Ricardo Froilán Lagos Escobar ye un abogáu, economista, académicu, investigador y políticu chilenu. Foi presidente de la República de Chile ente'l 11 de marzu de 2000 y el 11 de marzu de 2006. Foi tamién unviáu especial de la ONX pa tratar el cambéu climáticu.
Lagos foi una de les principales figures de la Concertación de Partíos pola Democracia dáu'l so calter protagónico nésta. Como miembru fundador del Partíu pola Democracia, Ricardo Lagos foi una de les principales figures opositores a la dictadura militar d'Augusto Pinochet. Una vegada llográu'l torna a la democracia, Lagos exerció como ministru d'Educación y d'Obres Públiques mientres les presidencies de Patricio Aylwin y Eduardo Frei Ruiz-Tagle.
Nes eleiciones presidenciales de 1999 ganó per un estrechu marxe al candidatu de la UDI Joaquín Lavín, siendo'l primer ganador d'una segunda vuelta na hestoria eleutoral chilena. El so mandato presidencial empezó con grandes problemes polos efeutos económicos de la crisis asiática y diversos problemes de corrupción. Sicasí, na segunda metá del so mandatu, la crecedera económica, la firma de trataos de llibre comerciu con Estaos Xuníos, China y la Xunión Europea, ente otros, y les importantes meyores n'infraestructura, dexaron un importante repique na so popularidá. En 2005, Lagos llogró un alcuerdu pa la reforma de la Constitución Política chilena que data de 1980.
Ente los puntos polémicos del so gobiernu ta la respuesta dada pol Estáu chilenu a les reivindicaciones territoriales y d'autodeterminación de los pueblos indíxenes mapuche, la so actuación en problemes d'índole ambiental, el Casu MOP-GATE, la preparación de ciertes reformes que s'implementaron nel gobiernu siguiente de Michelle Bachelet como'l Transantiago, y la instauración del Creitu con Aval del Estáu (CAI).
Biografía Ricardo Lagos nació'l 2 de marzu de 1938 en Santiago. Los sos padres son Ema Escobar Morales –que morrió n'abril de 2005 a la edá de 108 años– y el llabrador Froilán Lagos Sepúlveda,http://www.genealog.cl/Chile/L/Lagos/“Froilán Lagos Sepúlveda (LAGP01 http://www.genealog.cl/fontes/> ), n. 1872, + 1949; llabrador; natural del sur de Chile; dueñu de fundo na Florida, Santiago, y l'actual Municipalidá de la Florida yera la so casa;c. I° c. Celia Zúñiga Poblete http://www.genealog.cl/Apellíos/Poblete/>c. II° c.Ema Escobar Morales <http://www.genealog.cl/Chile/Y/Escobar/ (abril de 2005). quien finó cuando Lagos tenía ocho años. Cursó los estudios básicos nel Colegio San Agustín y nel Liceo Manuel de Salas y los secundarios nel Institutu Nacional, al qu'ingresó gracies a los bonos oficios de la so tía, Fresia Escobar Morales, una de les pioneres nel mundu políticu chilenu.
En 1954, Ricardo Lagos ingresa a la Facultá de Derechu de la Universidá de Chile. Ente 1955 y 1959, da los sos primeros pasos en política. Ye escoyíu Presidente del Centru d'Alumnos y pronuncia el so primer discursu dende'l mesmu llugar onde minutos antes lo fixera Salvador Allende ante'l ex-presidente de Guatemala, Juan José Arévalo.
En 1960, Lagos termina la so carrera de Derechu. La so memoria de títulu, "La Concentración del Poder Económicu", ye aprobada con distinción máxima y conviértese nun ésitu editorial, con cinco ediciones publicaes. Nella, demuestra la esistencia de grupos económicos, suxiriendo pa terminar con ellos l'abolición de la propiedá privada de tolos medios de producción y el so pasu al Estáu. La so memoria merez-y una entrevista na afamada Revista Time y una editorial del diariu La Nación, que lo llamó "el Mozart de la economía". Convertíu n'abogáu casóse con Carmen Weber, con quien tuvo dos fíos, Ricardo y Ximena. Depués de doctorase y yá de vuelta en Chile, anula'l so matrimoniu.
En 1969 conoz a Luisa Durán de la Fuente, con quien se casa en segundes nupcias en 1971. Con Luisa comparten la crianza de los dos fíos del primer matrimoniu de Lagos y de los dos fíos del primer matrimoniu de Luisa, Hernán y Alejandro, y de Francisca, única fía común del matrimoniu Lago - Durán.
