Lleonés antiguu, llionés antiguu, asturlleonés medieval o asturianu medieval, foi l'antepasáu directu de les variedaes asturlleoneses actuales. El lleonés antiguu falóse hasta aprosimao l'añu 1500.
Estensión xeográfica Les fronteres y llendes esactes del dominiu lleonés entá son oxetu de discutiniu. Quiciabes l'antiguu lleonés coyía tola rexón de Llión, Asturies, Cantabria y Estremadura Occidental.de Andrés Díaz-Madariaga, Ramón (2013), Asturleonese Dialect Classifications, Universidá d'Uviéu
Fonoloxía Consonantes +Héctor García Gil (2009)Hector García Gil (2009), Notes sobre l'asturiano-lleonés medieval na ciudá de Lleón nel primer terciu del sieglu XIV (1301-1330), Lletres Asturianes: Boletín Oficial de l'Academia de la Llingua Asturiana, Nº101, pages 85-97. ISSN 0212-0534LlabialDental(Dento-)Alveolar(Pre-)PalatalVelar NasalmnɲOclusiva/Africada p t t͡st͡ʃ kbdd͡zɡFricativas ʃzʒʝLlaterallʎ Vibrante múltipler Tremulanteɾ
Vocales Palatal Central Velar Alta i u Media e o Baxa a
Lliteratura La primer pista del lleonés antiguu foi la Nodicia de Kesos, un testu topáu cerca de Llión que data del sieglu X escritu en llatín vulgar y que, anque inda nun se considera lleonés, yá amuesa traces que depués caracterizaríen al asturlleonés.
N'asturianu modernu:
Referencies
Bibliografía
Enllaces esternos
Categoría:Llingua llionesa