Luis Alberto Lacalle de Herrera ye un abogáu y políticu uruguayu, presidente de la República Oriental del Uruguái ente y .
Foi tamién diputáu nacional y senador. Foi Presidente del Direutoriu del Partíu Nacional en dos causes, la primera d'elles ente 1999 y 2004 y la segunda dende agostu de 2009 a xunu de 2011.
Foi líder del sector herrerismo y d'Unidá Nacional. Apostó tres eleiciones presidenciales: 1989, 1999, 2009. En 2004 perdió les internes del so partíu frente a Jorge Larrañaga.
Biografía thumb|200px|Luis Alberto Lacalle y la so esposa, Julia Pou. Luis Alberto Lacalle nació'l 13 de xunetu de 1941. Ye fíu del matrimoniu de Carlos Lacalle y Hortensia de Herrera y Uriarte, y ye nietu per vía materna del célebre políticu y caudiellu nacionalista Luis Alberto de Herrera. Tien amás una hermana, Inés.
En 1961 empezó a trabayar como periodista nel diariu Clarín y en 1964 terminó los sos estudios na Universidá de la República al graduase como Doctor en Derechu y Ciencies Sociales.
En 1973, dempués del Golpe d'Estáu, Luis Alberto foi arrestáu y permaneció na cárcel mientres unes selmanes.Participó entós, dende la clandestinidá, como opositor al réxime dictatorial. En 1978 tuvo llugar un atentáu contra la so vida (ver al respeutu "Carrera política - Mientres la dictadura cívicu-militar")
En 1981 desempeñóse como columnista nos selmanarios Corréu de los Vienres y Opinar, hasta 1984 cuando pasó a exercer como direutor del programa de radio Patria y Partíu, programa qu'espublizaba les idees del Herrerismo tres les eleiciones que s'averaben.
Ta casáu con María Julia Pou, cola cual tuvo cuatro fíos: Pilar, Luis Alberto, Juan José y Manuel ; tien cuatro nietos.
Vale destacar tamién que'l Doctor Luis Alberto Lacalle, ye güei miembru honorariu del Club de Roma, tamién miembru del Club de Madrid y del Jerusalem Summit.
Carrera política
Principios Luis Alberto empezó la so militancia política a los diecisiete años, en 1958, nes files herreristas del Partíu Nacional; acompañó al so güelu Luis Alberto de Herrera na campaña poles eleiciones de 1958, que-y dieron un históricu trunfu al Partíu Nacional tres 93 años na oposición.
Dende entós vieno desempeñándose en dellos cargos públicos: como diputáu, como senador y como Presidente. Foi unu de los presidentes d'Uruguái más nuevos nel momentu d'asumir. Foi presidente del Direutoriu del so partíu en dos causes.
Lacalle ye, como'l so güelu, Luis Alberto de Herrera, el líder del sector herrerista del Partíu Nacional. En 1971 foi electu diputáu por esti partíu. Ocupó esi cargu hasta'l golpe d'Estáu que dio l'hasta entós presidente constitucional en funciones Juan María Bordaberry el 27 de xunu de 1973.
Mientres la dictadura cívicu-militar A finales del añu 1973 foi deteníu y sufrió dos selmanes de reclusión. Dende entós formó parte de la oposición semiclandestina que'l Partíu Nacional ufiertó a la dictadura militar. N'agostu de 1978, Lacalle recibió botelles de vinu unviaes por un desconocíu que roblaba namái "M.D.N.", y que convidaba a "brindar pola Patria na so nueva etapa". Botelles iguales fueron unviaes tamién a los llexisladores nacionalistes Carlos Julio Pereyra y Mario Heber. Los agasayaos rellacionaron esto colos rumores de que nos próximos díes diba producise un golpe militar aperturista dientro del propiu réxime. Sicasí, la realidá yera otra, porque'l vinu taba entemecíu con un venenu bien potente. Lacalle nun probó'l vinu sollertáu pola so esposa, Julia Pou, que lo atopó sospechosu. Sicasí, la esposa d'Heber, Cecilia Fontana, morrió namás probalo.
Por cuenta de la celebración del plebiscitu de 1980, Lacalle oponer a la reforma constitucional propuesta polos militares, contra la que militó viviegamente.
