La melanina ye un pigmentu que se topa na mayor parte de los seres vivos. Nos animales el pigmentu derivar del aminoácidu tirosina. La forma más común de melanina ye la eumelanina, un polímeru negru-marrón d'acedos carboxílicos de dihidroxindol y les sos formes amenorgaes.
Biosíntesis El procesu de formación de la melanina, denominar melanogénesis, y produzse nel estratu más fondu de la epidermis (estratu basal) y nes célules de la matriz del folículo pilosebáceo. La producción de melanina ye aguiyada pol dañu nel ADN inducíu pola radiación ultravioleta. Les propiedaes químiques de la melanina facer un fotoprotector bien eficiente. Absuerbe la radiación ultravioleta nociva y tresforma la enerxía en calor que resulta inofensivu al traviés d'un procesu llamáu «conversión interna ultrarrápida» Esta propiedá dexa a la melanina estenar más del 99,9% de la radiación absorbida en calor. Esto previén el dañu indireutu al ADN. centro|780px
N'humanos Nos humanos la melanina atópase na piel, el pelo, nel epiteliu pigmentado qu'arrodia la retina, la migollu espinal y la zona reticular de la glándula suprarrenal; na estría vascularis del oyíu internu y en ciertes zones fondes del nucleu del celebru, como'l locus coeruleus y la substantia nigra. La melanina ye determinante nel color de la piel humano; n'efeutu si una persona amorenar por causa del sol, esa morenura va producise de forma temporal pos col tiempu la célula pierde la capa que lu arrodia (melanina amorenada) y la persona vuelve llograr la feomelanina perdida que foi camudada pola eumelanina amorenada y a recuperar la so piel normal.
La melanina dérmica ye producida polos melanocitos. Estos raramente atópase nes capes superficiales de la epidermis. Sicasí, anque xeneralmente tolos seres humanos tienen concentraciones similares de melanocitos na so piel, prodúcense variaciones en dellos individuos y según los distintos grupos étnicos. Nesti últimu casu, la xenética interfier confiriendo una mayor o menor concentración de melanina na piel. Dellos individuos, tantu n'animales como n'humanos, escarecen de melanina, o bien tienen concentraciones mínimes d'ella, lo que produz la condición conocida como albinismu.
Una y bones la melanina ta compuesta de molécules pequeñes, esisten munchos tipos de melanina. Tanto la feomelanina como la eumelanina sí pueden atopase na piel y pelo humanu, pero la eumelanina ye la más abondosa de les melanines nos humanos. Tamién ye la que más frecuentemente amuesa defectos nel albinismu, anque tamién hai albinismos per falta de feomelanina ya inclusive dacuando de dambes melanines.
Piénsase que la eumelanina ye'l principal axente proteutor pa numberoses formes de vida en contra de la radiación ultravioleta, pero recién estudios suxeren qu'esti polímeru podría tener distintes funciones pa cada organismu. Por casu, la inmunidá innata de los invertebraos frente a los patóxenos invasores ye influyida principalmente pola melanina: a solu minutos de la infeición, el microbiu es encapsulado en melanina (mecanización); los radicales llibres xeneraos dempués de la formación d'esta cáusula ayuden a la so eliminación.
Na melanina ye común atopar nos polímeros numberosos enllaces cruzaos: 5,6-dihidroxyndol (DHI) y 5,6-dihidroxyndol-2 ácidu carboxílico (DHICA); esto foi afayáu en recién investigaciones dientro de les propiedaes llétriques de la eumelanina. Sicasí, esto indicó que seique esiste otru mecanismu conformáu por oligómeros básicos que se xunten unos a otros.
La estructura molecular de la melanina atópase constantemente n'estudiu.
La eumelanina atópase na piel, iris y el pelo y la so concentración da la coloración al pelo gris, negru, mariellu, y castañal. Nos humanos ye abondosu na xente con piel escuro. Esisten dos tipos de eumelanina que s'estremen l'unu del otru por distintos enllaces químicos. Estos son la eumelanina marrón y la eumelanina negra.
