Los aniellos de Neptunu son un sistema d'aniellos planetarios bien tenues y débiles, compuestos principalmente de polvu que la so guarda foi confirmada en 1989 pola sonda espacial Voyager 2, que pertenecen a dichu planeta. Guarden más semeyanza colos aniellos de Xúpiter que colos más complexos de Saturnu o Uranu.
El sistema consta de cinco aniellos que reciben el nome de los astrónomos más relevantes na investigación de Neptunu. Del más interior al más esterior son: Galle, Le Verrier, Lassell, Arago y Adams. Amás esiste un aniellu coincidente cola órbita del satélite Galatea. Otros trés satélites más, Náyade, Talasa y Despina, orbiten ente los aniellos faciendo la función de satélites pregueros.
El material de los aniellos ye descomanadamente escuru, tratándose probablemente de compuestos orgánicos producíos pola radiación de la magnetosfera del planeta de manera similar a lo topao nos aniellos d'Uranu. La proporción de polvu nos aniellos ye alta, ente'l 20 y el 70%, ente que la fondura óptica ye baxa, menos de 0,1.
L'aniellu Adams inclúi de la mesma cinco arco más brillosos que'l restu del aniellu denominaos Fraternidá, Igualdá 1, Igualdá 2, Llibertá y Coraxe. Los arcos ocupen cada unu una pequeña llonxitú orbital del total del aniellu. La estabilidá de los arcos ta en discutiniu detectándose en 2005 un considerable endelgazamientu del arcu Llibertá. Ye probable que la estabilidá del aniellu Adams tea rellacionada col satélite Galatea.
Observaciones y descubrimientu La primer mención d'aniellos alredor de Neptunu data de 1846 cuando William Lassell, descubridor del mayor satélite de Neptunu, Tritón, informó de la presencia d'un aniellu alredor del planeta. La so observación nunca foi confirmada y foi probablemente debida a una ilusión óptica. La primer detección fiable d'un aniellu llograr por mediu d'una tapecimientu estelar en 1968, anque el resultáu nun foi publicáu hasta 1977, cuando fueron afayaos los aniellos d'Uranu.
thumb|right|320px|Imaxe del sistema d'aniellos de Neptunu llograda pola Voyager 2. Darréu dempués empezó la busca sistemática d'aniellos alredor de Neptunu. El 24 de mayu de 1981 detectóse, mientres asocedía otru tapecimientu estelar, un ceguñu nel rellumu de la estrella despintada. La manera en que tuvo llugar esti ceguñu nun dio pie a pensar nun aniellu como'l so responsable. Dempués del sobrevuelu de la Voyager 2 atopóse que foi'l pequeñu satélite Larisa el que despintó la estrella, un fenómenu desaxeradamente raru.
Nos años 1980 los tapecimientos d'estrelles per parte de Neptunu fueron muncho menos frecuentes que les d'Uranu, que ocupaba una posición cercana a la Vía Láctea nesi momentu y movíase al traviés d'un campu d'estrelles más trupu. El siguiente tapecimientu d'importancia tuvo llugar el 12 de setiembre de 1983, dando como resultáu la posible detección d'un aniellu, anque les observaciones nun fueron concluyentes. Durante los siguientes seis años fueron reparaes unes 50 tapecimientos de les que namái un terciu llograron resultaos positives. Paez legitimo atribuyir el "descubrimientu" (como "arcos") a les observaciones realizaes en 1984 en Chile, per una parte por Patrice Bouchet, Reinhold Häfner y Jean Manfroid quien conducíen en dellos telescopios del observatoriu La Silla de la ESO un programa d'observación propuestu por André Brahic, Bruno Sicardy y Françoise Roques del Observatoriu de Paris-Meudon, y d'otra parte por F. Vilas y L.-R. Elicer nel observatoriu ínter-americanu de Cuetu Tololo, pa un programa escurríu por Williams Hubbard. Constatóse que daqué, probablemente arcos de material, orbitaba alredor de Neptunu pero les carauterístiques del sistema d'aniellos siguieron siendo desconocíes.