Fundó'l Conseyu Nacional Herrerista en 1981 de cara a les eleiciones internes de 1982, nes que llogró una respetable votación. Desempeñóse como secretariu xeneral del mesmu. Dempués de les eleiciones de 1982 convertir en miembru del Direutoriu del partíu y en 1984 empezó a dirixir el programa de radio nacionalista "Patria y Partíu", qu'espublizaba los ideales herreristas.
Restauración democrática d'equí p'arriba Ante la inminente restauración de la democracia, en 1984 pensó en presentar la so candidatura a la presidencia, pero ante l'evidente favoritismu eleutoral del wilsonismo, decidió sofitar la candidatura presidencial d'Alberto Zumarán, con una llista propia al Senáu. Asina, nes eleiciones de 1984 resultó escoyíu senador, y más tarde vicepresidente del Senáu en 1987. De la so imaxe pública na década de 1980, dizse que "tenía un perfil kennediano".
Candidatures presidenciales En 1989 postulóse como candidatu presidencial pol Herrerismo, resultando electu presidente. En 1999, en venciendo nes eleiciones internes del Partíu Nacional a Juan Andrés Ramírez, repitió la so candidatura a la presidencia, pero resultó ganáu por Jorge Batlle.
Nes eleiciones internes de 2004 resultó ganáu por Jorge Larrañaga, quien se presentó según candidatu únicu del partíu. Pensó postulase al Senáu, pero pola aición d'otros connotados dirixentes Lacalle permaneció nes solombres, llindándose a asumir un sillón nel Direutoriu del Partíu.
A la llarga, esta estratexa probaría los sos frutos: en 2008, Lacalle volvió ser un "presidenciable" con figuración bultable nes encuestes.
El 12 d'abril de 2008 un congresu estraordinariu del Herrerismo escoyer como precandidatu pa les eleiciones internes de 2009. Tamién se promovió una moción p'habilitar alcuerdos con otros grupos políticos pa conformar un nuevu espaciu más ampliu qu'incluyera persones provenientes de distintos sectores y partíos. Concretamente recibió'l sofitu de Francisco Gallinal. En xunetu llanzaron conxuntamente el movimientu Unidá Nacional.
Candidatura en 2009 A lo llargo de 2009, les encuestes fueron amosando a Lacalle como favoritu pa ganar les internes, y presentar como un seriu griespu de cara a los comicios d'ochobre. Una tema recurrente nel so discursu políticu, constituyir la inseguridá pública la cual atópase dientro de les principales esmoliciones de los uruguayos, y les declaraciones de la entós ministra del Interior Daisy Tourné alrodiu de la "sensación térmica" al respeutu, según la instauración del impuestu IRPF per parte del ex ministru Danilo Astori, que Lacalle cuestionó fuertemente.
El domingu 28 de xunu de 2009 la mayoría de los votantes blancos consagraron a Luis Alberto Lacalle candidatu únicu del Partíu Nacional pa les eleiciones presidenciales d'ochobre. Esa mesma nueche, Lacalle saludó a los demás precandidatus y ufiertó-y a Jorge Larrañaga completar la fórmula presidencial.
Según el politólogu Luis Eduardo González, estes eleiciones internes marcaron un terrible cambéu na valorización del políticu Luis Alberto Lacalle per parte de la ciudadanía, comparable en ciertu mou a lo asocedío diez años tras con Jorge Batlle Ibáñez.
Ente los sos principales asesores cabo destacar a Mario Sampedro (seguridá pública), Fanny Trilesinsky (economía), Sergio Abreu (rellaciones esteriores), Fernando Motta (salú) y José Carlos Cardoso (educación).
El 25 d'ochobre, Lacalle llogró una votación del 29,07%. Como'l Frente Ampliu nun llogró esta vegada la mayoría absoluta, pasó a una segunda vuelta'l domingu 29 de payares. Lacalle emponer a tender pontes de cara a la segunda vuelta eleutoral. Apela al "equilibriu".
Aportunóse enforma cola posibilidá d'un alderique televisivu, que nun terminó de concretase. Na segunda vuelta de les eleiciones, celebrada'l 29 de payares de 2009, la fórmula qu'integraba xunto a Jorge Larrañaga llogró'l 43,33% de los votos, perdiendo frente a la fórmula oficialista encabezada por José Mujica.
