miniatura|365x365px|Marcas similares á escritura debuxadas sobre cunchas de tartaruga, descubertos na moderna Jiahu (China), datados cara ao 6000 a. C.. A historia da escritura comprende os distintos sistemas de escritura que xurdiron desde a Idade de bronce (finais do IV milenio a. C.).
Protoescritura miniatura|Signario da Escritura Lineal Paleolítica (ELPA), compilado tras vinte anos de catalogación dos rexistros de arte rupestre e grafismos usados durante o Paleolítico superior. Os primeiros sistemas da escritura a finais do IV milenio a. C. non se consideran unha invención espontánea, pois fundaméntanse en vellas tradicións de sistemas simbólicos que non se poden clasificar como escritura en si mesmas, pero que si comparten moitas características que lembran a aquela. Estes sistemas pódense describir como protoescritura e utilizaban símbolos ideográficos ou mnemónicos que podían transmitir información, aínda que estaban desprovistos de contido lingüístico directo. Estes sistemas apareceron ao principio do período neolítico, xa no VII milenio a. C. se non antes (Kamyana Mohyla), en pleno Paleolítico Superior. Investigacións que veñen realizándose desde principios da década do noventa do pasado século, permitiron a compilación dun signario nuclear básico duns oitenta e oito signos lineais que foron usados para grafiar ou escribir secuencias ordenadas que combinan e articulan signos como en calquera escritura de signos lineais e xeométricos, o que permitiu o desenvolvemento dunha hipótese sobre o uso dunha Escritura Lineal Paleolítica (ELPA) logofonográfica ou glotográfica durante o Paleolitico Superior, ao parecer xa desde tempos do Auriñaciense, ou con maior probabilidade desde o Solutreano.¿La Escritura Nació en Occidente? Marcelino Sanz de Sautuola y la cueva de Altamira, por Georgeos Díaz-Montexano, SAIS,1994. ISBN-10: 150296645X ISBN-13: 978-1502966452 Observouse o uso de tales signos lineais dunha posible escritura lineal paleolítica non só na zona astur-cántabro-aquitana ou franco-cantábrica, senón tamén en covas do sur da península, concretamente nas covas da Pileta e Nerja en Málaga.Científicos avanzan que en la Cueva de Nerja ya se usaba la escritura hace más de 10.000 años
Destacan a escritura vinča, que mostra unha evolución gradual a partir de símbolos sinxelos desde o VII milenio, aumentando en complexidade durante o VI milenio e culminando nas Táboas de Tartaria (Romanía) do V milenio, cunhas filas de símbolos coidadosamente aliñados que evocan a impresión dun «texto». A Táboa de Dispilio, de finais do VI milenio, é similar. As escrituras xeroglíficas do antigo Oriente medio (exipcia, protocuneiforme sumeria e cretense) nacen naturalmente daqueles sistemas simbólicos, de maneira que resulta difícil dicir ―sobre todo porque pouco se coñece sobre o significado dos símbolos― en que momento preciso a escritura nace da protoescritura.
En 2005 descubríronse en China uns símbolos da escritura Jiahu gravados sobre cunchas de tartaruga que se dataron mediante radiocarbono no VI milenio a. C. As cunchas atopábanse enterradas xunto a restos humanos en 24 tumbas neolíticas escavadas en Jiahu, provincia de Henan, ao norte da China. Segundo algúns arqueólogos, a escritura das cunchas presentaba similitudes coa escritura sobre ósos oraculares do II milenio a. C. Outros, con todo, rexeitan esta afirmación por non estar suficientemente probada, argumentando que uns simples deseños xeométricos, como os que atopamos nas cunchas de Jiahu, non se poden relacionar coa primeira escritura.«Archaeologists rewrite history» (‘los arqueólogos reescriben la historia’, en inglés), artículo en China Daily, del 12 de junio de 2003.Véxase unha análise de ambas as opinións en Stephen D. Houston: The first writing: script invention as History and process (‘la primera escritura: la invención de la escritura como historia y proceso’, en inglés), Cambridge University Press, 2004, pp. 245-246.
