posteriormente fóronlle devoltas durante a era da Restauración inglesa en moi mal estado. Non quedaron rexistros en Tottenham deste período en particular, e pouco se sabe da distribución das terras, a historia das familias e o estado ou condición da Casa do Señorío durante esta época coñecida como Mancomunidade de Inglaterra, onde o goberno republicano comezou a gobernar inicialmente Inglaterra (incluído Gales) e posteriormente Irlanda e Escocia desde 1649 até 1660. Hugh Hare faleceu na súa casa de Totteridge no ano 1667 debido a que afogou cun óso de pavo mentres estaba a beber e rir á vez. Foi sucedido polo seu fillo Henry Hare, segundo barón de Coleraine.
Henry Hare, segundo barón de Coleraine