La sonda espacial Voyager 2 confirmó definitivamente la esistencia de los aniellos de Neptunu durante'l so sobrevuelu del planeta en 1989. Tamién se comprobó que los tapecimientos ocasionales reparaes enantes fueron causaes pol aniellu Adams. Darréu al vuelu de la Voyager 2 les observaciones realizaes con anterioridá fueron analizaes de nuevu llográndose les carauterístiques de los aniellos tal que fueron nos primeros años 80, y atopándose que coincidíen cuasi perfectamente coles llograes pola Voyager. Los aniellos fueron reparaos en distintes disposiciones con respectu al sol, llogrando imáxenes con distintos ángulos de llume, de frente, por detrás y lateralmente. L'analís de les imáxenes nestes condiciones dexó conocer la derivada de la función de fase, que da la dependencia de la reflectividad del aniellu en función del ángulu ente l'observador y el sol, y los albedos xeométricu y de Bond. Coles mesmes l'analís de les imáxenes dexó afayar seis nuevos satélites interiores de Neptunu, incluyendo a Galatea.
Apocayá los aniellos más brillosos, Adams y Le Verrier, fueron fotografiaos pol Telescopiu espacial Hubble y otros telescopios na superficie terrestre gracies a les meyores y meyores de los mesmos, nes bandes ultravioleta y lluz visible durante tapecimientos estelares. Son visibles llixeramente percima del nivel del ruido de fondu na llonxitú d'onda d'absorción del metanu, banda na que la rellumada de Neptunu ye menos bultable. Los aniellos más débiles tán inda per debaxo del estragal de detección.
Descripción El sistema d'aniellos de Neptunu consta de cinco aniellos, llamaos dende'l más cercanu al planeta escontra l'esterior: Galle, n'honor de Johann Gottfried Galle, descubridor de Neptunu a instancies de los cálculos de Le Verrier; Le Verrier, dedicáu a Urbain Le Verrier, quien predixo la posición de Neptunu en función de les alteraciones qu'amosaba la órbita d'Uranu; Lassell, por William Lassell, astrónomu qu'afayó Tritón, el principal satélite de Neptunu; Arago, de François Arago, astrónomu, matemáticu y físicu francés, y Adams, n'honor de John Couch Adams, quien tamién predixo la posición de Neptunu independientemente de Le Verrier.
thumb|right|200px|Imaxe tomada con una sobreexposición de 591 segundos pa resaltar los aniellos más débiles.Amás d'estos definíos aniellos esiste una llámina de material desaxeradamente tenue que s'estiende dende l'aniellu Le Verrier hasta'l Galle y probablemente más al interior escontra Neptunu.
Trés de los aniellos, Le Verrier, Arago y Adams, son estrechos con anchores de 100 km o menos. Sicasí, Galle y Lassell presenten anchores d'ente 2.000 y 5.000 km. L'aniellu Adams contién coles mesmes cinco arco brillosos denominaos Fraternidá, Igualdá 1 y 2, Llibertá y Coraxe. Esta nomenclatura foi suxerida polos descubridores d'estos arcos nos tapecimientos estelares de 1984 y 1985.
Cuatro satélites orbiten dientro d'esti sistema d'aniellos: Náyade y Talasa facer nel buecu ente los aniellos Galle y Le Verrier, Despina xusto nel cantu interior del Le Verrier y Galatea llixeramente pel interior del Adams. De fechu Galatea ta dientro d'un aniellu bien estrechu y débil ensin denominación dalguna.
Los aniellos de Neptunu tán compuestos de polvu micrométrico con una proporción d'ente'l 20% y el 70% del mesmu por unidá d'área; una densidá similar a los aniellos de Xúpiter, nos que'l porcentaxe de polvu ye del 50% al 100%, y bien distintu de los d'Uranu o Saturnu, que contienen bien escasu polvu, con menos del 0,1%.
Les partícules de los aniellos son d'un material bien escuro, probablemente un amiestu de xelu con compuestos orgánicos producíos pola radiación electromagnética del planeta. Presenten un color acoloratáu y los sos albedos, tanto'l xeométricu, con un valor de 0,05, como'l albedu de Bond, d'ente 0,01 y 0,02, son bien baxos y similares a los de les partícules de polvu de los aniellos d'Uranu y de los satélites interiores de Neptunu. Los aniellos son ópticamente "delgaos" y tresparentes, y la so fondura óptica nun entepasa'l 0,1. En xunto, los aniellos de Neptunu son asemeyaos a los de Xúpiter. Dambos sistemes consisten n'aniellos bien estrechos, débiles y polvorientos, xunto a aniellos más anchos pero inda más débiles que los anteriores.
