Compianto sul Cristo morto (en galego, Lamentación por Cristo morto) é un fresco (200 x 185 cm) de Giotto, datado arredor de 1303-1305 e forma parte do conxunto de imaxes da Capella della Arena, coñecida como a Capela dos Scrovegni en Padua. Inclúese nas Historias da Paixón de Xesús no rexistro central inferior, na parede esquerda mirando cara ao altar.

Descrición A escena representa o momento en que, tras ser baixado da cruz, María dálle o derradeiro adeus ao seu fillo. Cristo aparece deitado cas no primeiro plano, circundado polas Tres Marías (María Salomé, María de Cleofás e María Magdalena) e por san Xoán (o evanxelista, un dos apóstolos preferidos de Cristo). Na esquerda, aparece un grupo de mulleres chorando e na parte superior un coro de anxos desesperados. Na dereita, tradicionalmente, se indica a presenza de Xosé de Arimatea e Nicodemo.

Xesús está deitado á esquerda, preto da súa nai que, con emoción, achega a súa cara á do fillo.

Á esquerda aparece un grupo doutras mulleres con bágoas, con posturas estudadas e dramáticas. Na parte superior, os anxos presentas posturas nas que se transmiten a desesperación, con gran variedade de poses, participando nunha especie de drama cósmico que tamén afecta á natureza: a árbore da parte superior dereita está seca, pero do mesmo xeito que a natureza parece morrer. o inverno e a primavera resucitarán, Cristo parece morto e despois de tres días resucitará.

Estilo A escena, a máis dramática de todo o ciclo pintado na capela e unha das máis famosas, presenta un marcado coñecemento das regras da pintura e da composición.

Predominan as cores pastel, extremadamente refinadas, que aparecen nas roupaxes con tons diferentes a partir da diferente incidencia luminosa que, mesmo, chega a mudar as súas cores.

As figuras de Giotto, amosan un intenso dramatismo e transmiten o sentimento e a dor conseguido mediante os xestos, como no caso de san Xoán que abre e estirando esaxeradamente os brazos pretendendo amosar dor pola morte de Cristo. A escena, quizais deriva da presente no Sarcófago di Meleagro que se atopaba en Padua. Outras figuras presentan unha expresión máis contida como María Magdalena collendo os pés de Cristo, ou a Virxe María, que achega a cara á do seu fillo. Dúas figuras descoñecidas, de costas ao espectador, sosteñen a cabeza e a man de Cristo.

A paisaxe árida representada, semella participar da tristura dos personaxes, cunha montaña rochosa pelada, cunha composición en diagonal, e que ten unha única árbore seca no alto.

Libre da rixidez bizantina, a escena foi tomada como modelo por xeracións enteiras de artistas posteriores. Anteriormente, xa Giotto, de mozo, pintara unha Deposición na Basílica Superior de Asís.

Valoración A obra é unha das incluídas por Michel Butor no seu museo imaxinario.Butor (2019), pp. 18-21

Notas

Véxase tamén

Bibliografía

Outros artigos Capela Scrovegni

Ligazóns externas

Análise no Istituto Dei Ciechi Francesco Cavazza (en italiano)

Categoría:Pintura gótica Categoría:Frescos