Eduardo Nicanor Frei Montalva foi un abogáu, periodista y políticu demócrata cristianu chilenu. Foi presidente de la República mientres el periodu entendíu ente 1964 y 1970 y presidente del Senáu en 1973. Fíu de padre suizu y miembru destacáu de la familia Frei.
Formáu nes files del Partíu Conservador y egresado de la Pontificia Universidá Católica de Chile, foi unu de los fundadores de la Falanxe Nacional, una dixebra del conservadorismu que proponía los postulaos de la Doctrina Social de la Ilesia y el humanismu cristianu. En participando nel gabinete ministerial del presidente radical Juan Antonio Ríos, foi eleutu senador de la República ente 1949 y 1957 poles provincies d'Atacama y Coquimbo, siendo reelecto pal periodu ente 1957 y 1965 pola provincia de Santiago.
En 1957, Frei participó na reforma de la Falanxe Nacional que dio vida al Partíu Demócrata Cristianu de Chile, que lo proclamó como'l so candidatu pa les eleiciones presidenciales de 1958. Anque foi ganáu por Jorge Alessandri y Salvador Allende, llogró un auspicioso 20,75 % que llevantó les sos posibilidaes pa les eleiciones presidenciales de 1964, cuando nuevamente foi presentáu como candidatu. En diches eleiciones foi sofitáu implícitamente per gran parte de la derecha pa torgar la victoria de Allende, llogrando'l 56,08 % de los votos.
Tres el fin del so mandatu, convertir nun de los principales opositores del gobiernu de la Unidá Popular liderada por Allende, asumiendo como Presidente del Senáu tres les eleiciones parllamentaries de 1973, cuando ganó un escañu nuevamente por Santiago, cargu que desempeñó hasta la disolución del Congresu tres el golpe d'Estáu del 11 de setiembre de 1973. Mientres la dictadura militar, y tres un inicial sofitu al golpe d'estáu, convertir nuna de les principales figures de la oposición contra la dictadura d'Augusto Pinochet, siendo l'únicu dexáu a realizar una manifestación contraria a l'aprobación de la Constitución Política de 1980.
En 1982, Eduardo Frei Montalva finó tres una ciruxía dixestiva por una hernia d'hiatu. Anque nun entamu oficialmente'l so muerte esplicóse como resultáu d'un shock séptico tres la operación, deriváu d'entueyos na mesma, mientres el regresu a la democracia empecipióse una investigación xudicial, tres la cual n'avientu de 2009 calificóse-y como homicidiu, procesándose a seis persones como presuntos autores y partes de dichu delitu, siendo calificáu como magnicidiu.
Primeros años Foi fíu d'Eduardo Frei Schlinz, austriacu d'orixe suizu, quien llegó a Suramérica a los 24 años, pasando dende Arxentina hasta Chile, onde se casó con Victoria Montalva Martínez, con quien tuvo trés fíos: Eduardo, Arturo y Irene.
A los trés años d'edá, en 1914 partió cola so familia a Lontué, nuna de que les sos viñes contrataron al padre como contador. Nacieron los sos otros dos hermanos: Arturo ya Irene. Nesti llugar, asistió a la Escuela Pública de Lontué.
En 1919 la familia tornó a Santiago, onde siguió los sos estudios nel Seminariu Conciliar de Santiago. El Conceyu foi cerráu dempués de trés años y entró nel Institutu de Humanidad Luis Campino de la Ilesia católica, onde empezó a adquirir un gustu pola llectura y creció la so fe católica.
Ascensu na política thumb|250px|Eduardo Frei Montalva mientres la campaña presidencial de 1964. Primero en 1928 ingresó a estudiar derechu na Universidá Católica gracies a una beca consiguida pola so madre col rector Carlos Casanueva. Ellí empezó a tomar posición política, xuniéndose en 1929 a l'Asociación Nacional d'Estudiantes Católicos (Anec), de la que tamién formaben parte Bernardo Leighton, Radomiro Tomić, Julio Philippi, Jaime Eyzaguirre, Mario Góngora y Rafael Agustín Gumucio. Esta asociación xunir a l'Aición Católica, creando una revista, la Revista d'Estudiantes Católicos», onde se plantegaba'l catolicismu a la lluz de la encícliques «Rerum Novarum», de Lleón XIII y les del papa Pío XI.
En 1934 Frei viaxaría a Roma al Congresu Pax Romana representando a la mocedá universitaria católica y na cual tomaría'l máximu cargu de la Confederación Iberoamericana d'Estudiantes Universitarios creada na ocasión.
Egresó d'abogáu en 1932 cola so tesis «El réxime del asalariáu y la so posible abolición», recibiendo'l Gran Premiu d'Honor, dau a los alumnos d'estudios brillosos y actuación universitaria exemplar. El testu recueye temátiques, como la copropiedá de les empreses» y el «accionariado obreru», que namái años dempués seríen temes d'actualidá.
