thumb|200px|Imaxe de Buda n'estilu grecobudista, Muséu Nacional de Tokiu.
El grecobudismu ye'l sincretismu cultural ente la cultura griega y el budismu, que se desenvolvió mientres 800 años n'Asia Central, no qu'anguaño son los estaos d'Afganistán y Paquistán, dende'l sieglu IV e.C. hasta'l sieglu V d. C. dempués de qu'Alexandru Magnu conquistara terriotorios cerca de la India. El grecobudismu influyó nel desenvolvimientu artísticu (y posiblemente tamién conceptual) de la caña mahāyāna del budismu, antes de ser esportada al nordeste d'Asia a partir del sieglu I, llegando hasta China, Corea, Xapón ya Indonesia.
Historia La interacción ente la Grecia helenística y el budismu empezó cuando Alexandru Magnu conquistó Asia Menor y Asia Central nel añu 327 e.C. , cruciando'l Indo y el Jhelum hasta llegar al Beas. Con ello, empecipióse'l contautu ente Grecia y la India, trubiecu del budismu.
Alexandru Magnu fundó delles ciudaes nos territorios conquistaos, especialmente nes árees del Amu Daria y Bactriana, espandiéndose los asentamientos griegos escontra'l Pasu Khyber, Gandhara y el Panyab. Estes rexones correspuenden al únicu pasu esistente ente'l Himalaya y el Hindu Kush, al traviés del cual producióse la mayor parte de los contactos ente la India y Asia Central, xenerando un intensu intercambiu cultural y comercial.
Dempués de la muerte d'Alejandro, el 10 de xunu de 323 e.C. , los diádocos fundaron los sos propios reinos n'Asia Menor y Asia Central. El xeneral Seleuco I Nicátor creó'l Imperiu seléucida que s'estendía hasta la India. Más tarde, la parte oriental del imperiu dixebróse formando'l Reinu grecobactriano (ente'l sieglu III y el II e.C. ), que sería sustituyíu ente'l sieglu II y el I e.C. pol Reinu indogriego y ente los sieglos I y III pol Imperiu Kushan.
El contautu ente les cultures griega y budista tuvo llugar mientres dellos sieglos, hasta'l sieglu V d. C. coles invasiones de los hunos, los mongoles y la posterior espansión de diverses civilizaciones qu'adoptaron l'islam (árabes y turcos).
Interacciones relixoses La presencia griega n'Asia Central y el norte de la India produció intercambios non yá nel planu artísticu sinón tamién nel relixosu.
Alexandru Magnu en Bactriana y la India (331-325) thumb|upright|Monedes conmemorativas de les campañes d'Alexandru Magnu na India. Cuando Alexandru Magnu conquistó les rexones de Bactriana y Gandhara, estes árees yá s'atopaben so la influencia del budismu. Según una lleenda en pali, l'idioma del canon theravāda, dos mercaderes de Bactriana, llamaos Tapassu y Bhallika, visitaron a Buda y convirtiéronse nos sos discípulos. Al tornar a Bactriana empezaron la construcción de templos dedicaos a Buda.
En 326 e.C. Alexandru Magnu invadió la India. El rei Ambhi (Taxiles según la nomenclatura helénica) de Taxila apurrió la so ciudá, un importante centru budista, a Alejandro. Sicasí, Alejandro tuvo que lluchar contra Poros, el dirixente de la rexón del Panyab. Esta batalla conocida como Batalla de Hydaspes tuvo llugar en 326 e.C. Alejandro siguió les sos conquistes hasta llegar a les fontes del Indo.
Dizse qu'Alexandru Magnu escoyó a dellos filósofos como Pirrón, Anaxarco y Onesícrito p'acompaña-y nes sos campañes por Oriente. Mientres los 18 meses que tuvieron na India, tuvieron la oportunidá d'entrar en contautu con relixosos indios, llamaos gymnosophistas (‘filósofos desnudos'). Pirrón (360-270 e.C. ), volvió a Grecia y convirtióse nel primer escépticu, fundando la escuela pirronista. El biógrafu griegu Dióxenes Laercio esplicó que'l puntu de vista de Pirrón sobre'l mundu haber llográu na India.«Él habríase retiráu del mundu y vivíu en soledá, dexándose visitar n'escases ocasiones polos sos parientes; esto debe a qu'oyera un reproche d'un indiu a Anaxarco, diciéndo-y que nunca sería capaz d'esplicar a los demás lo que ye bonu mientres s'atopara na corte d'un rei. Pirrón caltendría la mesma compostura en tou momentu» (Diógenes Laercio, IX.63 sobre Pirrón) Conócense pocos discursos d'esti filósofu pero los que se conocen amuesen reminiscencies del Oriente, posiblemente del budismu: «Nada esiste realmente, pero la vida humana ta rexida pola convención». «Nada ye en sí mesmu más esto que lo otru» (Dióxenes Laercio IX.61).