El 15 de febreru de 2010, Lacalle asume como senador titular por Unidá Nacional. thumb|left|Lacalle na Feria Internacional del Llibru de Miami 2011
Historia eleutoral
Eleiciones Presidenciales de 1989 Resultáu de les eleiciones de 1989 pa la presidencia de la República. Candidatu | bgcolor=#cccccc | Partíu | bgcolor=#cccccc | Votos Resultáu Luis Alberto Lacalle Partíu Nacional 444 839 (22,57%) Electu Líber Seregni Frente Ampliu 418 403 (21,23%) Jorge Batlle Partíu Coloráu 291.944 (14.82%) Jorge Pacheco Areco Partíu Coloráu 289 222 (14.68%) Carlos Julio Pereyra Partíu Nacional 218 656 (10.63%) Hugo Batalla Nuevu Espaciu 177 453 (9.01%) Alberto Zumarán Partíu Nacional 101 046 (4.91%) Hugo Fernández Faingold Partíu Coloráu 14 482 (0.70%) Rodolfo V. Tálice Partíu Verde Eto-Ecoloxista 10 835 (0.53%) Bolívar Espínola Movimientu Xusticieru 441 (0.02%) Juan Vital Andrada Partíu de los Trabayadores 310 (0.02%) Nancy Espasandín Partíu Converxencia 190 (0.01%)
Eleiciones Presidenciales de 1999 Resultáu de la primer vuelta de les eleiciones de 1999 pa la presidencia de la República.
Candidatu | bgcolor=#cccccc | Partíu | bgcolor=#cccccc | Votos Resultáu Tabaré Vázquez Frente Ampliu 861 202 (39,87%) Segunda vuelta Jorge Batlle Partíu Coloráu 703 915 (32,59%) Segunda vuelta Luis Alberto Lacalle Partíu Nacional 478 980 (22,17%) Rafael Michelini Nuevu Espaciu 97 943 (4,53%) Luis Pieri Unión Cívica 5109 (0,23%)
Eleiciones Presidenciales de 2009 Resultáu de la primer vuelta de les eleiciones de 2009 pa la presidencia de la República.
Candidatu | bgcolor=#cccccc | Partíu | bgcolor=#cccccc | Votos Resultáu José Mujica Frente Ampliu 1 105 262 (47,96%) Segunda vuelta Luis Alberto Lacalle Partíu Nacional 669 942 (29,07%) Segunda vuelta Pedro Bordaberry Partíu Coloráu 392 307 (17,02%) Pablo Mieres Partíu Independiente 57 360 (2,49%) Raúl Rodríguez da Silva Asamblea Popular 15 428 (0,67%)
Resultáu de la segunda vuelta de les eleiciones de 2009 pa la presidencia de la República.
Candidatu | bgcolor=#cccccc | Partíu | bgcolor=#cccccc | Votos Resultáu José Mujica Frente Ampliu 1 197 638 (52,39%) Electu Luis Alberto Lacalle Partíu Nacional 994 510 (43,51%)
Presidencia (1990-1995) Lacalle foi escoyíu presidente d'Uruguái'l 26 de payares de 1989, cargu qu'asumió'l día xueves 1°. de marzu de 1990 pal quinqueniu 1990-1995. El so programa de gobiernu titulóse "Respuesta Nacional", yera bien curtiu, compuestu por 16 midíes; fuera ellaboráu por téunicos del Instituto Manuel Oribe.
Programa de gobiernu y el so contestu históricu Al asumir la presidencia de la República, el doctor Lacalle anunció un conxuntu de midíes qu'implicaben l'acentuación de tresformamientos de la economía otorgando prioridá al amenorgamientu del déficit fiscal por aciu una política de shock. El nuevu gobiernu propúnxose promulgar lleis como la del axuste fiscal, la venta de los bancos xestionaos pol Estáu, la reforma del aparatu estatal, la desmonopolización de dellos servicios públicos, y la reglamentación del derechu de fuelga.
Según lo que remarcaba'l Programa de Gobiernu, la so aplicación debería “revisar y reformar les actividaes industrial y comercial del Estáu”. La idea de reforma incluyía “les reformes juríudicas más convenientes: sociedaes d'economía mista, empreses privaes y propiedá estatal, concesiones totales o parciales d'esplotación, pasaxe a la óribta privada y posibles desmonopolizaciones”. Lacalle comprometer a “analizar casu per casu caúna de les empreses públiques” y a impulsar el so cambéu “por llei constitucional”.