Fernando Isaac Sergio Marcelo Marcos Belaúnde Terry foi un arquiteutu, estadista, políticu y presidente de Perú en dos mandatos non consecutivos: de 1963 a 1968 y de 1980 a 1985.
Perteneciente a una familia tradicionalmente amestada a la política, cursó la so educación secundaria en París y los sos estudios cimeros nes Universidaes de Miami y Texas n'Austin, Estaos Xuníos,onde llogró'l títulu d'arquiteutu en 1935. Al tornar a Lima, fundó la revista L'arquiteutu peruanu y dedicóse a la docencia na Universidá Católica y depués na Escuela d'Inxenieros de Lima que, en 1955, convertir na Universidá Nacional d'Inxeniería, y de que la so facultá d'Arquiteutura foi primer decanu. Ingresó a la política en 1944, cuando contribuyó a formar el Frente Democráticu Nacional (FDN), que favoreció la candidatura y posterior eleición presidencial de José Luis Bustamante y Rivero, en que la so llista foi eleutu diputáu por Lima (1945-48).
Al convocase les eleiciones de 1956 foi llanzáu como candidatu presidencial pol Frente Nacional de Mocedaes Democrátiques (FNJD), grupu que dio orixe al partíu Aición Popular. Impunxo la so inscripción ante'l xuráu eleutoral per mediu d'una célebre protesta nes cais de Lima conocida como «El Manguerazo». Nun ganó entós pero empecipió una campaña percorriendo tol país, pueblu per pueblu, sol fundamentu ideolóxicu «El Perú como doctrina» y «La conquista de Perú polos peruanos». Postuló per segunda vegada nes eleiciones de 1962, que fueron anulaes ante los barruntos de fraude. Volvió presentase nes eleiciones de 1963, n'alianza cola democracia cristiana, y resultó escoyíu presidente constitucional pal periodu 1963-69. La so xestión tuvo empobinada a les grandes obres públiques: construcción de carreteres (principalmente la Carretera Marxinal de la Selva Marxinal de la Selva), aeropuertos, conxuntos habitacionales, reservorios, etc. Coles mesmes, restituyó l'orixe democráticu de les autoridaes municipales; sicasí, enfrentó una crisis política al nun cuntar con mayoría parllamentaria y, tocantes a política económica, nun pudo controlar la inflación.
Al tratar de resolver l'asuntu del petroleu cola International Petroleum Company (IPC), suscribió'l Acta de Baltara que foi calificada pola oposición de entreguista, lo que favoreció l'españíu de la revolución institucional de la fuercia armada, encabezada pol xeneral Juan Velasco Alvarado, el 3 d'ochobre de 1968. Derrocáu y desterráu a Buenos Aires, pasó dempués a los Estaos Xuníos, onde se dedicó a la docencia universitaria. Retornó al Perú en 1978, y anque el so partíu nun participó na Asamblea Constituyente de 1978, postuló a les eleiciones xenerales de 1980, onde foi escoyíu per segunda vegada Presidente Constitucional de forma non consecutiva, pa la primer metá de la década. De momentu convocó a eleiciones municipales y restituyó los medios de comunicación espropiaos pola dictadura militar a los sos propietarios. Tuvo De enfrentar los efeutos desastrosos del Fenómenu del Neñu, el surdimientu de los grupos terroristes de Senderu Lluminosu y el MRTA, y l'agravamientu de la crisis económica que causó una folada de fuelgues y paros llaborales. Sicasí, llevó alantre una política d'obres públiques, especialmente no referente a la educación, vivienda y carreteres. Rematáu'l so segundu gobiernu, siguió actuando na política como líder d'Aición Popular. Foi unu de los propulsores del Frente Democráticu (Fredemo), una alianza de fuercies polítiques de derecha de la que formaba parte'l so propiu partíu y que nes eleiciones de 1990 llanzó la candidatura del escritor Mario Vargas Llosa, que foi ganada pola d'Alberto Fujimori. Mientres el réxime fujimorista actuó na oposición. A principios del 2001 tresfirió la presidencia del so partíu a Valentín Paniagua, quien foi presidente del gobiernu transitoriu depués de la estrueldosa cayida de Fujimori. Yá retiráu de la política, finó al añu siguiente.