Estrabón diz qu'otru d'estos filósofos, el cínicu Onesicrito, aprendería na India los siguientes preceptos: «Nada de lo que-y asocede a un home ye bonu o malu, les opiniones nun son más que suaños». «La meyor filosofía ye aquella que llibera la mente del prestar y el dolor» (Estrabón, XV.I.65).Estrabón XV.1).
Estos contactos supunxeron l'entamu de les interacciones ente la cultura griega y les relixones indies, que se caltuvieron y espandieron mientres dellos sieglos.
L'Imperiu Maurya (322 a 183 e.C. ) L'emperador indiu Chandragupta Maurya, fundador de la Dinastía mauria, reconquistó'l territoriu noroccidental de la India en 322 e.C. , anexonándolo al Imperiu Maurya. Sicasí, siguieron calteniéndose los contactos colos sos vecinos griegos del Imperiu seléucida. Chandragupta casóse cola fía del rei Seleuco I Nicátor, dempués d'un tratáu de paz nel cual tamién decidir que dellos griegos como l'historiador Megástenes moraren na corte mauria.
thumb|250px|Edictu billingüe en griegu y araméu del rei Ashoka de Kandahar. Muséu de Kabul. El nietu de Chandragupta, Ashoka, convertir a la fe budista y convirtióse nun gran siguidor del Canon Pali del budismu theravāda, qu'aportuna na non violencia a los animales y humanos y una serie de preceptos que regulen la vida de los humanos llaicos. Según los Edictos de Ashoka, tallaos en piedra, dalgunos d'ellos en griegu, el rei unvió a emisarios budistes a los territorios griegos n'Asia y el Mediterraneu. Los edictos nomen tamién a dellos políticos de l'Antigua Grecia:
«La conquista del dharma ganóse equí, nes fronteres, y tamién 600 yojanas (6.000 kilométros) más allá, onde'l rei griegu Antíoco II Teos (Antiyoga) gobierna, y más allá onde los reis Ptolomeo II d'Exiptu, Antigono (Antikini), Mages de Cireno (Maka) y Alejandro II d'Epiru (Alikasu[n]dara) gobierna, al igual que al sur, peles zones de Chola y Pandya, na parte más meridional del subcontinente Indiu» (Edictu númberu 13).Testu completu de los Edictos de Ashoka. Ver edictu 13
Ashoka tamién diz que foi él quien convirtió a los griegos al budismu: «Equí, nos dominios del rei ente los griegos, kambojas, nabhakas, nabhapamkits, bhojas, pitinikas, andhras y pálides, en toos sitios la xente ta siguiendo les instrucciones nel dharma del "Amáu de los Dioses" (esto ye, Ashoka)». Edictu númberu 13.
A lo último, fontes n'idioma pali falen sobre dalgunos de los emisarios de Ashoka, como'l famosu Dharma Rakshita, describiéndolos como les persones que lideraron a los monxos budistes griegos nel proselitismu budista.Testu completu del Mahavamsa (faer clic nel capítulu XII).
Presencia griega en Bactriana (325 a 125 e.C. ) thumb|350px|Monedes representando a Seleuco I Nicátor, del 300 e.C.
Alexandru Magnu creó delles ciudaes en Bactriana, como Alexandría y Bagram, según una alministración que se caltuvo más de 200 años nel Imperiu seléucida y el Reinu grecobactriano, en contautu direutu col territoriu indiu. Los griegos unviaron embaxadores a la corte del Imperiu Maurya, como l'historiador Megástenes mientres el reináu de Chandragupta Maurya y a Deimakos sol reináu de Bindusara. Esti embaxadores unviaron información importante sobre la civilización india. Megástenes unvió estudios detallaos sobre les relixones indies que circularon y fueron citaos polos filósofos ya historiadores clásicos:Fragmentos orixinales de la obra de Megástenes: Testu completu
«Megástenes fai una división distinta de los filósofos, diciendo qu'hai dos tipos, a unos denominar bráhmanas, y a los otros sarmanes…» Estrabón XV. 1. 58-60Estrabón XV.1
Los grecobactrianos caltuvieron una cultura helenista intensa a les puertes de la India na dómina del Imperiu Maurya, como puede reparase nos restos arqueolóxicos d'Alexandría. Cuando l'Imperiu Maurya venció sol Imperiu shunga, alredor del 180 e.C. , los grecobactrianos ampliaron los sos territorios enfusándose na India, onde crearon el reinu indogriego, sol cual florió'l budismu.
