Jacques Martin Barzun (); nado o 30 de novembro de 1907 e finado o 25 de outubro de 2012, foi un historiador franco-estadounidense coñecido polos seus estudos sobre a historia das ideas e a historia cultural. Escribiu sobre unha ampla gama de temas, incluíndo béisbol, novelas de misterio e música clásica, e tamén era coñecido como un filósofo da educación. No libro Teacher in America (1945), Barzun influíu na formación dos mestres nos Estados Unidos.
Profesor de historia na Universidade de Columbia (Columbia College) durante moitos anos, publicou máis de corenta libros, recibiu a Medalla Presidencial Americana da Liberdade e foi designado cabaleiro da Lexión de Honra francesa. A retrospectiva histórica From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present (2000), considerada a súa obra mestra, publicouse cando tiña 93 anos, once antes de finar.
Traxectoria Jacques Martin Barzun naceu en Créteil, Francia, fillo de Henri-Martin Barzun e Anna-Rose Barzun, e pasou a súa infancia en París e Grenoble. O seu pai era membro do grupo de artistas e escritores Abbaye de Créteil, e tamén traballou no Ministerio de Traballo francés. A casa dos seus pais en París foi frecuentada por moitos artistas modernistas da Francia da Belle Époque, como o poeta Guillaume Apollinaire, os pintores cubistas Albert Gleizes e Marcel Duchamp, o compositor Edgard Varèse e os escritores Richard Aldington e Stefan Zweig.
Mentres estaba nunha misión diplomática nos Estados Unidos durante a Primeira guerra mundial, o pai de Barzun gostou tanto do país que decidiu que o seu fillo recibise unha educación universitaria estadounidense; así, Jacques Martin, de doce anos, asistiu ao Lycée Janson-de-Sailly até mudarse a América, onde se formou na Harrisburg Technical High School en 1924 e logo marchou á Universidade de Columbia, onde obtivo unha educación en artes liberais.
Como estudante no Columbia College, Barzun foi crítico de teatro para o Columbia Daily Spectator, presidente da Philolexian Society (o club literario e de debate de Columbia), e valedictorian da promoción de 1927. Obtivo un máster en 1928Directory of American Scholars, 6th ed. (Bowker, 1974), Vol. I, p. 32. e un doutoramento en 1932 de Columbia, e alí ensinou historia de 1928 a 1955, converténdose no Profesor de Historia Seth Low e no fundador da disciplina da Historia cultural. Durante anos, el e o crítico literario Lionel Trilling dirixiron o famoso curso Great Books de Columbia. Foi elixido membro da Academia Americana de Artes e Ciencias en 1954 e membro da American Philosophical Society en 1984.
De 1955 a 1968, traballou como Decano da Escola de Posgrao, Decano de Facultades e Reitor, á vez que foi membro extraordinario do Churchill College da Universidade de Cambridge. Desde 1968 até a súa xubilación en 1975, foi profesor universitario en Columbia. De 1951 a 1963, Barzun foi un dos editores xestores de The Readers' Subscription Book Club, e o seu sucesor a Mid-Century Book Society (os outros editores xestores foron WH Auden e Lionel Trilling ), e despois foi asesor literario de Charles Scribner's Sons, de 1975 a 1993.
En 1936, Barzun casou con Mariana Lowell, unha violinista dunha destacada familia de Boston. Tiveron tres fillos: James, Roger e Isabel. Mariana morreu en 1979. En 1980, Barzun casou con Marguerite Lee Davenport. Desde 1996 os Barzun viviron na súa cidade natal, San Antonio, Texas. A súa neta Lucy Barzun Donnelly foi produtora da premiada película da HBO Grey Gardens; o irmán de Lucy, Matthew Barzun, é un empresario que exerceu de embaixador dos Estados Unidos en Suecia e no Reino Unido.
O 14 de maio de 2012 Jacques Barzun asistiu a unha actuación sinfónica na súa honra na que se interpretaron obras do seu compositor favorito, Héctor Berlioz. Asistiu en cadeira de rodas e pronunciou un breve discurso á multitude.
