William Bruce de Kinross, 1º Baronete, nado circa 1630 en Blairhall, Fife, Escocia, e finado o 1 de xaneiro de 1710 en Kinross, foi un arquitecto e cabaleiro escocés, «o verdadeiro fundador da arquitectura clásica de Escocia», tal como o describe Howard Colvin.Colvin, pp. 172-176. Sendo unha figura clave na inserción do estilo palladiano en Escocia, foi comparado con Inigo Jones e Christopher Wren, os primeiros arquitectos ingleses,Fenwick, páx. xv. e cos seus contemporáneos ingleses Hugh May e sir Roger Pratt, quen incorporaron o estilo francés na arquitectura doméstica.
Bruce participou na Restauración de Carlos II, levando mensaxes entre o rei exiliado e o xeneral Monck; a súa lealdade ao rei foi recompensada con cargos oficiais moi lucrativos, por exemplo o de Inspector Xeral das Obras do Rei en Escocia (o cal equivalería ao posto de «arquitecto do rei»). Entre os seus mecenas atopábase John Maitland, 1º duque de Lauderdale, o home máis poderoso de Escocia nesa época, e Bruce converteuse en membro do Parlamento e, por un curto tempo, participou do Consello Privado.
A pesar da súa falta de experiencia técnica, Bruce transformouse no «cabaleiro-arquitecto» máis importante da súa época en Escocia. Traballou con albaneis competentes e mestres de obras profesionais, a quen impartiu un vocabulario clásico; así, a súa influencia propagouse máis aló do seu propio círculo aristocrático. A partir dos anos 1660 construíu e remodelou varios pazos ingleses, incluíndo o castelo de Thirlestane para o duque de Lauderdale e o pazo Hopetoun. Entre os seus traballos máis destacados atópase a súa propia mansión palladiana en Kinross, construída na rexión de Loch Leven e que comprara en 1675. Como arquitecto do rei realizou a reconstrución do Palacio Real de Holyroodhouse nos anos 1670, dando ao palacio a súa actual aparencia. Trala morte de Carlos II, Bruce perdeu os seus privilexios políticos e logo, despois da ascensión ao trono de Guillerme e María, foi encarcerado en varias ocasións baixo sospeita de xacobitismo. No entanto, logrou continuar a súa obra arquitectónica, a miúdo prestando servizos a xente con simpatía xacobita.
Primeiros anos É moi pouco o que se coñece acerca da mocidade de Bruce. Probablemente nacera en Blairhall, na parte occidental de Fife, en 1630, sendo o segundo fillo de Robert Bruce de Blairhall e Katherine Preston. Tamén é posible que asistira á Universidade de St. Andrews en 1637-1638, o cal indicaría que a súa data de nacemento estaría máis próxima a 1625.Dunbar, pp. 1-2. Os Bruce eran unha familia con conexións episcopais, moi leais ao rei e descendentes de Thomas Bruce, un dos curmáns do rei Roberto II, quen recibira terras en Clackmannan e Fife.Fenwick, páx. xvi. Edward Bruce, primo de William, foi nomeado earl de Kincardine en 1643.