A escritura do Indo, do II milenio a. C. pode, de igual maneira, constituír unha protoescritura, quizais xa influenciada polo nacemento da escritura en Mesopotamia.
As «runas eslavas» mencionadas por algúns autores medievais tamén poden ser un sistema de protoescritura. Un exemplo histórico é o sistema de pictogramas inventado por Uyaquk antes de desenvolver o silabario de.
Invención da escritura miniatura|Paleta de Narmer en Hieracómpolis (antigo Exipto), ca. 3100 a. C. Por definición, a Historia comeza cos rexistros escritos. Os restos da cultura humana sen a escritura constitúe o ámbito da Prehistoria (véxase A escritura e a historicidade máis abaixo). Con todo, a «orixe da escritura deixou de ser un misterio».
A evolución da escritura foi un proceso orixinado pola práctica económica e a necesidade no antigo Oriente Próximo. A arqueóloga Denise Schmandt-Besserat determinou a conexión entre as «fichas» de arxila sen categorizar previamente e a primeira escritura coñecida, o protocuneiforme. As fichas de arxila utilizábanse para representar bens e mesmo poida que unidades de tempo empregado no traballo, facéndose o seu número e tipos cada vez máis complexos segundo avanzaba a civilización. Alcanzouse un alto grao de complexidade cando se tivo que manexar máis de cen tipos distintos de fichas, e estaban envolvidas con arxila, con marcas que indicaban o tipo de fichas do interior. Estas marcas pronto substituíron as fichas en si, e os envoltorios de arxila constituíronse, como pode demostrarse, no prototipo das taboíñas de escritura sobre arxila.
O sistema de escritura mesopotámica orixinal (ca. 3500 a. C.) deriva deste método de conservar operacións, e para finais do IV milenio a. C. xa se transformou no uso dun punzón de forma triangular que se presionaba sobre arxila flexible (escritura cuneiforme).Kramer, Samuel Noah: «The origin and development of the cuneiform system of writing» (‘origen y desarrollo del sistema de escritura cuneiforme’, en inglés), en Thirty Nine Firsts In Recorded History (treinta y nueve principios en los registros históricos, en inglés), págs. 381-383. Así, a invención dos primeiros sistemas de escritura é máis ou menos contemporánea co principio da Idade de Bronce na última metade do IV milenio a. C. en Sumeria.
As primeiras formas de escritura eran logográficas en natureza, baseadas en elementos pictográficos e ideográficos.La mayoría de los sistemas de escritura se pueden dividir ampliamente en tres categorías: «logográficos», «silábicos» y «alfabéticos» (o «segmentales»); sin embargo, los tres se pueden encontrar en un sistema de escritura dado en proporciones variables, dificultando a menudo la categorización única del sistema. Non obstante, a metade do III milenio a. C., os sumerios desenvolveran un anexo silábico para a súa escritura, reflectindo a fonoloxía e a sintaxe do idioma sumerio falado. Esta escritura logo-silábica foi pronto adoptada polos falantes acadios e eblaítas para os seus propios idiomas, e posteriormente polos hititas e os ugaríticos.
Aínda que é posíbel que a escritura exipcia sexa un exemplo de difusionismo (arqueoloxía) transcultural dos seus contemporáneos comerciais de Mesopotamia, os exipcios non tomaron prestados os símbolos escritos mesopotámicos. No seu lugar, utilizaron a súa propia iconografía artística. Hai mostras de xeroglíficos exipcios arcaicos na Paleta de Narmer do 3100 a. C., e aínda maior grao de elaboración pódese ver nos Textos das Pirámides do III milenio a. C. No sur de Exipto, Günter Dreyer descubriu rexistros de entregas de liño e aceite que, segundo a proba do carbono, foron datados entre o 3300 e o 3200 a. C., anteriores, pois, ao período dinástico. Este achado cuestiona a crenza estendida de que os primeiros pobos en escribir foron os sumerios de Mesopotamia (actual Iraq) nalgún momento anterior ao 3000 a. C.«Were egyptians the first scribes?» (‘¿fueron los egipcios los primeros escribas?’, en inglés), artículo en el sitio web BBC News del 15 de diciembre de 1998.
