Paloma Palao Herrero, nada en Madrid o 24 de agosto de 1944 e finada en Eivisa o 1 de abril 1986, foi unha poetisa española.
Traxectoria Terminou a licenciatura de Dereito en 1968 e empezou a exercer en 1970. Así mesmo foi profesora de lingua castelá no Instituto de Cultura Hispánica. Colaborou activamente cos seus textos literarios en revistas como La Estafeta Literaria e a revista Litoral. Participou no recital homenaxe aos nenos do mundo, organizado por UNICEF en 1975. Faleceu por mor dun accidente automobilístico.
Comezou a escribir con catorce anos. Catro poemas seus foron publicados en Poesía Española en outubro de 1965. Permaneceu un período de catro anos sen escribir, ata que en 1970 publicou o seu primeiro libro, La piel del miedo, que presentou no Premio Adonáis, quedando en cuarta posición. Ese mesmo ano escribiu dous poemas, A fondo perdido e Al margen del silencio. Presentou o seu poema Raíces cuadradas ao premio de poesía Provincia de León.
Obra La piel del miedo (1970; segundo posto no Premio Adonáis) El gato junto al auga (1971, editorial Rialp; accésit do Premio Adonáis 1970) Resurrección de l memoria (1978; finalista no premio Boscán) Contemplación del destierro (1982, editorial Ayuso) Retablo profano (1985, editorial Papeles de Invierno) Hortus conclusus 1986. Música o nieve (1986) Hiél (1997)
Poemas seus aparecen na Terceira Antoloxía de Adonáis (1971), Del Ccorazón de mi pueblo (homenaxe a Rafael Alberti, 1979) e en Corona Poética en honor de Vicente Aleixandre (1979).
Notas
Categoría:Finados en 1986 Categoría:Nados en Madrid Categoría:Nados en 1944 Categoría:Avogados Categoría:Escritores da Comunidade de Madrid Categoría:Poetas de España Categoría:Escritores en lingua castelá