thumb|Ubrique dende l'entamu de la calzada romana Ubrique ye un conceyu español, allugáu nel sur d'Andalucía, na sierra de Cádiz. Según l'INE, nel añu 2016 cuntaba con 17.766 habitantes. La so estensión superficial ye de 71 km² y tien una densidá de 244,75 hab/km². Los sos coordenaes xeográfiques son 36º 40' N, 5º 26' O. Asítiase a una altitú de 337 metros y a 118 quilómetros de la capital de provincia, Cádiz.
Xeografía Ubrique ye un pueblu que forma parte de la Ruta de los pueblos blancos, tando na entrada del Parque Natural de Grazalema y del Parque Natural Les Sufrerales.
Gracies al so allugamientu, permanez arrodiáu d'un paisaxe predreso característicu de sierres nes qu'abonda una gran diversidá de flora (olivares, pinsapos, sufreres, encines, etc.) y una fauna abondosa (utres lleonaes, alimoches, etc.), esistente principalmente sobre les zones montascoses más altes asitiaes nel valle del Barcal. El ríu Ubrique estremar pola metá, anque tamién cunta con otros ríos como'l Tavizna.
thumb|Ríu Tavizna
Historia Nes sos proximidaes alcontráronse los restos de la ciudá romana denomada Ocurris. Non bien lloñe mas tamién se construyó en dómina musulmana una fortaleza llamada Cardela, qu'anguaño se llama Castiellu de Fátima . Foi conquistada en 1485 por Rodrigo Ponce de León, Duque d'Arcos, pasando en 1490 a pertenecer a la casa d'Arcos.
Yá nel sieglu XVIII instálense múltiples fábriques de piel que siguen la tradición musulmana de la marroquinería. Mientres la primer república vivió una dómina convulsa llegando a tener dos gobiernos llocales, nun términu municipal en que les posesiones del duque de Osuna yeren predominantes.primera-republica-en-ubrique-dende-cerca/ La Primer República en Ubrique, dende cerca
Anguaño ye unu de los principales centros de trabayu de la piel d'Europa.
Economía Ubrique vive de la so industria de la piel. La piel de Ubrique ye reconocida internacionalmente nel sector marroquinería.La Universidá de Cádiz ellabora un diccionariu basáu nel léxicu propiu de la marroquinería de Ubrique
Anguaño ta tan desenvuelta la Industria de la Piel en Ubrique que fabrica pa les marques más importantes del mundu, por casu Loewe, de resultes, un altu porcentaxe de la so producción espórtase. Esti suministru de la fabricación d'artículos de piel a les marques más importantes del mundu convertir nesti sentíu nel pueblu de la serranía de Cádiz más actualizáu en moda a nivel internacional. Al acabar la fabricación de los sos artículos de piel nes pasareles de moda con más pesu del mundu.
Demografía UBRIQUE - Piramide de población - Padron 2014
Nesta gráfica que nos dexa l'Institutu Nacional d'Estadística d'España, vese claramente y haise de puntualizar a destacar el pasu demográficu qu'esiste ente los años 60, 70, 80 y 90. Onde l'aumentu de población ye fuertemente cosiderable. Esti pasu de barres que s'amuesa na gráfica, ye frutu de como mentemos nel apartáu d'economía de Ubrique, de la importancia de la Industria de La Piel en Ubrique na población.
Na década de los sesenta, Ubrique empieza un camín de desenvolvimientu industrial más eleváu, a mayor escala na producción de artículos de piel. Darréu yá nos años setenta esti desenvolvimientu ye mayor a pesar de la crisis económica que sufrió esta década, que nun pudo con esta puxanza qu'emburriaba Ubrique. Anque sí se vio afeutáu pola crisis, de forma parcial y non total. Viéndose afeutaes delles fábriques llevemente y n'otres sicasí más fuerte foi'l sacudión. Pero como yera tan fuerte la gran producción de artículos de piel que yá esistía nesti pueblu nun pudo ganar a esta industria del sector de la piel. Por ello curiosamente vese l'aumentu de población en Ubrique nos años sesenta y setenta. Siendo asina qu'en Ubrique non yá nacíen más neños, sinón que tamién yeren cada vez más les families de los pueblos de la contorna qu'emigraben a Ubrique en busca de trabayu y bienestar pa les sos families, frutu de too ello de la Industria de La Piel de Ubrique. Por ello, nesti pueblu esisten munches families que los sos antecesores nun pertenecen a Ubrique. Yá nos años ochenta y noventa vese reflexáu l'asentamientu d'esta población con un aumentu demográficu, consecuencia del desenvolvimientu de la Industria ubriqueña, a partir de los noventa y hasta la fecha actual llega un equilibriu nel númberu d'habitantes, atopándose ente los 17.000 y 18.000 habitantes.
