John Lomax

John Avery Lomax, nado o 23 de setembro de 1867 en Goodman e finado o 26 de xaneiro de 1948, foi un profesor estadounidense, musicólogo e folclorista pioneiro, que dedicou gran parte da súa vida á preservación de cancións clásicas do folclore estadounidense. Foi o pai de Alan Lomax, outro distinguido recolleitor de música folk.

Traxectoria Primeiros anos A familia Lomax emigrou do Reino Unido no século XIX cando William Lomax se instalou no condado de Rockingham na que entón era "a colonia de Carolina do Norte". John Lomax naceu en Goodman, Mississippi, fillo de James Avery Lomax e Susan Frances Cooper.Nolan Porterfield, Last Cavalier, The Life and Times of John A. Lomax, 1867–1948 (University of Illinois Press, 1996), p. 9. En decembro 1869, a súa familia mudouse a Texas, xusto ao norte de Meridian, no Condado de Bosque.Porterfield, p. 10. Estivo exposto a cancións de cowboy cando era neno.Porterfield, p. 18–19.

Cara a 1876, coñeceu e fíxose amigo próximo de Nat Blythe, un antigo escravo que acababa de ser contratado como peón por James Lomax. Esta relación durou tres anos e foi crucial no desenvolvemento temperán de Lomax.Porterfield, p. 20. Aínda que a súa escolarización foi esporádica debido aos labores agrícolas ós que se viu forzado a practicar, logrou ensinarlle ao seu amigo a ler e escribir, mentres que Blythe lle ensinaba cancións típicas como "Big Yam Potatoes on a Sandy Land" e estilos de baile como o "Juba". Cando Blythe cumpriu 21 anos abandonou o seu emprego e deixou a casa. Lomax non o volveu ver, aínda que escoitou rumores acerca de que fora asasinado. Durante moitos anos buscou a Blythe cada vez que emprendía unha viaxe cara ao sur.Charles Wolf e Kip Lornell, Life and Legend of Leadbelly (Nova York: Da Capo Press, 1999), p. 107.

Cando estaba a piques de cumprir 21 anos -e a súa obrigación legal de traballar na granxa familiar estaba a chegar ao seu fin- o seu pai permitiulle quedar coas ganancias dos cultivos dun dos seus campos. Lomax utilizou estes recursos económicos, xunto co diñeiro que obtivo ao vender o seu poni favorito, para pagar a súa educación. Cara a fins de 1887, ingresou no Granbury College desa localidade e en maio 1888 graduouse de profesor.Porterfield, p. 22. Comezou o seu primeiro emprego impartindo clases nunha escola rural de Clifton, ao sueste de Meridian.Porterfield, p. 25. Con todo, a medida que foi transcorrendo o tempo comezou a sentirse insatisfeito coa monotonía do pobo e o baixo salario que percibía, polo que en 1889 solicitou emprego no Weatherford College, que o contratou ao pouco tempo.Porterfield, p. 26. En 1890, despois de asistir a un curso de verán no Eastman Business College de Poughkeepsie, Nova York, Lomax regresou a Texas para traballar como xefe do Departamento Empresarial do Weatherford College.Porterfield, p.  27–29. Á súa vez, cada verán entre 1891 e 1894, asistiu a unha conferencia no Institute Chautauqua no Estado de Nova York, que foi pioneiro na educación de adultos.Porterfield, p. 29.

Por aquel entón decidira que quería asistir a unha universidade de primeiro nivel; a súa primeira elección foi a Universidade Vanderbilt en Nashville, Tennessee, pero pronto se decatou que non lograría pasar os exames de ingreso.Porterfield, p. 32. En 1895, á idade de 28 anos, matriculouse na Universidade de Texas en Austin, con especialización en literatura inglesa.