La feomelanina atópase na piel, iris y el pelo, y ye más abondosu n'humanos de piel claro. La feomelanina produz una tonalidá rosa a colorada y atópase en grandes cantidaes nel pelo colorao. La feomelanina atópase particularmente nos llabios, tetos, glande y natura.
Los tricocromos (denominaos enantes tricosiderinas) son pigmentos producíos pola mesma ruta metabólica que les eumelaninas y feomelanina pero a diferencia d'estos postreros tienen baxu pesu molecular. Atópase en dalgunes formes pelo pelirroxo.
La neuromelanina ye'l pigmentu escuru presente nes neurones qu'anubren cuatro nucleos del celebru: la pars compacta de la substantia nigra (en llatín «substancia negra»), la parte del locus coereleus (o «puntu azul»), el nucleu dorsal motor del nerviu vagu (nerviu cranial X) y la parte media del nucleu de la ponte de Varolio. Dambos, la sustantia negra y el locus coeruleus, pueden ser fácilmente identificaos nel momentu d'una autopsia por cuenta de la so pigmentación escura; nos humanos esti nucleu nun s'atopa pigmentado al momentu de la so nacencia, el pigmentu apaez dempués del maduror. Anque la función de la neuromelanina nel celebru sigue siendo desconocida, pue que sía el resultáu de les monoamidas conteníes nos neurotransmisores, que la so única fonte atópase nes neurones. La perda de color nel nucleu del celebru ye reparada en ciertes enfermedaes neurodexeneratives.
N'otros organismos
Nos animales los pigmentos de melanina son derivaos del aminoácidu tirosina. La forma más común de melanina biolóxica ye la eumelanina, un polímeru pardu-negru del ácidu dihidroxindole carboxílico, y les sos formes amenorgaes. Toles melanines son derivaes del poliacetileno. La melanina más común —dopamelanina— ye un copolímero mistu de poliacetileno, polianilina y polipirrol. Otra forma común de melanina ye la feomelanina, un polímeru coloráu-pardu compuestu d'unidaes de benzotiazina responsable del pelo colorao y pecar. negru o café, o bien l'amiestu de los sos copolímeros. La forma más común de melanina orgánica ye un polímeru, conformáu por indolequinina o dehidroxindolina ácidu carboxílico, yá sía combinaos o en cadena. La melanina esiste nel reinu vexetal, animal y nel protista, onde sirve de pigmentu. La presencia de melanina nos reinos Archaea y Bacteria sigui siendo motivu de bancia ente los investigadores del área. La medría de la producción de melanina na piel humano ye llamáu melanogénesis. El dañu inducíu nel ADN pola radiación UV, aguiya la producción de melanina, y esto lleva desenvolver el morenura de la piel. La morenura basada na melanogénesis toma tiempu pa llograse, pero ye más duraderu.
Apariencia El so color ye negru, non refráctil, granular, teniendo los gránulos un diámetru averáu de menos de 800 nanómetros. Esta carauterística ye lo qu'estrema a la melanina d'otros pigmentos conteníos na sangre, que s'atopen en cachos más grandes y son refráctiles, nun rangu de color del verde al mariellu según el café acoloratao.
Desórdenes xenéticos y enfermedaes El defectu de melanina foi rellacionada con numberoses anomalíes xenétiques y enfermedaes. Esisten diez tipos distintos d'albinismu oculocutáneo, que ye principalmente un desorde recesivo autosomático. Ciertes etnies tienen mayor númberu d'incidencies, nes sos distintes formes; por casu, la más común, ye'l llamáu albinismu oculocutáneo del Tipu 2 (OCA2); ésti ye común especialmente dientro de persones descendientes direutos d'África. Ye un desorde recesivo y autosomático carauterizáu por un amenorgamientu o ausencia conxénita de melanina na piel, pelo y güeyos. La frecuencia envalorada de la OCA2 ente los afroamericanos ye de 1 cada 10.000, lo qu'oldea en frecuencia con 1 cada 36.000 ente americanos blancos. En delles naciones africanes la frecuencia del carecimientu ye entá mayor, diendo de 1 cada 2.000 a 1 cada 5.000. Otra forma d'albinismu, l'albinismu oculocutáneo mariellu, apaez prevalentemente ente los amish (cristianos bautistes) d'ancestros suizos y alemanes. La xente con esta variante d'esti desorde comúnmente tien piel y pelo blanco al nacer, pero rápido xeneren pigmentu mientres la so infancia.