Anguaño'l sector industrial de la marroquinería da emplegu al 53% de la población activa.
Monumentos
thumb|Castiellu de Fátima
Ocuri, ruines romanes del s. II * Castillo de Fátima, ss. XII-XIII: Atopar nel lladral sur de la sierra de la Siella. Configurábase como un fuerte bastión defensivu qu'exercía'l control nel pasu occidental al valle del ríu Ubrique. Foi una posición estratéxica por que la so posesión enfrentar musulmanes y cristianos, pasando d'unos a otros socesivamente, hasta qu'a finales del sieglu XV empezó a ser propiedá de los duques d'Arcos. Lo que queda d'esti monumentu evidencia con exhaustividad qu'atopamos ante una fortaleza de la dómina de la dominación árabe, razón pola que podríamos fechala alredor de los sieglos XII Y XIII. Presenta un manifiestu deterioru y nes sos téuniques constructives visualizamos una cierta diversidá corno manifestar los restos de les sos torres defensives y los sos barcales. Caserío de la zona alta, ss. XVII-XIX. Fonte de los Nueve Caños, d'orixe romanu. Conceyu. El conceyu ye un bon esponente de l'arquiteutura civil neoclásica de la primer metá del sieglu XIX. La so fachada integrar na superposición de dos figures xeométriques pures: un cuadráu coronáu por un triángulu, y los elementos arquiteutónicos que lu articulen son pilastres, entablamentos, vanos de mediu puntu, que son esenciales del clasicismu que reina nesti estilu decimonónicu. Casa Dintel. L'orixe de la Casa Dintel remontar al sieglu XVI. Foi adquirida por un confiteru d'orixe italianu, que fizo del dintel una pequeña obra maestra. Atópase compuesta por pequeñu azulexos que formen un mosaicu, representando una pequeña escena de la ópera italiana “Duce Amore”. Casa Solariega. La construcción data de 1925. Ta allugada nel marcu de les cases qu'encuadren el cascu antiguu, concretamente na Plaza del Conceyu. La peculiaridá d'esti edificiu atópase na so fachada, na que destaquen los murales con representaciones de mitoloxía romana y motivos florales. Edificiu ABC (Santa María) L'edificiu ye conocíu popularmente col nome de Santamaría n'honor a un entamador manchegu que llegó a Ubrique nel añu 1916 y creó en 1931 nesti edificiu una de les más importantes fábriques de piel. Santamaría considérase'l pioneru de la comercialización marroquinera en Ubrique. La fábrica ocupó naquella dómina la fachada central, qu'amás ta flanqueada por dos viviendes singulares. D'éstes destaquen los murales de los patrones de Ubrique, a la derecha San Sebastián y a la izquierda la Virxe de los Remedios. El curiosu fundamental d'esti edificiu señorial ye que ta ricamente afatáu por azulexos de cerámica, con representaciones florales y xeométriques. A la vista fáense presentes los sos xardinos, onde sobresal una fonte central y bancos que los sos azulexos tán afataos con flores, escudos, animales, secuencies del Quixote y cuadros de Goya. La Fonte de la Plaza. Ye un monumentu qu'enmarca cuatro surtidores d'agua. Atópase conformáu por una base flanqueada por pilastres toscanes, cuerpu amparáu ente pilastres superpuestes ente les qu'apaez la siguiente inscripción: “A ESPENSAS D'ESTA VILLA FIXO ESTA OBRA SIENDO CORREXIDOR EL SR. D. FERNANDO MÁRQUEZ BARREÑU. AÑU 1727″. Presenta un frontón triangular rotu con cruz y pináculos esféricos. El Rodezno La Calzada Romana Trés Crucies Dende la entrada del pueblu, puede apreciase una cruz peculiar alcontrada nel tayo de la sierra, qu'al pie de otros dos, Viñuela y del Benalfí, formen los símbolos d'una antigua lleenda popular. Cascu históricu El cascu históricu de Ubrique alcontrar na zona alta ente sieglos XVI y XVIII, empezando una espansión escontra les zones baxes nel sieglu XIX que va dar llugar al Ubrique modernu. Les cases orixinales participen de la típica tipoloxía serrana, con murios de mampostería, cubierta a dos agües de texas, con puertes y ventanes rectangulares o rebaxaes, y balcones o pequeñes ventanes nos cuerpos cimeros. Como asocede n'otres llocalidaes serranes, dalgunes d'elles allúguense sobre la mesma roca caliar que les arredola. Peñón de la Magüeta Allugáu nel cascu antiguu. Enseña la manera nel que los ancestros de los ubriqueños afixeron el terrenal empedrado a la construcción de les primitives viviendes nes qu'habitaron.