Familia thumb|200px|left|Rafael Belaúnde Díez Canseco, padre de Fernando Belaúnde Terry. Nació en Lima, Perú el 7 d'ochobre de 1912 nuna familia bien amestada a la política. Foi fíu de Rafael Belaúnde Díez Canseco y de Lucila Terry García. El so padre foi ministru de Gobiernu y Presidente del Conseyu de Ministros nel gobiernu de José Luis Bustamante y Rivero (1945-46). Fueron los sos hermanos Rafael, Lucila, Mercedes y Francisco Belaúnde, quien fuera presidente de la Cámara de Diputaos en 1980, mientres el segundu gobiernu constitucional del so hermanu Fernando.
En 1970 casóse con Violeta Correa Miller, fía del ex ministru de Rellaciones Esteriores Javier Correa Elías, el gran amor de la so vida. Yá en 1963 divorciárase de Carola Aubry Bravo, con quien tuvo trés fíos: Carolina Belaúnde Aubry, Rafael Belaúnde Aubry y Fernando Belaúnde Aubry.
El so güelu Mariano A. Belaunde de la Torre foi ministru de Facienda del gobiernu d'Eduardo López de Romaña (1899-1900); el so bisagüelu el xeneral Pedro Díez Canseco Corbacho foi presidente interín en trés causes (1863, 1865 y 1868); y el so tíu Víctor Andrés Belaúnde foi un destacáu inteleutual y diplomáticu, qu'aportó a presidente de l'Asamblea Xeneral de la ONX en 1959, y ministru de Rellaciones Esteriores de Perú en 1957.
Dientro de la caña familiar de los Belaúnde, Fernando ye tíu de Miguel Cruchaga Belaúnde, fíu de la so hermana Lucila, reconocíu arquiteutu, catedráticu y políticu, quien en 1985 tuvo al so cargu la organización de la visita de La so Santidá Xuan Pablo II, y foi tamién destacáu Senador de la República de 1990 al 1992; de Raúl Díez Canseco Terry quien fuera Primer Vicepresidente nel gobiernu d'Alejandro Toledo; del constitucionalista Domingo García Belaúnde, el diplomáticu José Antonio García Belaúnde y el políticu Víctor Andrés García Belaúnde.
Cursó los estudios de primaria nel Colexu Alemán y nel Colexu Sagraos Corazones Recoleta y los de secundaria nel marianista Sainte-Marie de Monceau de París (actual Sainte-Marie d'Antony), ente 1924 y 1930, onde fuera deportáu'l so padre pol gobiernu d'Augusto B. Leguía, pola so oposición a los planes reeleccionistas d'esti presidente.
Vida profesional Empecipió los sos estudios d'inxeniería na École d'Electricite et Mecanique Industrielles en París, hasta que la so familia treslladar a los Estaos Xuníos. Ellí siguió los sos estudios cimeros na Universidá de Miami, onde enseñaba'l so padre, y depués na Universidá de Texas n'Austin, graduándose d'arquiteutu en 1935. Darréu camudóse a la Ciudá de Méxicu (a onde el so padre treslladárase al ser nomáu embaxador), exerciendo como arquiteutu por un curtiu tiempu, na empresa “Whiting y Torres”.Fernando Belaunde / 1912-2002. Biografíes: www.identidad-peru.com.
En 1937 tornó a Perú col propósitu de sopelexar les nueves corrientes urbanístiques y a impulsar la profesionalización de l'arquiteutura en Perú; con tal fin fundó la revista L'Arquiteutu Peruanu.Zapata, El mozu Belaunde, páx. 13. Foi incorporáu a la Facultá d'Inxeniería de la Pontificia Universidá Católica de Perú exerciendo de volao como caderalgu d'Urbanismu, en 1943.
Magar ye ciertu que se dedicó de llenu a l'arquiteutura, tomó contautu cola política per primer vegada cuando ingresó al Frente Democráticu Nacional que sofitaba la candidatura presidencial del Dr. José Luis Bustamante y Rivero, nes eleiciones de 1945. Esi añu foi escoyíu diputáu por Lima, xestión na que llogró l'aprobación llegal d'importantes iniciatives téuniques. A él perteneció'l primer modelu de vivienda popular que se fixo realidá, la Unidá Vecinal Nº 3. Remató esta etapa de parllamentariu n'ochobre de 1948 cuando se produció'l golpe d'Estáu del xeneral Manuel A. Odría, que derrocó a Bustamante y eslleió el Congresu.