Comezos da súa carreira Nas súas memorias, Adventures of a Ballad Hunter (en galego "Aventuras dun cazador de baladas"), Lomax conta como chegara á Universidade de Texas cun rolo de cancións de vaqueiro que escribira na súa infancia. Mostrounos a un profesor de inglés, Morgan Callaway, que os cualificou de "baratos e indignos", o que provocou que Lomax collera o paquete detrás do dormitorio dos homes os queimara. O seu interese polas cancións populares reduciuse, Lomax centrou a súa atención en actividades académicas máis aceptables.Porterfield, p. 59–60. Uniuse á fraternidade Phi Delta Theta e a Rusk Literary Society, ademais de converterse en editor e posteriormente redactor xefe da revista "University of Texas Magazine".Porterfield, p. 41. Durante o verán de 1896, asistiu a un programa de verán en Chicago estudando idiomas.Porterfield, p. 43. En 1897, converteuse nun editor asociado do Alcalde, un xornal estudantil.Porterfield, p. 45. Despois de graduarse en xuño de 1897, traballou na Universidade de Texas como rexistrador durante os seguintes seis anos ata a primavera de 1903.Porterfield, p. 50.Porterfield, p. 68. Tamén tiña outros deberes como o de secretario persoal do presidente da Universidade, xerente de Brackenridge Hall (o dormitorio dos homes no campus) e formaba parte do Alumni Scholarship Committee.Porterfield, p. 71–72. Lomax uniuse a unha confraría do campus coñecida como The Great and Honorable Order of Gooroos (en galego, A Gran e Honorable Orde de Gooroos) recibindo o título "Sacerdote de Sybillene".Porterfield, p. 73.

Nalgún momento arredor de xullo de 1898, Lomax comezou unha intensa relación con Shirley Green, de Palestine, Texas, a quen fora presentado en 1897 polo presidente da Universidade de Texas.Porterfield, p. 53–66.Porterfield, p. 75–77. Durante catro anos, a súa amizade tivo os seus altibaixos, ata xuño de 1902, cando Lomax coñeceu a unha das coñecidas de Green, Bess Baumann Brown de Dallas.Porterfield, p. 79–80. Ao final xurdiu que o motivo da reticencia de Green a comprometerse con John Lomax fora a súa conciencia de que estaba mortalmente enferma de tuberculose.Porterfield, p. 62–66. Non obstante, Lomax continuou intercambiando cartas con Green ata un mes antes da súa morte, ocorrida en febreiro de 1903. Porterfield, p. 83. Ese ano, Lomax aceptou unha oferta para ensinar inglés en Universidade de Texas A&M comezando en setembro.Porterfield, p. 87. Mentres tanto, para reforzar as súas credenciais decidiu inscribirse na Universidade de Chicago nun curso de verán.Porterfield, p. 89. Ao regresar a Texas comprometeuse con Bess Brown e casaron o 9 de xuño de 1904 en Austin.Porterfield, p. 94–95.Porterfield, p. 100. A parella estableceuse en College Station preto do Campus A&M.Porterfield, p. 101. O seu primeiro fillo, Shirley, naceu o 7 de agosto de 1905.Porterfield, p. 105.

Lomax, consciente das deficiencias da súa educación temperá, quixo mellorar, e o 26 de setembro de 1906 tivo a oportunidade de asistir á Universidade Harvard en Cambridge, Massachusetts, como estudante de posgrao, recibindo previamente un estipendio de 500$: The Austin Teaching Fellowships.Porterfield, p. 106–108. Aquí tivo a oportunidade de estudar con Barrett Wendell e George Lyman Kittredge, dous recoñecidos eruditos que fomentaron activamente o seu interese polas cancións de cowboy.Porterfield, p. 114. De feito, Harvard foi o centro dos estudos do folclore americano (entón considerado como unha rama da literatura inglesa, un campo de estudos novidoso en comparación co estudo máis tradicional da retórica centrado nas linguas clásicas e orientado á preparación de avogados e clérigos). Kittredge, ademais de ser un coñecido estudoso de Chaucer e Shakespeare, herdara a cátedra de literatura inglesa que antes tiña Francis James Child, cuxos cursos continuou impartindo e cuxa gran, edición inacabada de oito volumes das Popular Ballads of England and Scotland (en galego, Baladas populares de Inglaterra e Escocia) el completou.