Existen cartas atopadas entre os papeis do earl de Kincardine que indican que William Bruce estivo exiliado en Rotterdam durante os anos 1650 xunto co seu primo, Alexander Bruce, irmán do earl de Kincardine. Por tratarse de episcopais, William e Alexander buscarían escapar da Mancomunidade puritana establecida por Oliver Cromwell. En Rotterdam, estiveron en contacto con sir Robert Moray, un soldado e filósofo naturalista próximo a Carlos II, quen nese entón residía en Maastricht. William Bruce era un mercador que, a pesar de estar asentado na comunidade escocesa en Rotterdam, viaxaba moito. Xunto con Alexander Bruce e John Hamilton de Grange eran donos dun barco e estaban involucrados no comercio de viños, carbón e madeira entre Noruega, Francia, Inglaterra, Escocia e os Países Baixos. En 1658, William e Alexander viaxaron xuntos por terra desde Bremen até Maastricht para reunirse con Moray. Alexander Bruce e Moray foron membros fundadores da Royal Society en 1660, e é probable que se falase de arquitectura nas súas discusións, en particular sobre o novo edificio da municipalidade de Maastricht no que Moray actuara como conselleiro do seu deseño.Wemyss, Charles (2005) «Merchant and Citizen of Rotterdam: The Early Career of Sir William Bruce.» Architectural Heritage Vol. XVI. esquerda|miniatura|186x186px|O xeneral George Monck, retratado en 1665-1666 por sir Peter Lely. En 1659 Bruce actuou como mensaxeiro entre o xeneral Monck, comandante en xefe de Cromwell en Escocia, e o exiliado rei Carlos II. Aínda existe un salvoconduto estendido a Bruce por parte de Monck en setembro de 1659, onde se lle outorga permiso para permanecer en Escocia até «regresar a Holanda».Citado en Colvin, páx. 173. Ao parecer, as mensaxes que traía de parte de Carlos convenceron a Monck de avanzar co seu exército cara a Londres, un acontecemento decisivo para a Restauración.Fenwick, páx. 4. Non se sabe como foi que Bruce coñeceu a Monck nin a natureza das súas comunicacións, pero Hubert Fenwick especula que Bruce atopábase traballando nos proxectos de Monck de fortificación de Ayr e Leith (é sabido que traballou na cidadela de Ayr a comezos dos anos 1660); doutra banda, Wemyss comenta que sería Moray quen elixiu a Bruce para realizar a tarefa de mensaxeiro.Fenwick, pp. 7-9. Fenwick tamén especula que a prima de Bruce e mecenas, Eliza Murray, máis tarde duquesa de Lauderdale, puido terlle conseguido este emprego. Sir Robert Douglas afirma que Bruce «pintou os infortunios e as distraccións» de Escocia ante o xeneral, e suxeriulle que a gloria se obtería restituíndo á familia real».Douglas, Robert; The Baronage of Scotland, (Edimburgo, 1798) páx. 245. Citado en Gifford (1989), páx. 52.
Carreira política miniatura|244x244px|John Maitland, 1.º duque de Lauderdale, pintado por sir Peter Lely. Lauderdale era o home máis poderoso de Escocia e Bruce beneficiouse do seu mecenado. Despois da Restauración, William Bruce foi designado Secretario de Contas en 1660, e Secretario de Subministracións para os Lores en Consello en 1665.Bruce renunciou ó cargo de Secretario de Contas en 1681. Colvin, páx. 173. Ambos foron postos lucrativos que involucraban o cobro de estipendios do Parlamento (no primeiro caso) e dos demandantes ao Tribunal de Audiencia (no segundo). En 1667 foi nomeado Superintendente e Supervisor dos Palacios Reais de Escocia. Foi nomeado Inspector Xeral das Obras do Rei en Escocia en 1671, cun salario de 3600 libras escocesas (300 libras esterlinas), co propósito de reconstruír Holyroodhouse.Colvin, pp. 172-176. Sendo unha figura importante da Restauración, relacionouse con outras persoas leais aos Estuardo, entre os que se atopaban mecenas poderosos como o duque de Lauderdale, Secretario de Escocia, e o earl de Rothes, cuxa filla casou co único fillo de Bruce.Fenwick, pp. 9-10.
Entre 1669 e 1674 Bruce participou no Parlamento de Escocia como comisionado do condado de Fife, e entre 1681 e 1682 como comisionado do condado de Kinross. Entre abril de 1685 e maio de 1686 alcanzou a cúspide da súa carreira política, sendo membro do Consello Privado de Escocia. As ganancias obtidas por Bruce nestes cargos permitíronlle a compra de Balcaskie en 1665 e, en 1675, unha facenda maior: Loch Leven, en Kinross, que incluíu o título hereditario de oficial de xustiza do condado de Kinross.Gifford (1989) páx. 53. Con todo, tralo ascenso ao trono de Xacobe VII en 1685, os privilexios de Bruce desvanecéronse e o novo réxime mirábao con desconfianza.Colvin, pp. 172-176. Despois da Revolución de 1688, negouse a ocupar o seu asento no Parlamento e foi considerado unha ameaza xacobita en potencia.Fenwick, páx. 72 e Colvin, páx. 173.
