Esparragosa de Llares ye un conceyu español, perteneciente a la provincia de Badajoz (comunidá autónoma d'Estremadura).

Situación Esparragosa de Llares asítiase na llende occidental de la zona conocida como La Siberia, apellativu que fai referencia non a la crudeza del clima, sinón a l'alloñanza de la capital de la provincia.

Per delantre de la llocalidá abren les inmenses llanaes del valle del Zújar siendo un paisaxe de gran guapura natural pola so grandiosidá. Parte d'estos espacios; antes dehesa de encinares y sufreres, camperes y zones desiertes, tán cubiertos peles agües de la presa del Zújar y la xigantesca .

Pertenez al Partíu xudicial d'Herrera del Duque.

El clima que se gocia en Esparragosa ye de tipu mediterraneu, templáu y bien saludable. La temperatura medio añal ye de 15,9 graos. Los iviernos suelen ser nidios, con temperatures medies de 8 graos, el branu ye secu y bien calorosu con una media estacional de 25 graos, y una máxima absoluta de 41,2 graos. La precipitación media añal ye 6,09 mm, siendo l'iviernu la estación más lluviosa y la más seca'l branu.

Tien accesos peles carreteres EX-103 y EX-322.

Historia Esparragosa de Llares tuvo poblada dende antiguu, según esprender de los xacimientos arqueolóxicos de "La Sevillana" y "Doña María I y II". Perteneció a la Beturia y en tiempos de Roma, tuvo so la xurisdicción de "Lacimurga Constantia Iulia".

Nel camín de Esparragosa a Campanariu, del antiguu itinerariu romanu, que pasaba pol vau del Espín (cercanu al llugar onde na actualidá ta la presa del banzáu del Zújar), atopóse la célebre casona Leuciana, que sirvía de descansu a les guarniciones del Imperiu, y que'l so allugamientu suponer en Talarrubias, por unos, y en Puebla de Alcocer, por otros, y que les últimes prospecciones arqueolóxiques realizaes paecen asitiala na finca "La Sevillana", a la vera del ríu Zújar.

Nun antiguu itinerariu romanu, al sur de la sierra en que "moraben los dioses", d'ende'l so nome de "Sierra de los Llares" (los Llares yeren Dioses romanos proteutores de la familia y del llar), escurre un manantial d'agua fino y fresca que foi protexíu polos romanos, con una construcción abovedada de lladriyu y argamasa y constituyó mientres munchos sieglos la única fonte d'agua potable cola que cuntó la villa. Anguaño ye conocíu como "La Fonte Vieya o Fuentecilla".

A la cayida del Imperiu Romanu, son los Visigodos los que s'asientan na zona y empiecen a construyir caseríos a lo llargo del camín. Colos visigodos Llares, perteneció a la Bética y nes lluches de Leovigildo (572-586) contra'l so fíu Hermenegildo, autoproclamado rei de Sevilla, toma partíu por esti postreru y queda arruinada. D'esta dómina namái queden restos na ermita de la Virxe de la Cueva, construyida sobre un primitivu oratoriu visigodu, y la necrópolis de Doña María.

Tomada polos Árabes nel 711 a la cayida de Córdoba, asitiar nella belicosos berberiscos qu'edificaron un apartaz fortificáu, col so castiellu "Castiellu de Llares" y que foi orixe de nucleos urbanos que surdieron a la solombra de los sos defenses (actual Galizuela). Nel añu 750, los árabes, crearon un nucleu urbanu allugáu en meyor sitiu y dotáu de más favorables comunicaciones, allugándolo cercanu a l'antigua fonte romana y a la vera del camín del itinerariu romanu.

Nel añu 1226, Fernandu III de Castiella "El Santu", y principalmente el so fíu Alfonsu X, dan importancia a la Mesta y nella a la Cabaña Real de Carreteros. Pellí pasaben les recielles d'oveyes merines, nel so interminable trashumar dende les sierres nevaes de les sos rexones a los nuesos templaos rastroxos.

Fernandu III, con numberosa tropa, namái y puramente cola cuenta d'apoderase de Capillae (Capiya), entama una campaña: llogra apoderase de los sos castiellos. Na mesma campaña cayen nel so poder Garlitos y el Castiellu d'Almorchón.