Edificios relixosos thumb|Recuerdo del Muséu de la Piel de Ubrique Conventu de Capuchinos, s. XVII. Anguaño alluga la sede del Muséu de la Piel de Ubrique. Presenta les dependencies propies del monesteriu barrocu (portería, ilesia y conventu) y nel so interior la ilesia consta d'una sola nave de planta de caxón cubierta por bóveda de cañón y cúpula semiesférica nel presbiteriu. El retablu mayor atópase presidíu pola venerada imaxe de Ntra. Señora de los Remedios, Escelsa Patrona de Ubrique, datada a principios del sieglu XVII y de gran devoción y ciñu na llocalidá. A entrambos llaos atópense les imáxenes de San Rafael Arcánxel y Santa Teresa de Xesús, asitiándose na parte alta del retablu mayor la imaxe del Beatu Frai Diego José de Cádiz y dos pintures que representen a San Miguel Árcangel y a La Piedá, dambes del sieglu XVIII. Tamién s'atopen nel so interior la imaxe del Sagráu Corazón de Xesús, presidiendo un pequeñu altar nel presbiteriu, la Inmaculada Concepción, asitiada nuna pequeña capiya y les imáxenes del Stmu. Cristu del Perdón, Jesús na so Entrada Trunfal en Xerusalén, San Franciscu d'Asís y Xesús Resucitáu nos sos respeutivos retablos. Nel esterior la fachada ta presidida por un atriu con tres arcos de mediu puntu, ventana coral y frontón triángular con óculo nel tímpanu. Nel atriu puede contemplase un retablu cerámicu d'elevaes dimensiones onde se representa al Beatu Frai Diego José de Cádiz xunto a la devotísima imaxe d'El Nuesu Padre Xesús del Gran Poder de Sevilla. Al pie de la puerta d'entrada atopa un retablu cerámicu onde se representa a Ntra. Señora de los Remedios. Ilesia de Xesús Nazarenu, ss. XVI-XVIII. Nel so orixe tuvo dedicáu a San Sebastián, Patrón de Ubrique, y ocupaba el centru del entós campusantu de la población, siendo amás la sede canónica de les antigües organizaciones gremiales de la llocalidá. Tocantes a la so arquiteutura: componer d'una nave central con dos pequeñes naves llaterales adosaes a entrambos llaos. El retablu mayor atópase presidíu pola imaxe d'El Nuesu Padre Xesús Nazarenu(1940), ente que'l retablu de la nave llateral esquierda atópase presidíu pola imaxe de María Santísima de la Estrella(1960), siendo estes dos imáxenes titulares de la Real Hermandá d'El Nuesu Padre Xesús Nazarenu, establecida canónicamente nesta Ilesia. Nel so interior tamién s'atopen la imaxe de San Isidro Llabrador, de gran valor artísticu datada nel añu 1943, según la imaxe del Duce Nome de Xesús datada nel sieglu XVIII.