El Reinu indogriego y el budismu (180 e.C. – 10 d. C.)
Los grecobactrianos conquistaron partes del norte de la India a partir del 180 e.C. , conociéndose-yos como indogriegos. Caltuvieron el control de delles zones nel norte de la India hasta'l 10 d. C.
El budismu espolletó so los reis indogriegos hasta tal puntu que se cree que la invasión de la India producir pa protexer la fe budista de les persecuciones hinduistes de la Dinastía shunga, que derrocara al Imperiu Maurya y que se caltuvo dende'l 185 hasta'l 73 e.C.
Monedes thumb|170px|Moneda de plata qu'amuesa a Demetro I de Bactriana con un sombreru en forma d'elefante, como símbolu de la so conquista na India nel 180 e.C.
thumb|170px|Dracma de plata de Menandro el Xustu (quien reinó ente'l 160 y el 135 e.C.
Les monedes del rei indogriego Menandro, que reinó del 160 al 135 e.C. , atopaes dende Afganistán hasta'l centru de la India amuesen la inscripción «Rei Menandro el Salvador» en griegu. Otros reis posteriores, como Zoilo I, Estratu I, Heliokles II, Teófilo, Peukolaos, Menandro II y Archebios amuesen nes sos monedes la inscripción «Maya Rashasa Dharmika» (llit. ‘rei del dharma') en prácrito usando la grafía kharoshthi.
Dalgunes de les monedes de Menandro I y Menandro II inclúin el símbolu budista de la rueda d'ocho radio, acomuñada a los símbolos griegos de la victoria, como la palma de la victoria o la corona de la victoria que porta la deidá Niké. Según el Milinda-panjá (‘entrugues de Milinda'), a la fin del so reináu, Menandro I convertir nun arhat budista.Estractu del Milinda-pañhā: «Y dempués, col prestar de la sabiduría d'un hermanu mayor, apurrió'l so reinu al so fíu, y abandonó la vida so techu pa convertise nun ensin techu y crecer en sí mesmu, convirtiéndose nun arhat» (Milinda Panha, traducíu al inglés por T. W. Rhys Davids, 1890) esti fechu tamién lu recoyó Plutarcu, qu'esplica que los sos restos fueron convertíos en reliquies y consagraos.Plutarco sobre Menandro: «Pero cuando un tal Menandro, que reinara sobre los bactrianos, morrió nel campu de batalla, les ciudaes por consensu celebraron el so funeral; pero dándose una apuesta sobre quién tenía de caltener les reliquies, llegóse finalmente a un difícil alcuerdu pol que les cenices partir a partes iguales ente tolos pueblos contendientes, y cada unu alzó un monumentu nel so nome» (Plutarco, Preceptos políticos, Praec. reip. ger. 28, 6) páx. 147-148 Testu completu
El símbolu ubicuu del elefante nes monedes indogriegas tamién s'acomuñó al budismu, pol paralelismu ente les monedes de Antialcidas y Menandro II, onde l'elefante de les monedes de Antialcidas caltién la mesma rellación con Zeus y Niké que la rueda budista nes monedes de Menandro II. Cuando los mazdeístas del reinu indoparto invadieron el norte de la India nel I sieglu de la era común, adoptaron gran parte del simbolismu de les monedes indogriegas, pero evitaron usar l'elefante, pos para ellos el significáu nun yera puramente xeográficu.
Finalmente, dempués del reináu de Menandro I, dellos dirixentes indogriegos como Amyntas, Nicias, Peukolaos, Hermaeus, Hippostratos y Menandro II amosar n'escultures a ellos mesmos o a deidaes griegues col xestu de bendición que se fai cola mano derecha conocíu nel budismu como mudra (pulgar y índiz xuníos colos demás deos estendíos). Nel budismu, esti xestu significa la tresmisión de les enseñances de Buda.
Ciudaes