En setiembre de 1236, el nuevu territoriu ye vencíu pol monarca a los Caballeros del Temple. Namás tomar posesión de la villa y el so castiellu, Don Esteban de Belmonte, gran maestre de la Orde, empecipia la campaña contra los nucleos moros de la zona, apoderar del Castiellu moru de Llares, que manda baltar, y pasen a les sos manes Peña de Alcocer (güei Puebla de Alcocer), que'l so castiellu foi corazón de les sos posesiones y apartaz defensivu del Temple y les actuales de Esparragosa de Llares, Galizuela, Tamurejo, Capiya y Almorchón, y pocu dempués Siruela y Herrera del Duque; colo que tola provincia de Badajoz queda integrada nel Reinu de Lleón.

A la desapaición de la Orde del Temple (1309), les sos posesiones son partíes, correspondiendo Galizuela a la Orde d'Alcántara, qu'instala nella la Encomienda de Cases Vieyes (Palaciu de la Encomienda), integrada nel Partíu de la Serena y dependiente del Prioratu de Magacela.

A la solombra del antiguu castiellu de Puebla de Alcocer (sobre'l cual edificóse darréu l'actual), y al llau d'una fonte (la Fonte Vieya) nel camín integráu na Cabaña Real de Carreteros, surdió una venta. Esta venta, que la so especialidá culinaria yera les esparragadas y tortiella d'espárragos, foi denomada "Venta Esparragera". La popularidá de la venta y la situación loxística del llugar, facilitó l'asentamientu de xornaleros, pastores y operarios que trabayaben pa la Orde d'Alcántara y los sos comendadores. Col tiempu, Esparragosa se anexona como barriu a Galizuela de Llares, pasando a denominase "Esparragosa de Llares".

Sol poder de la Orde d'Alcántara, Esparragosa algama la so máxima rellumanza, convirtiéndose, col treslláu de la Encomienda (actual conceyu), en nucleu más importante que l'actual Galizuela. Foi una de les dieciocho villes componente de la Real Devesa de la Serena, superando, en 1557, en cincuenta vecinos a Castuera.

A la cayida del Antiguu Réxime la llocalidá constituyir en conceyu constitucional na rexón d'Estremadura. Dende 1834 quedó integráu nel Partíu xudicial de Puebla de Alcocer.Cervantes Virtual Nel censu de 1842 cuntaba con 660 llares y 2450 vecinos.Conceyu Códigu INE -06-048.

Ente los años 1960 y los años 1980 llamóse Esparragosa del Caudiellu.

Patrimoniu artísticu

Villa Romana "La Sevillana" Por cuenta de la construcción del Banzáu de la Serena, sobre'l ríu Zújar, y en previsión del hinchente de les zones d'interés arqueolóxicu, proceder ente los años 1987 y 1989 a la escavación de la Villa Romana de La Sevillana, nel términu de Esparragosa de Llares (Badajoz). Esta Villa, que resultó ser del sieglu IV de C., caltenía tola so parte Urbana pavimentada de mosaicos que fueron rescataos y treslladaos pa la so posterior exhibición. Villa romana "La Sevillana"

Asina, na finca denomada "La Sevillana" detectáronse unos restos arqueolóxicos que resultaron pertenecer a un establecimientu rural romanu. Numberosos materiales yeren visibles en superficie (texas, fragmentos de cerámiques…), según estructures de murios que s'estendíen sobre una vasta zona del valle del ríu Zújar. Nún d'estos espacios apaecía un mosaicu xeométricu, que taba al descubiertu polos efeutos de l'agua y de los escavadores clandestinos.

La villa apaecía asitiada esautamente na parte baxa de la finca "La Sevillana", que s'estendía na vega cercana al antiguu cursu del ríu Zújar. D'antiguo, esta zona de vega apaecía consagrada a la esplotación agrícola (ceberes, viñeos, frutales y llegumes), con importantes rendimientos dada la calidá de la tierra y la proximidá del ríu.

Esta villa, forma parte d'una cadena d'establecimientos rurales romanos, asitiaos nel valle del Zújar y ocupando tierres fértiles dedicaes a les actividaes agrícoles y ganaderes.

Xacimientos arqueolóxicos de Doña Maria I y II Ruines de la fortaleza templaria de la Sierra de Llares. La construcción orixinal foi d'orixe berberisco, alredor del sieglu VIII, tuvo'l nome de Castiellu de Llares.