Carrera académica y diplomática
200px|miniaturadeimagen|Lagos en 1969. Doctoráu na Universidá de Duke, onde estudió ente 1961 y 1966. Ente 1962 y 1965 Lagos foi profesor de ciencies polítiques na Universidá de Carolina del Norte en Chapel Hill. De vuelta en Chile, incorporar al Institutu d'Economía de la Universidá de Chile, que dirixía Carlos Massad. Más tarde, en 1967, ye nomáu Direutor de la Escuela de Ciencies Polítiques y Alministratives (güei Escuela de Gobiernu y Xestión Pública), cargu que va exercer hasta 1969, cuando se convierte en Secretariu Xeneral de la Universidá de Chile. Recibió un doctoráu honoris causa per parte de la Universidá Nacional Autónoma de Méxicu n'abril del 2007.
Empieza a desempeñase como profesor d'economía na Escuela de Derechu de la Universidá de Chile. Ente 1971 y 1972, ye direutor del Institutu d'Economía de la mesma universidá; depués, ye nomáu direutor del Conseyu Llatinoamericanu de Ciencies Sociales y profesor visitante de la cátedra William R. Kenan d'Estudios Llatinoamericanos de la Universidá de Carolina del Norte Chapel Hill, n'Estaos Xuníos.
Ricardo Lagos declarar mientres los años 1970 como un independiente d'esquierda , entós qu'en 1961 abandonara'l Partíu Radical de Chile, cuando esti decide entrar al gobiernu de Jorge Alessandri Rodríguez. Ensin mayor esperiencia diplomática, trabayó col embaxador Hernán Santa Cruz como delegáu ante Naciones Xuníes, onde pronuncia un destacáu discursu sobre la crisis financiera internacional. Naquella ocasión, critica duramente la decisión del Presidente Richard Nixon de decretar la non convertibilidad de los dólares al oru, midida que terminaría per rondar la crisis asiática. En 1972, el presidente Salvador Allende nomar embaxador en Moscú, pero'l Senáu nunca lo ratificó. Como direutor rexonal del Programa d'Estudios de Posgráu en Ciencies Sociales, ta a cargu del Proyeutu Unesco, UNDP en Buenos Aires. No público, sirve al país en Naciones Xuníes como delegáu con rangu d'embaxador na XXVI Asamblea Xeneral. Amás, ye delegáu na III Conferencia de Comerciu y Desenvolvimientu (UNCTAD) de la ONX.
Depués del golpe d'Estáu de 1973 parte al exiliu políticu xunto a la so familia a Buenos Aires, onde exerz el cargu de Secretariu Xeneral de la Facultá Llatinoamericana de Ciencies Sociales, FLACSO. Treslladar por un añu a Estaos Xuníos, onde se convierte en profesor visitante de la cátedra William R. Kenan d'Estudios Llatinoamericanos de la Universidá de Carolina del Norte, Chapel Hill. En 1975 exerz como consultor pal Programa de les Naciones Xuníes pal Desenvolvimientu, PNUD.
Torna a Chile en 1978 en plena dictadura, contratáu pol Programa Rexonal d'Emplegu de Naciones Xuníes, PREALC. Metanes les polítiques impuestes pol Fondu Monetariu Internacional, la so misión foi asesorar a tolos gobiernos del continente en materia d'emplegu. Amás ye representante en Chile del Serviciu Universitariu Mundial, WUS.
Carrera política
Dictadura militar thumb|250px|Ricardo Lagos mientres la so campaña a senador por Santiago Poniente, nes eleiciones de 1989. Mientres la década de 1980, Ricardo Lagos asume un papel fundamental na llucha pola recuperación de la democracia. L'añu 1983, decide abandonar el so cargu de funcionariu internacional en Naciones Xuníes. N'avientu d'esi mesmu añu, convertir en presidente de l'Alianza Democrática (AD), coalición opositora a la dictadura militar integrada por demócratacristianos, socialistes, radicales, socialdemócrates y derechiegues moderaos. Siendo unu de los líderes del Partíu Socialista de Chile, Lagos integró l'enclín denomináu los «suizos», que pretendía ser el nexu d'unidá ente les distintes corrientes del socialismu chileno, estremáu en «anovaos» –moderaos, participantes na AD– y «almeydistas» –siguidores de Clodomiro Almeyda, más izquierdista, arrexuntaos nel Movimientu Democráticu Popular–.