El 27 d'abril de 1935 casóse con María Ruiz-Tagle, cola quien tendría siete fíos (Irene, Carmen, Isabel, Mónica, Eduardo, Jorge y Francisco Javier), estableciendo la so residencia en Iquique hasta 1937, añu en que tornaron a Santiago. En Iquique, dedicar al periodismu y aportó a direutor del diariu El Tarapacá. Mientres esta estancia nel norte de Chile amás escribiría'l so llibru Chile desconocíu. thumb|250px|Eduardo Frei Montalva emitiendo'l so votu pa la eleición presidencial de 1964. En 1935 ingresó al Partíu Conservador y nél formó parte del grupu que fundó en 1936 la Falanxe Nacional, xerme del Partíu Demócrata Cristianu, movimientu que taba inspiráu principalmente na doctrina social de la Ilesia católica y les enseñances del filósofu francés Jacques Maritain, a quien Frei conocería personalmente.
En Santiago, exerció como abogáu y como profesor de la cátedra de Derechu del Trabayu na Universidá Católica, amás de ser redactor del conservador Diario Ilustrado.
En 1938 la Falanxe Nacional dixebróse definitivamente del Partíu Conservador, llegando Frei a ser presidente d'aquélla en 1941, 1943 y 1945.
Mientres la presidencia del radical Juan Antonio Ríos foi ministru d'Obres Públiques y Víes de Comunicación, el primer cargu d'importancia al qu'aportaba la Falanxe Nacional, pero arrenunció a él como protesta polos fechos que remataron cola Masacre de la Plaza Bulnes, el 28 de xineru de 1946. Pa esa fecha atopar nel Palaciu de La Moneda el vicepresidente del arrenunciáu Presidente Ríos, Alfredo Duhalde.
250px|left|miniaturadeimagen|Fundación de la ODCA en 1947.
El 23 d'abril de 1947, mientres una xunta en Montevidéu, Uruguái, a la qu'asistieron les principales figures polítiques d'Arxentina, Brasil, Chile y Uruguái que coincidíen na necesidá de crear una organización internacional de demócrates cristianos fundóse la Organización Demócrata Cristiana d'América. Representantes de Bolivia y Perú tamién xuntaron –al traviés de notes escrites- al nuevu organismu. Nel alcuentru, foi creada una directiva cola misión d'entamar la seición internacional” del movimientu, integrada por Manuel Vicente Ordóñez, d'Arxentina; Trisao de Ataide, de Brasil; Eduardo Frei Montalva, de Chile; y Dardo Regules, d'Uruguái. La Declaración de Montevideo, 23 d'abril de 1947, afitó como oxetivu:
El 28 de xunetu de 1957 participó na fundación del Partíu Demócrata Cristianu, que foi productu de la unión de la Falanxe Nacional col Partíu Conservador Social Cristianu, grupos biforcaos del Partíu Conservador. Darréu sumáronse al PDC grupos menores como'l Partíu Nacional Cristianu y los denominaos agrariu-llaboristes. Eduardo Frei convertir nel líder natural del partíu, anque nun exerciera la presidencia d'ésti.
Foi escoyíu senador en delles oportunidaes: 2ª agrupación provincial (Atacama y Coquimbo, onde ganara gran popularidá poles sos obres como ministru) 1949-1957, y 4ª Agrupación Provincial (Santiago) 1957-1965 y 1973-1981. Esti últimu periodu nun pudo completalo al ser eslleíu'l Congresu Nacional pola dictadura militar.
Presentóse como candidatu nes eleiciones presidenciales de 1958 llogrando 254.233 votos (20,7% de los votos válidamente emitíos) y el tercer llugar na eleición que ganó Jorge Alessandri y na que resultó segundu Salvador Allende.
Frei nel gobiernu thumb|300px|Frei xunto a los sos ministros. Presentáu nuevamente na eleición de 1964 pola Democracia Cristiana, superó llargamente los esquemes partidarios y atraxo a gran parte de la mocedá del país colos sos ideales humanistes, a lo que s'amestó'l sofitu incondicional que-y apurrió la derecha, qu'abandonó al so candidatu Julio Durán y decidió sofitalo pa torgar un posible trunfu de Salvador Allende.
Esto dexó-y llograr la mayoría absoluta de los sufraxos (que dende Juan Antonio Ríos nun se diera) na eleición col 56,09 %, y la posibilidá de gobernar cola DC solos tol sexeniu, pos l'emburrie de la so campaña y el lema «un parllamentu pa Frei» dexó-y consiguir el 42,3 % de los votos nes parllamentaries de seis meses dempués.
La eleición de Frei foi vista con interés perdayuri del mundu, pos se trataba d'un esperimentu políticu bien prometedor, que podía ser la opción al capitalismu y al socialismu, en plena Guerra Fría. Nesti contestu mundial, la influencia d'Estaos Xuníos sobre Llatinoamérica fixo presente tamién pa evitar la eventual eleición del candidatu Socialista Salvador Allende. Asina, Estaos Xuníos, al traviés de la CIA, financió más de la metá de la campaña d'Eduardo Frei Montalva en 1964, ensin qu'él lo supiera. U.S. Departament of State. Church Report: Covert Operation in Chile 1963-1973. Consultáu 4 de xunu de 2011. Idioma ingle. Ver «A. The 1964 Presidential Election».
Ministros d'Estáu