Barzun morreu na súa casa de San Antonio o 25 de outubro de 2012, aos 104 anos. The New York Times, que o comparou con estudosos como Sidney Hook, Daniel Bell e Lionel Trilling, chamouno "un distinguido historiador, ensaísta, tábano cultural e educador que axudou a establecer a disciplina moderna da historia cultural". Nomeando a Edward Gibbon, Jacob Burckhardt e Thomas Babington Macaulay como os seus antepasados intelectuais, e chamándoo "un dos máis eminentes historiadores da cultura de Occidente" e "un campión da tradición das artes liberais na educación superior", quen "deplorou o que el chamou 'gangrena da especialidade'", comentou The Daily Telegraph, "O alcance dos seus coñecementos era extraordinario. O ollo de Barzun percorreu todo o espectro da música, arte, literatura e filosofía occidental." O ensaísta Joseph Epstein, recordándoo no Wall Street Journal como un escritor "impecable e maxistral" que abordou " Darwin, Marx, Wagner, Berlioz, William James, o verso francés, a composición en prosa inglesa, o ensino universitario, a ficción policial, o estado de vida intelectual", describiu a Barzun como un home cunha elegancia discreta, americanizado pero conservando un aire de cultura do vello mundo.
Carreira Ao longo de sete décadas, Barzun escribiu e editou máis de corenta libros que abordaban unha variedade infrecuentemente ampla de temas, incluíndo ciencia e medicina, psiquiatría desde Robert Burton a William James até métodos modernos, e arte e música clásica; foi unha das maiores autoridades de todos os tempos sobre Héctor Berlioz. Algúns dos seus libros, especialmente Teacher in America e The House of Intellect, gozaron dun importante lectorado profano e influíron no debate sobre a cultura e a educación moito máis alá do ámbito da historia académica. Barzun tiña un forte interese polas ferramentas e mecánicas da escritura e da investigación. Emprendeu a tarefa de completar, a partir dun manuscrito do que case dous terzos estaban no primeiro borrador á morte do autor, e editar (coa axuda doutras seis persoas), a primeira edición (publicada en 1966) de Follett's Modern American Usage. Barzun foi tamén autor de libros sobre estilo literario (Simple and Direct, 1975), sobre os oficios da edición e publicación (On Writing, Editing and Publishing, 1971) e sobre métodos de investigación na historia e as outras humanidades (The Modern Researcher, que leva polo menos seis edicións, e é un dos mil elementos da biblioteca máis difundidos segundo o OCLC).
Barzun non desdeñaba a cultura popular: os seus intereses variados incluían a ficción policial e o béisbol. A súa declaración moi citada: "Quen queira coñecer o corazón e a mente de Estados Unidos, mellor que aprenda béisbol". foi inscrito nunha placa no Salón da Fama do Béisbol. Editou e escribiu a introdución á antoloxía de 1961, The Delights of Detection, que incluía historias de GK Chesterton, Dorothy L. Sayers, Rex Stout e outros. En 1971, Barzun foi coautor (con Wendell Hertig Taylor) de A Catalog of Crime: Being a Reader's Guide to the Literature of Mystery, Detection, & Related Genres, polo que el e o seu coautor recibiron un premio Edgar especial do Mystery Writers of America ao ano seguinte. Barzun tamén foi un defensor da ficción sobrenatural e escribiu a introdución de The Penguin Encyclopedia of Horror and the Sobrenatural."Author and teacher Jacques Barzun has written an authoritative introduction". B. Williams, "A Complete Guide for all lovers of horror" (Recensión de The Penguin Encyclopedia of Horror and the Supernatural. The Courier-Mail, 31 de xaneiro de 1987. Barzun foi un defensor do crítico teatral e 'diarista' James Agate, a quen comparou con Samuel Pepys.From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present, Jacques Barzun, Harper Perennial, 2001. Tamén editou os dous últimos diarios de Agate nunha nova edición en 1951 e escribiu un ensaio introdutorio informativo, "Agate and His Nine Egos".The Later Ego. Consisting of Ego 8 and Ego 9. Introduction and notes by