Reinició entós les sos actividaes profesionales, enseñando Urbanismu na Escuela Nacional d'Inxenieros, y en 1950 asumió como Xefe del Departamentu d'Arquiteutura de la mesma (actual Facultá d'Arquiteutura de la Universidá Nacional d'Inxeniería), siendo'l principal xestor de les iniciatives pa la construcción del so pabellón propiu.Belaunde, "Alcordances d'El Arquiteutu Peruanu", páx. 125. De 1955 a 1960 exerció como primer Decanu de la Facultá d'Arquiteutura de la yá creada Universidá Nacional d'Inxeniería (UNI). Dientro d'ella favoreció l'establecimientu l'Institutu de Planiamientu de Lima (I.P.L.), un institutu con mires al desenvolvimientu llocal, nacional ya internacional.
En 1955 retomó l'actividá política que la llevaría dos veces a la presidencia: de 1963 a 1968 y de 1980 a 1985.
Cuando se convirtió nun exiliáu políticu tres el golpe d'estáu de Juan Velasco Alvarado en 1968, Belaúnde retomó una vegada más la so carrera profesional. Pola so maña y bones rellaciones na so vida profesional, foi convidáu pol reconocíu arquiteutu Walter Gropius, creador de la Escuela de la Bauhaus n'Alemaña y tamién exiliáu políticu del so país por efeutos de la ideoloxía nazi, pa enseñar como profesional y estratega en política n'universidaes d'Estaos Xuníos, tales como Harvard y aprender nueves alternatives de concepción del planiamientu y desenvolvimientu de territorios.
Fundación d'Aición Popular Como munchos de los sos contemporáneos, Belaúnde opúnxose aprofiantemente a la dictadura de Manuel A. Odría (1948-1956), y col sofitu de mozos universitarios formó'l Frente Nacional de Mocedaes Democrátiques en 1955, cola cuenta de llanzar la so candidatura a les eleiciones del añu siguiente. Pero al tar l'organismu eleutoral remane pol dictador Odría, atayóse la inscripción, cola sida de que nun llograren les 20.000 firmes esixíes; la razón verdadera yera que Belaúnde perfilábase como rival de talla frente a los candidatos favoritos de la dictadura: Hernando de Lavalle y Manuel Prau y Ugarteche.
El 1 de xunu de 1956, el día en que se vencía los plazu d'inscripción de los candidatos, Belaúnde encabezó un mitin na Plaza San Martín nel centru de Lima, pa esixir al Xuráu Eleutoral la inscripción de la so candidatura a la Presidencia de la República. Foi aclamáu polos integrantes del Frente de Mocedaes Democrátiques, ente los que se cuntaben discípulos sos de la UNI y estudiantes de la Universidá de San Marcos. Figuraben, ente otros, Edgardo Seoane, Javier Alva Orlandini, Javier Velarde Aspíllaga, Carlos Cabieses López, Gustavo Mohme Llona, toos ellos futuros personaxes destacaos de la política peruana.
Los manifestantes enrumbaron pol baldrayu de la Unión con direición a Palaciu de Gobiernu; al llegar a la Plaza de la Mercé salió-yos al alcuentru la policía montada. Esto non amilanó a los indignaos siguidores de Belaúnde qu'a puñu llimpiu, ente ovaciones y silbatinas, enfrentar a la policía. Entró n'aición l'acabante estrenar carru rompemanifestaciones (el célebre “rochabús”) que disparaba remexos d'agua, y los manifestantes recularon. Foi entós cuando Belaunde, armáu namái d'una bandera peruana, llanzó un ultimátum: otorgába-y 24 hores al gobiernu de vez pa oficializar la inscripción del Frente. Como nun hubo respuesta, los manifestantes intentaron nuevamente llegar a Palaciu. Belaunde, que diba a costazos de los sos partidarios, foi baltáu por un remexu d'agua que-y produció una firida na frente. Minutos dempués llegó la noticia: la inscripción fuera aceptada.
D'esa manera l'hasta entós pocu conocíu arquiteutu ganó portaes nos diarios y radioemisoras. L'incidente foi bautizáu como'l "Ultimátum de La Mercé" o "El Manguerazo". El diariu La Prensa, bautizó a Belaúnde como'l Home de la Bandera. Esa foi la verdadera partida de nacencia del so partíu políticu Aición Popular fundáu formalmente pocu dempués, a base del Frente de Mocedaes, el 7 de xunetu d'esi mesmu añu, en Chincheros, Apurímac.