Giovanni Papini, nado en Florencia o 9 de xaneiro de 1881 e finado ibídem o 8 de xullo de 1956, foi un escritor, poeta, xornalista e crítico literario italiano. Inicialmente ateo e escéptico, posteriormente pasou a ser un fervoroso católico.
Traxectoria Nado en Florencia en 1881, fillo de Luigi Papini, republicano, ateo e anticlerical, e Emilia Cardini, quen decide bautizalo sen coñecemento do seu pai. Viviu unha infancia solitaria e de privacións atopando nos libros e as bibliotecas unha fonte de inesgotable consolo e pracer. Diplomouse de mestre en 1899 e ensinou por algúns anos para posteriormente traballar como bibliotecario.
A comezos de século, en 1903, funda en Florencia xunto a Giuseppe Prezzolini e outros máis a revista Leonardo utilizando como sede o Palacio Davanzati. Ao redor de 1920, un ano antes de publicar a súa Historia de Cristo, produciuse o seu conversión ao catolicismo, non sen escándalo e sorpresa de todos.
En 1935 obtivo a cátedra de Literatura Italiana na Universidade de Boloña (a pesar de que os seus estudos só o habilitaban para ensino primario) pero que non exerceu debido a problemas na súa vista (en 1938 rexeitou a mesma cátedra pero da Universidade de Florencia); as autoridades confirmaron a "impecable reputación" de Papini a través dese nomeamento. En 1937, Papini publicou o primeiro e único volume da súa Historia da literatura italiana, dedicada "A Benito Mussolini, amigo da poesía e dos poetas", que foi de gran consideración para a academia, especialmente no estudo do Renacemento italiano.
Tamén ese mesmo ano foi nomeado membro da Real Academia de Italia, a maior institución cultural do país, e en 1939 Presidente do Centro de Estudos Nacionais sobre o Renacemento. Así mesmo, foi vicepresidente da Federación Europea de Escritores desde marzo de 1942. A mediados de 1944, refuxiándose da postrimería da segunda guerra mundial, Papini abandonou a súa casa de Bulciano (destruída logo polos bombardeos ingleses) e ingresou no convento franciscano de Verna. Morreu en 1956 no seu natal Florencia, cego, mudo e paralítico.
Algunhas obras destacadas En 1906 publica O Crepúsculo dos Filósofos, no que critica os sistemas filosóficos de Kant, Hegel, Schopenhauer, Comte etc. Ao ano seguinte publica O tráxico cotián e O piloto cego, unha "novela metafísica" e innovadora.
A crítica europea considera que a súa mellor obra é Gog, unha colección de relatos filosóficos, escritos nun estilo brillante e satírico, e até o propio Papini confesou amala sobre todas as outras. A ela seguiulle, moitos anos despois, como continuación, O libro negro, con igual estilo brillante e satírico. Con todo, Un home acabado (autobiografía) é considerada por moitos outros como a súa obra mestra.
Por outra banda, a súa obra O Diaño, unha das últimas, foi obxecto de grandes discusións e controversias. Nela explica como o amor de Deus ao ser tan grande e magnífico, ao chegar o Xuízo Final, se compadecerá de todos os sufrientes, pechará o inferno e redimirá a todos os pecadores, o cal é incompatible coa doutrina da Igrexa católica. Ademais, entre as súas obras relixiosas están Historia de Cristo, San Agustín, A escala de Jacob, Cartas do Papa Celestino VI aos homes e Xuízo Universal (póstuma).
En palabras de Jorge Luis Borges: "Se alguén neste século é equiparable ao exipcio Proteo, ese alguén é Giovanni Papini, que algunha vez asinase Gian Falco, historiador da literatura e poeta, pragmatista e romántico, ateo e despois teólogo". O propio Borges di que "hai estilos que non permiten ao autor falar en voz baixa. Papini, na polémica, adoitaba ser sonoro e enfático".