El 7 de setiembre de 1986, Lagos ye deteníu pola Policía d'Investigaciones de Chile nes pesquises depués del atentáu contra Augusto Pinochet. Esti fechu, según declaraciones del exvocero de la dictadura militar Francisco Javier Cuadra, salvó a Lagos de morrer asesináu xunto col periodista José Carrasco y otros cuatro opositores al réxime de Pinochet.Chile recordó los 20 años del atentáu atayáu a Pinochet Diariu El Clarín
En 1987, como presidente del Comité d'Izquierda poles eleición llibres, llama a la ciudadanía y a los partíos a inscribise masivamente nos rexistros eleutorales a votar pola alternativa «Non» nel plebiscitu d'ochobre de 1988. Consecuente con esta convocatoria, ye'l líder fundador del Partíu Pola Democracia (PPD), partíu que orixinalmente defínese como "presea", que'l so oxetivu yera realizar la campaña a favor de la opción «Non» y cuntar con una rede d'apoderaos que defendieren esta votación.
Ricardo Lagos tresformar nel líder indiscutido de los opositores del réxime de Pinochet, cuando participa'l 25 d'abril de 1988 nel programa políticu De cara al país de Canal 13, el que realizó un ciclu colos principales dirixentes de los partíos políticos llegalmente inscritos, mientres el capítulu correspondiente al Partíu pola Democracia, al que garrasti como'l so Presidente, nuna actitú valiente pa esos tiempos señala que'l trunfu del «Nun va ser «l'entamu del fin de la dictadura» y «va torgar que'l xeneral Pinochet tea 25 años nel poder». Lagos mira a la cámara y llevanta el so índiz pa dici-y direutamente a tolos televidentes:
Tres el trunfu de la opción «Non» y magar el so importante lideralgu na oposición, pierde al interior de la Concertación la opción de ser candidatu presidencial, ante'l más moderáu precandidatu demócratacristiano Patricio Aylwin y postulando a una senaturía pola circunscripción Santiago Poniente. El 11 d'avientu de 1989, día de les eleiciones, algama la segunda mayoría de la circunscripción. Sicasí, nun resulta escoyíu, pos la so llista nun algamar a doblar la votación de segunda llista más votada, requisitu qu'impon el sistema eleutoral chilenu.
Rol nos gobiernos democratacristianos (1990-2000) 250px|miniaturadeimagen|Lagos (a la derecha) en 1994 como ministru d'Obres Públiques. L'añu 1990, el presidente Patricio Aylwin nomar ministru d'Educación. Lagos empecipia una reforma tendiente a llograr una mayor igualdá nel accesu y una alza na calidá de la educación pública, intentando recuperar una educación pública que fuera un arguyu pa Chile pero que fuera sistemáticamente menguada y desarticulada mientres el gobiernu anterior.
En xunu de 1993, ye unu de los candidatos na primer eleición primaria presidencial de la Historia de Chile, celebrada na Concertación de Partíos pola Democracia. Nesa ocasión foi claramente derrotáu, quedando fuera de la eleición presidencial, por Eduardo Frei Ruiz-Tagle (del Partíu Demócrata Cristianu), quien ye escoyíu finalmente como presidente. En 1994, el mesmu Presidente Eduardo Frei Ruiz-Tagle nomar ministru d'Obres Públiques, perfeccionando nesti cargu'l sistema de concesiones viales creáu sol gobiernu de Patricio Aylwin,http://www.leychile.cl/Navegar?idNorma=30435 integrando al sector priváu na construcción de les obres públiques y la so posterior esplotación. Mientres la presidencia d'Eduardo Frei Ruiz-Tagle, sigue siendo líder d'opinión y carta segura pa la siguiente eleición presidencial, lo que se ve ratificáu pol so nomamientu como unu de los integrantes del Comité de Doce Miembros Distinguíos de la Internacional Socialista, onde comparte con personalidaes como Felipe González y Gro Harlem Brundtland. El comité tien al so cargu la ellaboración de propuestes pa la renovación del pensamientu socialdemócrata pal sieglu XXI. 250px|miniaturadeimagen|izquierda|Ricardo Lagos (derecha) nun actu de la so campaña presidencial en 1999.