Jacques Barzun, Jacques Barzun, Crown Publishers, Inc., Nova York, 1951. miniatura|378x378px| Berlioz and the romantic century (1950) de Jacques Barzun Jacques Barzun continuou escribindo sobre educación e historia cultural despois de retirarse de Columbia. Aos 84 anos, comezou a escribir a súa canción do cisne, á que dedicou a maior parte dos anos noventa. O libro resultante de máis de 800 páxinas, From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present, revelou unha ampla erudición e brillantez que non se enturbiou pola idade avanzada. Historiadores, críticos literarios e críticos populares enxalzaron From Dawn to Decadence como unha revisión ampla e poderosa da historia moderna de Occidente, e converteuse nun best-séller do New York Times. Con este traballo gañou unha reputación internacional.Le Nouvel Observateur, "which said "il a connu un rayonnement international avec la sortie de 'From dawn to decadence'. L'historien Jacques Barzun, auteur de 'From dawn to decandence', est mort". 26 de outubro de 2012 http://tempsreel.nouvelobs.com/monde/20121026.FAP2051/l-historien-jacques-barzun-auteur-de-from-dawn-to-decandence-est-mort.html Revisándoo no New York Times, o historiador William Everdell cualificou o libro de "un gran logro" dun estudoso "non diminuído na súa erudición, investigación e intereses polimáticos", ao tempo que escudriñaba o escaso tratamento de Barzun a figuras como Walt Whitman e Karl Marx.William R. Everdell, "Idea Man", review of From Dawn to Decadence: 500 Years of Western Cultural Life, 1500 to the Present by Jacques Barzun, New York Times, May 21, 2000. O libro presenta varios novos dispositivos tipográficos que axudan a un sistema de referencias cruzadas infrecuentemente rico e axudan a manter baixo control organizado moitas liñas de pensamento do libro. A maioría das páxinas presentan unha barra lateral que contén unha cita concisa, xeralmente pouco coñecida, e moitas veces sorprendente ou humorística, dalgún autor ou personaxe histórico. En 2007, Barzun comentaba que “A vellez é como aprender unha nova profesión. E ningunha da que ti elixas." Age of Reason por Arthur Krystal in The New Yorker, 22 de outubro de 2007, p. 103 Xa en outubro de 2011, un mes antes do seu 104 aniversario, revisou Why Trilling Matters de Adam Kirsch para o Wall Street Journal.
Na súa filosofía de escribir historia, Barzun fixo fincapé no papel da narración sobre o uso da xerga académica e da análise separada. Concluíu en From Dawn to Decadence que "a historia non pode ser unha ciencia; é todo o contrario, en que o seu interese reside nos particulares".From Dawn to Decadence, pp 654–656
Recoñecementos En 1968, Barzun recibiu o St. Louis Literary Award dos Saint Louis University Library Associates. Barzun foi nomeado cabaleiro da Orde Nacional da Lexión de Honra.Krystal, Arthur, "Age of Reason: In his hundred years, Jacques Barzun has learned a thing or two." The New Yorker, October 22, 2007 En 2003, o presidente George W. Bush concedeulle a Medalla Presidencial da Liberdade.
En 1993, o seu libro An Essay on French Verse: For Readers of English Poetry gañou o Melville Cane Poetry Award da Poetry Society of America.
O 18 de outubro de 2007, recibiu o 59º Great Teacher Award da Society of Columbia Graduates in absentia.
O 2 de marzo de 2011, Barzun recibiu a Medalla Nacional de Humanidades de 2010 polo presidente Barack Obama, aínda que non se esperaba que asistira. O 16 de abril de 2011 recibiu in absentia o Premio Philolexian á Traxectoria Literaria Distinguida.
A Sociedade Filosófica Americana honra a Barzun co seu Premio Jacques Barzun en Historia Cultural, outorgado anualmente desde 1993 ao autor dunha recente obra distinguida de historia cultural. Tamén recibiu a Medalla de Ouro para a Crítica da American Academy of Arts and Letters, da que foi dúas veces presidente.
Obras
1927 Samplings and Chronicles: Being the Continuation of the Philolexian Society History, with Literary Selections from 1912 to 1927 (editor). Philolexian Society.