Obras Il crepuscolo dei filosofi, Firenze, Tipografia della Biblioteca di cultura liberale, 1905; Firenze, Lacerba, 1914; Firenze, Vallecchi, 1919. Il tragico quotidiano, Firenze, Lumachi, 1906; Firenze, Libreria della Voce, 1913. La coltura italiana, con Giuseppe Prezzolini, Firenze, Lumachi, 1906; Firenze, Libreria della Voce, 1913. Il pilota cieco, Napoli, Ricciardi, 1907. Le memorie d'Iddio, Firenze, La rinascita del libro, 1911. L'altra metà. Saggio di filosofia mefistofelica, Ancona, G. Puccini, 1911; Milán, Studio Editoriale Lombardo, 1916; Milán, Facchi, 1919; Firenze, Vallecchi, 1922. La vita di Nessuno, 1912 Parole e sangue, 1912 Un uomo finito, 1913 Ventiquattro cervelli, 1913 Sul Pragmatismo (saggi e ricerche) 1903-1911, 1913 Almanacco Purgativo 1914 (con Ardengo Soffici e altri), 1913 Buffonate, 1914 Vecchio e nuovo nazionalismo (con Giuseppe Prezzolini), 1914 Cento pagine di poesia, 1915 Maschilità, 1915 La paga del sabato, 1915 Stroncature, 1916 Opera prima, 1917 Polemiche religiose, 1917 Testimonianze, 1918 L'uomo Carducci, 1918 L'Europa Occidentale contro la Mittel-Europa, 1918 Chiudiamo le scuole, 1918 Giorni di festa, 1918 L'esperienza futurista, 1919 Poeti d'oggi (con Pietro Pancrazi), 1920 Storia di Cristo, 1921 Antologia della poesia religiosa italiana, 1923 Dizionario dell'Omo Salvatico (con Domenico Giuliotti), 1923 L'anno santo e le quattro paci, 1925 Pane e vino, 1926 Gli operai della vigna, 1929 Sant'Agostino, 1931 Gog, 1931 La scala di Giacobbe, 1932 Firenze, 1932 Il sacco dell'orco, 1933 Dante vivo, 1933 Ardengo Soffici, 1933 La pietra infernale, 1934 Grandezze di Carducci, 1935 La loggia dei busti. Pensieri sopra uomini di genio, d'ingegno, di cuore, Firenze, Vallecchi, 1936. I testimoni della Passione, 1937 Italia mia, 1939 Figure umane, 1940 Medardo Rosso, 1940 La corona d'argento, 1941 Mostra personale, 1941 Prose di cattolici italiani d'ogni secolo (con Giuseppe De Luca), 1941 L'imitazione del Padre. Saggi sul Rinascimento, 1942 Racconti di gioventù, 1943 Cielo e Terra, 1943 Foglie della foresta, 1946 Lettere agli uomini del Papa Celestino VI, 1946. Primo Conti, 1947. Santi e Poeti, 1948. Passato remoto, 1948. Vita di Michelangiolo, 1949. Il diavolo tentato (radiodramma in tre tempi), 1950. Le pazzie del poeta. Fantasie, capricci, ritratti e moralità, Firenze, Vallecchi, 1950. Firenze. Fiore del mondo, con Ardengo Soffici, Piero Bargellini e Giovanni Spadolini, Firenze, L'arco, 1950. Il libro nero - Nuovo diario di Gog, Firenze, Vallecchi, 1951. Il diavolo. Appunti per una futura diabologia, Firenze, Vallecchi, 1953. Il bel viaggio. Antologia per la scuola Media, con Enzo Palmieri, Palermo, Palumbo, 1954. Concerto fantastico. 110 racconti, capricci, divertimenti, ritratti, Firenze, Vallecchi, 1954. Strane storie, Firenze, Vallecchi, 1954. Dichiarazione al tipografo, Firenze, Vallecchi, 1954. L'aurora della letteratura italiana, Firenze, Vallecchi, 1954. La spia del mondo. Schegge di Poesia e di esperienza, Firenze, Vallecchi, 1955. Le felicità dell'infelice. Le ultime schegge, Firenze, Vallecchi, 1956.
Póstumas: Il muro dei gelsomini. Ricordi di fanciullezza, Torino, SEI, 1957. Giudizio universale, Firenze, Vallecchi, 1957. La seconda nascita, Firenze, Vallecchi, 1958. Città felicità. Firenze, Firenze, Vallecchi, 1960. Diario, Firenze, Vallecchi, 1962. Schegge, Firenze, Vallecchi, 1971. [raccolta degli articoli pubblicati sul Corriere della Sera] Rapporto sugli uomini, Milán, Rusconi, 1977 miniatura|
Notas
Véxase tamén Bibliografía Castelli, Eugenio - Chiappini, Julio O.: Dez ensaios sobre Giovanni Papini, Colmegna, Santa Fe, 1971. Castelli, Fernando: Non esquezamos a Papini, Revista Humanitas 43, 2004. Cervera Salinas, Vicente: O rostro agudo e nihilista de Papini: Gog, Revista Cartaphilus 1, 2007.
Franchini, Victorio: Papini íntimo, Nova, Buenos Aires, 1959.
Horia, Vintila: Giovanni Papini, Escelicer, Madrid, 1965. Lattanzi, Lamberto: Introdución en Papini, Giovanni, Historia de Cristo, Mundo Moderno, Buenos Aires, 1923. Ridofi, Roberto: Vida de Giovanni Papini, Cid, Madrid, 1958. Valencia, María Dolores - Pena, Victoriano (2006). Las inquietudes filosóficas de Giovanni Papini en "Un uomo finito" .
Categoría:Escritores en lingua italiana Categoría:Finados en 1956 Categoría:Nados en 1881