Tamén xurdiu nesta época unha escritura protoelamita logográfica aínda por descifrar, que evolucionou a un elamita lineal cara a finais do III milenio, que á súa vez foi substituído pola escritura cuneiforme tomada do acadio.
A escritura do Indo apareceu cara ao 2600 a. C. e sobreviviu ao declive da cultura do val do Indo sobre o 1700 a. C. Con todo, todos os rexistros son extremadamente breves e non está claro que fose realmente un sistema de escritura.Writing indus.
A escritura chinesa, que data aproximadamente do século XII a. C. (finais da dinastía shang), era graficamente independente das escrituras do Oriente Medio, aínda que, como no caso do exipcio, poida que o difusionismo transcultural teña algún papel relevante.
As escrituras precolombianas, que datan do século III a. C. aproximadamente en Mesoamérica, das cales se sabe que só a maia foi unha escritura real, tiveron unhas orixes independentes das do Vello Mundo. Se o rongorongo da Illa de Pascua foi tamén unha escritura real, tivo tamén un desenvolvemento independente.
Practicamente, todos os sistemas de escritura utilizados no mundo actual descenden en última instancia da escritura chinesa ou dos alfabetos semíticos.
Escritura da Idade de Bronce A escritura xurdiu nunha variedade de culturas diferentes na Idade de bronce.
Escritura cuneiforme right|miniatura|300x300px|Tableta legal de Alalah no seu envoltorio en babilonio medio. miniatura|Láminas de Pirgi estratificado de ouro que representa un tratado nos idiomas etruscos e fenicios no Museo Nacional Etrusco, século IX a. C. O comezo da escritura con alfabeto latino. O sistema de escritura sumerio orixinal deriva dun sistema de fichas de arxila que se utilizaban para representar bens. A finais do IV milenio a. C., xa evolucionara cara a un método de contabilidade no que se utilizaba un punzón redondeado que se imprimía sobre arxila flexíbel con ángulos variábeis para gravar números. A este sistema incorporouse unha escritura pictográfica utilizando un punzón afiado para indicar o que se estaba contando. A escritura con punzón redondeado e punzón afiado foi aos poucos substituída cara ao 2700-2500 a. C. por un punzón en forma de cuña (de aí o termo cuneiforme). Finalmente, a escritura cuneiforme converteuse nun sistema de escritura de propósito xeral para os logogramas, as sílabas e os números. A partir do século XXVI a. C., esta escritura adaptouse ao idioma acadio e máis tarde a outros como o hurrita e o hitita. Outras escrituras similares en aparencia a este sistema son o ugarítico e o antigo persa.
Uso da escritura cuneiforme Os signos cuneiformes eran escritos por escribas mediante cuñas, sobre taboíñas case sempre de arxila (moi escasamente gravados en metal), que logo se gardaban nunha sorte de primitivas bibliotecas, escrupulosamente organizadas, que servían para a aprendizaxe de futuros escribas. Estas bibliotecas pertencían á escola de cada cidade ou, ás veces, a coleccións particulares.
As taboíñas estaban escritas en columnas (en número variábel), que indicaban: a serie e o número da taboíña nesa serie, para a súa correcta catalogación. o texto. o colofón, que contén á súa vez a primeira liña da seguinte taboíña, o propietario da taboíña, o ano de reinado do soberano correspondente, en ocasións os títulos do mesmo, a cidade da escola e o nome do escriba e raramente, o autor.
Xeroglíficos exipcios A escritura foi moi importante para manter a cohesión do Estado exipcio. A alfabetización concentrábase nunha elite educada de escribas. Ser escriba era a aspiración de calquera exipcio de ascendencia humilde. O sistema xeroglífico foi sempre difícil de aprender, e no transcurso dos séculos complicouse aínda máis ao aumentar o número de signos xeroglíficos.
Escritura chinesa