L'albinismu ocular afecta non solo la pigmentación del güeyu, sinón tamién la so agudez. Los test de la vista realizaos a albinos dan resultaos probes dientro d'un rangu de 20/60 a 20/400. La melanina del epiteliu pigmentariu absuerbe l'escesu de lluz y evita la retrorreflexión, lo que tien una gran importancia pa llograr una mayor agudez visual. Este ye'l motivu pol cual los animales albinos (ensin pigmentu de melanina) tán siempres esllumaos y que por ello apenes consigan un 20% d'agudez visual que la de los animales que nun lo son.La retina Esisten dos formes d'albinismu con una recurrencia averada de 1 cada 2700, direutamente acomuñaes coles muertes por causa de melanomes.
Asina tamién la mortalidá ente pacientes que carecen el síndrome de Hermansky-Pudlak y Chediak-Higashi foi n'aumentu. Los pacientes col síndrome de Hermansky-Pudlak presenten una predisposición a sangrase (debida a una falla nes plaquetes) según tamién tán predispuestos a carecer fibrosis pulmonar, desorde inflamatorio pulmonar, cardiomiopatía y defectu renal. Pacientes col síndrome de Chédiak-Higashi son susceptibles a infeiciones y pueden desenvolver el mal lymphofollicular. El rol que'l defectu de melanina xuega nestes enfermedaes permanez inda n'estudiu.
La conexón ente l'albinismu y la sordera foi siempres conocida, pero pocu entendida, por más d'un sieglu y mediu. En 1859 nel Tratáu del orixe de les especies, escritu por Charles Darwin, apúntase que «los gatos blancos de güeyos azules xeneralmente son sordos». Nos humanos, la hipopigmentación y la sordera coinciden nel estrañu Síndrome de Waardenburg, predominantemente reparáu ente los indios hopi. La incidencia d'albinismu nos indios hopi foi envalorada en 1 por cada 200 individuos. Curiosamente, patrones similares d'albinismu y sordera fueron atopaos n'otros mamíferos, incluyendo perros y royedores. Sicasí, la falta de melanina por sigo mesma nun paez ser la responsable de la sordera acomuñada cola hipopigmentación, una y bones la mayoría de los individuos qu'escarecen de les enzimes riquíes pa sintetizar la melanina nun presenten nengún defectu auditivu. Ye sicasí l'ausencia de melanocitos na stria vascularis del oyíu internu, que resulta en defectu coclear, l'orixe del problema; sicasí, la razón entá permanez desconocida, anque s'embaraxa la posibilidá de que la melanina tenga una función proteutora (podría ser, inclusive, el meyor material absorbente de soníu hasta agora conocíu). Al empar, la melanina podría afectar el desenvolvimientu, como suxería Darwin.
Nel mal de Parkinson, una enfermedá qu'afecta'l funcionamientu neuromotor, esiste un amenorgamientu de neuromelanina na substantia nigra de resultes d'un amenorgamientu de neurones dopaminérgiques, lo que resulta nuna menor síntesis de dopamina. Anque nun s'atopó una rellación ente la raza y los niveles de neuromelanina na substantia nigra, una mayor incidencia de casos na población blanca en rellación a la negra «suxer que la melanina cutanea podría de dalguna manera sirvir de proteición a la neuromelanina na substantia nigra de toxines esternes».
Auníu al defectu de melanina, el pesu molecular del polímeru melanina podría menguar por causa de dellos factores como'l estrés oxidativo (por esposición a la lluz), resultando nuna perturbación acomuñada coles proteínes primaries de la melanina, cambeos nel pH o bien en concentraciones d'iones de metal. Un descensu del pesu molecular nel grau de polimerización de la melanina ocular, créese que convierte'l polímeru, de normal anti-oxidante, nun oxidante. Nesti tao pro-oxidante, la melanina paeciera tar envolubrada na causa y la progresión de la dexeneración macular y el melanoma.
Adautación humana