Cuando se construyó'l banzáu de La Serena, al quedar secu'l calce del ríu Guadalemar (afluente del Zújar onde se construyó la presa), estos xacimientos arqueolóxicos quedaron al descubiertu pero salvu delles semeyes y ciertos estudios en campu, pocu más se fixo por ellos, colo que nuevamente quedaron so les agües del banzáu , y asina van siguir hasta qu'a dalgún allumáu asocédase-y construyir una nueva presa agües enriba y vuelvan a desecar el calce.

Conceyu La so construcción ye de mampostería y piedra y ta blasonado con un graníticu escudu. La puerta d'entrada queda definida por un arcu de mediu puntu de cantería, enriba del cual ábrese una ventana rematada en frontón triangular.

Un gran balcón sobre repisa de fierro percuerre la mayor parte de la so fachada. Otros vanos con dinteles de cantería partíos pola fachada ensin guardar simetría y un antepechu con moldures, contribúin a romper ye estatismu de la fachada.

Portalaes de la 2ª planta

Na so interior cuenta con un gran patiu de dos pisos con arcaes en dos de los sos llaos que sofiten en cilíndriques y fuertes columnes granítiques. Los arcos son rebaxaos nel pisu inferior y escarzados nel superior.

Al segundu pisu aportar por una amplia escalera de pasos de granitu con barandiella forxada. Nel so interior, atopamos con nueve chiqueros pa zarrar los toros y vaquillas que son trepaos nes fiestes patronales.

Fonte de la plaza d'España Construyida nel sieglu XIX, ta xustu nel centru de la plaza. El material que s'utilizó pa la so construcción foi'l granitu. Ta formada por un pilón circular con graes al so alredor.

Un renuevu cilíndricu central rematáu en copa, recueye l'agua que sale d'un pivós piramidal de cuatro cares. La copa, por furos arrama l'agua potable al pilón.

Casa del freru Al pie de los pies de la Ermita de la Virxe de la Cueva atópase lo que nos sos díes foi estancia del freru que curiaba'l santuariu, según llugar de descansu pa los pelegrinos qu'allegaben a esti eleváu y santu llugar. Mientres llargos años les sos ruines permanecieron vixilantes del allugamientu d'onde se guardaba l'ayalga más preciada de Esparragosa de Llares, La Virxe de la Cueva.

Cola creación en 1991 de la Mancomunidá Cultural y Turística denomada "Lacimurga", a la que pertenecen distintos pueblos de la zona, ente ellos Esparragosa de Llares, propónse recuperar esti vieyu edificiu pa rehabilitar el patrimoniu históricu qu'hai na zona.

Con esta intervención inténtase devolver al edificiu'l so aspeutu primitivu y afaelo a una de les misiones que tuvo, como foi, la de dar abellugu a los visitantes y pelegrinos, d'esta miente salvaría a la Casa del Freru de la so destrucción total. A esti esfuerciu xune'l Conceyu de Esparragosa que participa nos costos de dicha restauración.

La bendición del llugar y entrega de les llaves del edificiu facer en payares de 2000 y ábrense les sos puertes pa les distintes actividaes que se programen na redolada de la ermita de La Virxe de la Cueva.

Palaciu de la Encomienda en Galizuela Foi construyíu pol marqués de Someruelos nel sieglu XVIII, que les sos armes asitiaes na fachada sumieron va unes décades.

Ye un edificiu de mampostería con vanos enmarcaos en lladriyu. Güei esti edificiu atopar n'estáu d'abandonu y ruinosu.

Parroquia de Sta. Catalina d'Alexandría Datáu ente finales del sieglu XV y principios del XVI y dedicáu a "Santa Catalina d'Alexandría". Atópase na archidiócesis de Toledo.

Ye de piedra con verdugones de lladriyu, típicu del estilu Mudéxar estremeñu, contrafuertes esteriores. Ye una nave estremada en tres tramos parar llonxitudinalmente por grandes arcos. El presbiteriu ye de bóveda de crucería con nervaduras y destaca al esterior pol so mayor altor.

Tuvo cumbreros de madera que fueron cubiertos por bóvedes de lladriyu na reforma que sufrió en 1946. La ilesia consta de dos puertes, una al sur, llamada "Puerta del Perdón", apocayá reabierta, anque ampliada nel so espaciu pa un mayor accesibilidá. Foi construyida con lladriyu antiguu y piedra y dotóse-y d'un pequeñu techu ellaboráu al estilu de tol teyáu y subcubierto de madera.