En 1693 foi encarcerado durante un curto tempo no castelo de Stirling pola súa negativa a presentarse ante o Consello Privado. Foi encerrado novamente en Stirling en 1694 e, a partir de 1696, no castelo de Edimburgo.Fenwick, pp. 73-78. Bruce foi expulsado do Parlamento en 1702; o seu posto pasou ao seu fillo, John Bruce, quen votou a favor da Unión e a continuación foi membro do Parlamento en Westminster. Bruce volveu ser encarcerado no Castelo de Edimburgo en 1708, de onde foi liberado pouco antes da súa morte, a comezos de 1710. William Bruce atópase sepultado na parcela da súa familia en Kinross Kirk, cuxas ruínas aínda poden observarse xunto ó pazo Kinross.Colvin, pp. 172-176.
Familia Aproximadamente en 1660, William Bruce contraeu matrimonio con Mary Halkett, filla de sir James Halkett de Pitfirrane, Bt. Só dous dos seus fillos sobreviviron:
Sir John Bruce, 2.º Baronete (circa 1671-19 de marzo de 1710) casou con Christian Leslie, viúva do marqués de Montrose e filla do duque de Rothes. Non deixou descendencia e, trala súa propia morte, o baronetaxe quedou extinto e Kinross pasou a mans da súa irmá. Anne Bruce, a quen sir William herdaba as súas propiedades no caso que o seu irmán non deixase descendencia. Ela estivo casada en dúas ocasións (unha delas, con sir Thomas Hope, 4º Baronete); tivo fillos con ambos os esposos.thepeerage.com
Despois da morte de Mary, en 1700 sir William Bruce casou con Magdalen Scott, viúva dun comerciante de Edimburgo chamado George Clerk. Non tiveron fillos. Magdalen viviu até 1752 e gañou a reputación de xacobita, establecendo unha célula xacobita no seu fogar na cidadela de Leith.Fenwick, pp. 8 e 77.
Obras arquitectónicas miniatura|300x300px|A fachada sur de Balcaskie, amosando a súa case simetría e socalcos italianos. En 1663 Bruce realizou unha "viaxe polo estranxeiro", aínda que se descoñece o seu itinerario.Colvin, pp. 172-176. Xa sexa que fose unha viaxe de pracer ou estudando gravados, coñeceu varios pazos francesas destacadas, incluíndo o palacio de Vaux-le-Vicomte, o castelo de Blérancourt e o de Balleroy, o último traballo do arquitecto francés François Mansart. Estes deseños franceses modernos, que incorporaban trazos descoñecidos en Escocia como a dobre pila de habitacións principais en dúas filas, aliñadas costas con costas, foron unha inmensa influencia sobre o mozo Bruce.Hubert Fenwick considera que estes pazos francesas influenciaron a obra de Bruce pese a que non existe evidencia concreta de que as visitase en realidade. Fenwick, páx. 14. Tamén é seguro que vise a moderna arquitectura holandesa cando estivo nese país previo á Restauración.
Gran parte dos primeiros traballos de Bruce consistiron en aconsellar a clientes e reconstruír pazos máis que deseñar novos edificios do nada. Os pazos Panmure e Leslie (residencia do earl de Rothes) foran proxectos do construtor principal do rei, John Mylne. En Panmure, a pesar de que Bruce recibiu o crédito polo seu deseño anteriormente, as obras foron supervisadas por Alexander Nisbet, e Bruce deseñou só as portas e os seus alicerces.Gow, páx. 53. En Leslie, Bruce supervisou as obras despois da morte de Mylne e probablemente efectuara as súas propias emendas. Panmure foi demolida nos anos 1950 e unicamente unha pequena parte do pazo Leslie permanece en pé logo do incendio ocorrido no século XVIII.Fenwick, páx. 16. Máis tarde, Bruce aconsellou ao duque de Queensberry con respecto aos seus plans sobre o castelo de Drumlanrig. esquerda|miniatura|300x300px|A fronte do castelo de Thirlestane, remodelado cumpridamente por Bruce.