Foi Kittredge quen foi pioneiro nos métodos modernos de estudo da balada e que animou aos recolleitores a saír das súas butacas e salóns das bibliotecas e a saír ao campo para recoller baladas de primeira man. Cando coñeceu a John Lomax en 1907, iso foi o que o animou a facer; as cancións de cowboy que Lomax escribira foron albiscadas a un mundo completamente novo e Lomax debí seguir o seu traballo. "Vaia a buscar este material mentres se poida atopar", dixo ao mozo texano. "Preserve as palabras e a música. Ese é o seu traballo."Wolfe e Lornell (1999) p. 108.

Wendell e Kittredge continuaron desempeñando un importante papel de asesoramento na carreira de Lomax despois de que regresase a Texas en xuño de 1907 para retomar o seu posto de docente en A&M despois de completar o seu título de mestre en artes. Isto incluíu unha visita dos dous profesores a Texas durante a cal Lomax levounos a un servizo dominical nunha igrexa afroamericana.

Pouco despois do seu regreso a Austin, o fillo de John Lomax, John Jr., Consultado o 24 de novembro de 2014. naceu o 14 de xuño de 1907.Porterfield, p. 123.Porterfield, p. 127. Galvanizado polo consello e apoio de Kittredge, Lomax comezara a recoller cancións e baladas de cowboy,Wilgus sitúa a recolleita de Lomax do seguinte xeito: Tres tradicións guiaron a recolleita [nos Estados Unidos Estados]: o académico, que, seguindo a Child, buscou transcricións precisas de texto primeiro e música despois para un estudo académico; o entusiasta local, que buscou e amosou o pintoresco, o insólito, o emocionante, o divertido de xeito indisciplinado e mercurial; e a estética musical, que buscaba a forma de arte distinguible da música folk para a súa apreciación e interpretación. Os propios recolleitores eran académicos, xa fosen líderes da actividade rexional algo desvinculados ou traballadores solitarios axudados por un lugar casual, educación temperá ou interese especial. Ou eran afeccionados interesados ​​en que comezaran e seguisen os seus traballos por unha gran variedade de razóns que non estaban relacionadas cos valores da erudición desinteresada. Unha unión de ambos tipos de recolleitores, na persoa de John A. Lomax, enriqueceu a maior recolleita de todos, o Archive of American Folk Song (Library of Congress). —D. K. Wilgus, Anglo-American Folksong Scholarship Since 1898 (Rutgers, Nova Jersey: Rutgers University Press, 1959), p. XV. aínda que rendeu unha xenerosa homenaxe á grandeza de John A. Lomax como recolleitor, como folclorista académico profesional de primeira xeración, Wilgus podería ser duramente crítico. En particular, aínda que recoñeceu a exactitude das transcricións e notacións de fontes de Lomax, opúxose a que publicara versións compostas das cancións nos seus libros destinadas ao público. pero o seu traballo interrompeuse o 7 de febreiro de 1908, cando estalou "The Great A&M Strike" (en galego, "A gran folga de A&M"). A folga, causada pola insatisfacción dos estudantes coa administración,Porterfield, p. 131. continuou incluso despois do 14 de febreiro de 1908, cando a Universidade, cun xesto conciliador, despediu a algúns dos seus administradores. Incapaz de ensinar por mor da folga, Lomax decidiu ver como retomar a súa recolleita de baladas de cowboy coa finalidade de publicalas nun libro. Animado por Wendell, solicitou e recibiu unha bolsa Sheldon Fellowship.Porterfield, p. 140. En xuño de 1908, Lomax converteuse en profesor titular de A&M. Aquel mes de agosto, a folga rematou cando o presidente da Universidade renunciou.Porterfield, p. 133–135. En xuño de 1910, Lomax aceptou un traballo administrativo na Universidade de Texas como "Secretary of the University Faculties and Assistant Director of the Department of Extension" (en galego, "Secretario das Facultades da Universidade e subdirector do departamento de extensión").Porterfield, p. 147.