Piénsase que los aniellos de Neptunu, al igual que los d'Uranu, son relativamente nuevos. Ye probable que la so edá seya significativamente menor que la del Sistema Solar. De la mesma, dambos tán probablemente aniciaos pola fragmentación y posterior choque de los restos d'unu o dellos satélites interiores de Neptunu. Estos fragmentos actúen como fontes de polvu y material de los aniellos. A esti respectu los aniellos de Neptunu son similares a les bandes de polvu reparaes pola Voyager 2 ente los aniellos principales d'Uranu.
Aniellos interiores L'aniellu más cercanu a Neptunu ye l'aniellu Galle. Ta asitiáu ente 41.000 y 43.000 km de la superficie del planeta y tien un anchor d'aproximao 2.000 km. Ye un aniellu débil con una fondura óptica media d'alredor de 10−4,La fondura óptica normal τ d'un aniellu ye la razón ente'l total de la superficie de les partícules cortaes por una seición del aniellu respeuto del área total d'esa seición del aniellu. Un rayu de lluz que traviesa un aniellu vese atenuáu nun factor de y−τ. y una fondura equivalente de 0,15 km.La fondura equivalente ED d'un aniellu defínese como la integral de la fondura óptica a lo llargo del aniellu, esto ye, ED = ∫τdr, onde r ye'l radiu. Envalórase que'l porcentaxe de polvu nel aniellu atopar ente'l 40% y el 70%.
El siguiente aniellu ye'l Le Verrier: el so radiu orbital ye d'unos 53.200 km, pero ye estrechu, con unos 113 km d'anchor. La so fondura óptica normal ye 0,0062 ± 0,0015, que se correspuende con una fondura equivalente de 0,7 ± 0,2 km. El porcentaxe de polvu d'esti aniellu tamién ta ente'l 40% y el 70%. El satélite Despina orbita xustu nel so interior a una distancia del planeta de 52.526 km, y ye probable que xuegue'l papel de satélite pregueru, calteniendo la estabilidá del aniellu.
L'aniellu Lassell, tamién conocíu como plateau o "llanura" en francés, ye'l más anchu de los aniellos neptunianos. Ye una fina llámina de material qu'ocupa l'espaciu ente l'aniellu Le Verrier, aproximao a 53.200 km, y l'aniellu Arago, a 57.200 km. La so fondura óptica normal media ye de 10−4, que se correspuende con una fondura equivalente de 0,4 km. Nesti aniellu la fracción de polvu ye del 20% al 40%.
Cerca del cantu esterior del aniellu asítiase una zona onde se produz un pequeñu aumentu del rellumu del aniellu, a unos 57.200 km de Neptunu y de menos de 100 km d'anchu. Diose en llamar a esta banda'l aniellu Arago, anque nun hai unanimidá ente los astrónomos a esti respectu.
Aniellu Adams L'aniellu más esternu, y tamién el más famosu y estudiáu, ye'l Adams, con un radiu orbital de 63.930 km. Ye estrechu, aproximao 35 km, llixeramente excéntrico ya inclináu. La so fondura óptica ye de 0,011 ± 0,003, quitando los arcos, que se correspuenden con una fondura equivalente de 0,4 km,
thumb|right|280px| Los arcos del aniellu Adams: d'izquierda a derecha, Fraternidá, Igualdá, Llibertá), más l'aniellu Le Verrier escontra l'interior. La fracción de polvu ye del 20% al 40%; menor que nos otros aniellos del so anchor. El satélite Galatea orbita xustu nel interior del aniellu, a 61.953 km de Neptunu, y actúa como un satélite pregueru que caltién les partícules del aniellu nun estrechu marxe de radiu orbital por cuenta d'una resonancia 42:43 ente ella y l'aniellu. La influyencia gravitatoria de Galatea produz 42 ondes radiales nel aniellu Adams de 30 km aproximao que fueron usaes pa inferir la masa de Galatea.
Arcos del aniellu Adams